VI SA/Wa 4303/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r., znak [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący – P. P., reprezentowany przez radcę prawnego, w dniu [...] listopada 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej SKO) skargę na decyzję tego organu z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Do skargi dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zaskarżona decyzja pozbawia go prawa do wykonywania zawodu instruktora i tym samym kluczowego źródła utrzymania. Uzasadniając złożony wniosek wskazał w szczególności, że samodzielnie jako "jedyny żywiciel" utrzymuje obecnie gospodarstwo domowe. Jest zatrudniony w spółce w Mławie, ale jego pobory w kwocie 1455 złotych netto nie pozwalają na utrzymanie trzyosobowej rodziny, dlatego, jak podał skarżący, tak istotne dla jej bytu były dodatkowe dochody, które otrzymywał jako instruktor nauki jazdy, co umożliwiało mu zarobić na zlecenie od 800 do 1000 złotych miesięcznie. Skarżący wskazał, że w związku z wykonalnością decyzji SKO taka możliwość dodatkowego zarobkowania przestała istnieć, a jego rodzina znalazła się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, tj. poniżej progu egzystencji. Skarżący dodał, że jego żona jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i obecnie spodziewa się drugiego dziecka. Skarżący wyszczególnił opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, określając je na kwotę około 750 złotych, co stanowi, jak podał, połowę dochodu rodziny. Skarżący stwierdził, że pozostała kwota nie jest wystarczająca na zapewnienie podstawowej egzystencji trzyosobowej rodziny, biorąc pod uwagę zakupy wyżywienia, ubrań i koszty wizyt lekarskich związane z prowadzeniem ciąży. Jak podkreślił skarżący, wykonanie decyzji cofającej przyznane mu uprawnienia do szkolenia kierowców w sposób bezpośredni wiąże się z niemożnością dalszego wykonywania zawodu wymagającego posiadania uprawnień instruktora, co w konsekwencji skutkuje utratą źródła utrzymania i pozbawia go środków finansowych niezbędnych na pokrycie ww. kosztów i utrzymanie rodziny. Skarżący, w celu uprawdopodobnienia swoich twierdzeń, załączył kopię zaświadczenia o zarobkach, oświadczenie właściciela ośrodka szkolenia kierowców, zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy, kartę przebiegu ciąży, odpis aktu urodzenia oraz kopię przelewu za opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek przewidziany treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącym. Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o skreśleniu skarżącego z ewidencji instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami. Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza danych zawartych w aktach skłania Sąd do wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie utratą przez skarżącego dodatkowego źródła dochodu z pracy w charakterze instruktora nauki jazdy, a więc on sam, jak i jego rodzina zostaną pozbawieni poważnej części środków do życia. Twierdzenie to jest prawdopodobne, gdyż w miejscu zamieszkania skarżącego występuje znaczne bezrobocie, a w dobie powszechnego kryzysu gospodarczego rynek pracy jest hermetyczny, zatem istnieją obiektywne, znaczne trudności w znalezieniu zatrudnienia. Wprawdzie skarżący uzyskuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie 1455 złotych netto, jednakże z kwoty tej, jako jedynego dochodu rodziny skarżącego, nie jest on w stanie na bieżąco pokrywać istniejących wydatków. Pozbawienie zatem skarżącego źródła dodatkowego dochodu, może spowodować poważne, a zarazem trudne do odwrócenia pogorszenie sytuacji życiowej całej jego rodziny. Powyższe oznacza, że skarżący uprawdopodobnił wystąpienie obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tego względu Sąd, na podstawie wspomnianego przepisu orzekł, jak w sentencji.