VI SA/Wa 430/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2009 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego - organ II instancji - decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) art. 92 ust. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.2007, Nr 125, poz. 847 ze zm.) oraz załącznika 7.2 ww. ustawy, art. 3 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1206) po rozpatrzeniu odwołania – skarżącego – K. B. od decyzji - organu I instancji - Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie nałożenia na kary pieniężnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r. nałożono na skarżącego karę pieniężna w wysokości 6.000,00 zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia. Kierowca skarżącego J. K., przewoził ładunek odpadu - złom miedzi i nie okazał zezwolenia na przewóz odpadów innych niż niebezpieczne. Powyżej ustalono podczas kontroli w dniu [...] września 2008 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż w dniu kontroli wyżej ww. nie posiadał zezwolenia na wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne. Wymagane zezwolenie zostało wydane przez Starostę M. dnia [...] października 2008 r., a więc po kontroli drogowej, która miała miejsce w dniu [...] września 2008 r. Organ I instancji powołał się na podstawę prawną art. 92 ust. 1 pkt 3 oraz art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach. Od tej decyzji skarżącego złożył odwołanie do organu II instancji, w którym wnosił o uchylenie powyższej decyzji, a także wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 28 ustawy o odpadach, prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oraz prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 a i 4 ustawy o odpadach. Zdaniem organu zezwolenie jest uprawnieniem osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego, czy też użyczania między adresatem decyzji a osobą trzecią. W związku z powyższym zezwolenie na transport odpadów reguluje prawa i obowiązki jedynie adresata przedmiotowej decyzji. Uzyskanie zezwolenia przez jedną ze stron umowy dzierżawy pojazdu nie zwalnia z tego obowiązku drugiej strony. W konsekwencji na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy bez wymaganego zezwolenia została nałożona w drodze decyzji administracyjnej kara pieniężna zgodnie z załącznikiem do ustawy o transporcie drogowym. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 6.000,00 zł (słownie: sześć tysięcy złotych), znajdującą się w pozycji 7.2 wymienionego załącznika. W dniu kontroli przedsiębiorca nie był uprawniony do wykonywania transportu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne. Natomiast przypadek opisany w pozycji 7.1 mógłby mieć miejsce wówczas, gdyby Pan K. B. posiadał przedmiotowe zezwolenie w dniu kontroli, a jedynie pojazd za pomocą którego wykonywany byłby transport nie został zgłoszony do zezwolenia. Odnośnie wysokości nałożonej kary organ odwoławczy wyjaśnił, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Oznacza to, iż w przedmiotowym stanie faktycznym kara pieniężna wynosi 6.000,00 zł. i nie może być określona inaczej. Na przedmiotową decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu. Twierdził, że nałożona kara pieniężna jest zbyt wygórowana i nieadekwatna do naruszenia przepisów. W jego ocenie dokonano błędnej kwalifikacji stwierdzonego naruszenia na podstawie załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, że z dnia [...] października 2008 r., wydane po kontroli drogowej sanuje wcześniejszą czynność. Wskazał, że strona miała prawo przewozić opady naczepą [...] w dniu wydania zezwolenia to również prawo to miała w dniu kontroli. Jego zdaniem prawo to zostało jedynie potwierdzone odpowiednim dokumentem. Zarzuca także brak prawnego i faktycznego uzasadnienia decyzji, czym jego zdaniem naruszono art.107 § 3 k.p.a. Organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W dniu kontroli tj. [...] września 2008 r. Pan J. K. kierowca przedsiębiorstwa P., przewoził ładunek odpadu - złom miedzi i nie okazał zezwolenia na przewóz odpadów innych niż niebezpieczne bowiem w takie zezwolenie nie został wyposażony. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż w dniu kontroli wyżej wymienione przedsiębiorstwo nie posiadało zezwolenia na wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne. Zezwolenie zostało wydane przez Starostę M. dnia [...] października 2008 r. Kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...] września 2008 r. W ocenie sądu zezwolenie jest uprawnieniem osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego, czy też użyczania między adresatem decyzji a osobą trzecią. W związku z powyższym zezwolenie na transport odpadów reguluje prawa i obowiązki jedynie adresata przedmiotowej decyzji. Uzyskanie zezwolenia przez jedną ze stron umowy dzierżawy pojazdu nie zwalnia z tego obowiązku drugiej strony. Zezwolenie takie można uzyskać jedynie na drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ, a nie na drodze przejęcia od innego podmiotu. Zezwolenie to jest ważne od daty wejścia do obrotu prawnego czyli od dnia, w który strona mogła się zapoznać z jego treścią i ewentualnie podjąć odpowiednie działania. Faktem jest, że w dacie kontroli skarżący nie dysponował odpowiednim zezwoleniem a wydanie go w późniejszym czasie nie sankcjonuje jego braku. Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II SA 4151/02, LEX nr 148941), protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, którego generalnie później nie sposób odtworzyć. W konsekwencji zdaniem sądu organy słusznie nałożyły na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy bez wymaganego zezwolenia karę pieniężną zgodnie z załącznikiem do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 3 oraz art. 92 ust. 4 (załącznik 7.2) ustawy o transporcie drogowym oraz art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach, wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 6.000,00 zł (słownie: sześć tysięcy złotych). Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.