VI SA/Wa 430/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2005r. sprawy ze skargi R. G. na Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2004r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu R. G. wniósł, przez swego pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2004r. zawieszającą skarżącemu prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia. Decyzję o wydaniu licencji z dnia [...] sierpnia 2000r. poprzedziło postępowanie, w którym R. G., jako ubiegający się o licencję, uzyskał pozytywną opinię wydaną przez komendanta [...] Komisariatu KMP w [...], przedstawił orzeczenie lekarskie o zdolności psychofizycznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz zaliczył z wynikiem pozytywnym egzamin na drugi stopień pracownika ochrony fizycznej. W wyniku prowadzonego, zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. Nr 78, poz. 511), postępowania R. G. uzyskał nienaganną opinię od komendanta [...] Komisariatu KMP w [...], doręczoną Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] dnia [...] lutego 2004r. Jednak po późniejszym uzyskaniu informacji o prowadzeniu przeciwko R. G. postępowania karnego za przestępstwo określone w art. 270 § 1 k.k., zastępca naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] dnia [...] października 2004r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z przyznania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Decyzją z dnia [...] listopada 2004r. Komendant Wojewódzkiej Komendy Policji w [...] na podstawie art. 30 ust. 1 i w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie ludzi i mienia, zawiesił R. G. prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia. W uzasadnieniu podał, że z prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] postępowania karnego i sporządzonego aktu oskarżenia wynika, że R. G. podczas ubiegania się o licencję pracownika ochrony fizycznej II stopnia posłużył się jako autentycznym sfałszowanym świadectwem maturalnym. Charakter czynu, zdaniem organu, wyklucza winę nieumyślną i skutkuje koniecznością zawieszenia uprawnień licencyjnych. W wyniku złożonego przez R. G. odwołania, w którym zarzucił on decyzji obrazę przepisów prawa materialnego – art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz obrazę przepisów prawa procesowego - art. 7 k.p.a. i wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. utrzymał decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w mocy. Stwierdził, że w sytuacji, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, iż licencję pracownika ochrony przyznano na podstawie sfałszowanego dokumentu, organ policji zasadnie skorzystał z przysługującego mu na mocy art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia prawa i na jego podstawie zawiesił skarżącemu prawa wynikające z przyznanej licencji pracownika ochrony II stopnia, aż do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania karnego. Organ nie znalazł okoliczności uzasadniających zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji. Przepis art. 32 ust. 2 cyt. ustawy nie wymaga dla możliwości jego zastosowania skazania strony postępowania za przestępstwo. Organ nie bada również przed wydaniem decyzji istnienia winy strony, bądź jej braku, a decyzję opiera na ustalonym stanie faktycznym znajdującym odbicie w określonej normie prawa. Postawione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów konstytucji RP oraz zasad współżycia społecznego nie są trafne. Organ, odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących realnego zagrożenia utraty pracy i związanych z tym kłopotów finansowych w utrzymaniu rodziny ocenił, iż nie mogą one mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze zarzucił decyzji wydanej przez Komendanta Głównego Policji obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia przez zawieszenie skarżącemu praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia w sytuacji, gdy skarżący korzysta z domniemania niewinności i powzięcie wiadomości o sporządzeniu przez Prokuraturę aktu oskarżenia przeciwko R. G. nie stanowi wystarczającej podstawy do takiego działania. Decyzji zarzucono też obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. przez nie wzięcie pod uwagę słusznego interesu obywatela w sytuacji, gdy zawieszenie nie jest obligatoryjne, a pozbawia ono pięcioosobową rodzinę środków do życia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie jej zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Badając zaskarżone rozstrzygnięcie pod tym kątem należy stwierdzić, że złożona skarga jest uzasadniona ponieważ organ naruszył prawo procesowe – art. 7 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740) Komendant Wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo inne, niż wymienione w ust. 1, może zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Powołany przepis nie determinuje skutku prawnego i pozostawia dokonanie tego wyboru wskazanemu w nim organowi, co oznacza, że rozstrzygając na podstawie art. 32 ust. 2 cyt. ustawy o prawach strony postępowania, organ administracji publicznej – Komendant Wojewódzki Policji – działa w ramach uznania administracyjnego. Podejmowanie rozstrzygnięcia w tej formule nakłada na organ obowiązek rozważenia z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania oraz przestrzegania zasady prawdy obiektywnej, w której mieści się dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienie motywów, którymi kierował się organ podejmując decyzję uznaniową. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny wszczęcia postępowania karnego przeciwko skarżącemu nie jest kwestionowany, tak więc możliwość zastosowania przez organ normy art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia nie może budzić wątpliwości. Jednakże sama możliwość zastosowania cyt. przepisu wobec zaistnienia okoliczności nim przywołanej nie jest wystarczająca dla podjęcia rozstrzygnięcia o zawieszeniu praw wynikających z przyznanej licencji pracownika ochrony. Organ zobowiązany jest bowiem do rozważenia całego zebranego materiału dowodowego w sprawie w sposób dający wyraz respektowaniu zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a., co oznacza obowiązek wyważenia w danej sprawie słusznego interesu strony i interesu społecznego. Takie działanie organu winno znaleźć odbicie w uzasadnieniu podjętej decyzji. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, za wystarczający dla zastosowania normy art. 32 ust. 2 cyt. ustawy organ uznał fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o posłużenie się fałszywym dokumentem, przy wykorzystaniu którego otrzymał licencję pracownika ochrony. Ustalony fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwa inne niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest koniecznym warunkiem zastosowania przepisu art. 32 ust. 2 ustawy i w tej mierze zarzuty skargi naruszenia przez organ tego przepisu oraz przepisu art. 42 ust. 3 Konstytucji RP podnoszące, że postępowanie karne nie zostało zakończone, a skarżący jest w świetle prawa niewinny, nie mogły znaleźć uznania Sądu. Jednak, jak już wyżej zostało to powiedziane, uznaniowy charakter decyzji opartej o normę art. 32 ust. 2 narzuca, poza obowiązkiem ustalenia stanu faktycznego umożliwiającego zastosowanie powołanego przepisu, konieczność wyważenia, na tle zebranego materiału dowodowego i całokształtu okoliczności, interesu strony postępowania oraz interesu publicznego. Organ, podejmując rozstrzygnięcie w drodze uznania administracyjnego, obowiązany jest dokładnie rozważyć, czy zastosowanie normy prawnej pozbawiające stronę postępowania określonego prawa, na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego, jest z punktu widzenia interesu publicznego celowe i uzasadnione. Działania takiego w badanej sprawie zabrakło. Organ zastosował sankcję określoną w art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia niejako automatycznie tzn. po uzyskaniu informacji o prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym, co jak już wyżej zaznaczono nie jest wystarczające. Komendant Główny Policji nie wziął pod uwagę nienagannej opinii o skarżącym wystawionej przez komendanta komisariatu [...] KMP w [...], zaś argumenty skarżącego dotyczące braku środków utrzymania pięcioosobowej rodziny w przypadku zawieszenia mu uprawnień pracownika ochrony skwitował oceną, iż z uwagi na przedmiot postępowania karnego nie mogą one wpłynąć na zmianę decyzji. Organ, mając na względzie społeczno-prawny cel przepisu art. 32 ust. 2 cyt. ustawy, winien odnieść ustalony w sprawie fakt prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania karnego do całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem dołączonej do akt opinii o skarżącym oraz podnoszonej przez skarżącego sytuacji rodzinnej i dopiero po dokonaniu tego ocenić, czy zawieszenie skarżącemu praw wynikających z uzyskanej licencji pracownika ochrony przewidziane tym przepisem jest konieczne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji. O niewykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.