VI SA/Wa 4307/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze J. S. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1645/10, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Pismem z [...] grudnia 2014 r. J. S. (nazywany dalej: "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1645/10, powołując się na wykrycie okoliczności faktycznych i środków dowodowych, na które skarżący nie mógł powołać się w poprzednim postępowaniu, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący powołał się na brak wiedzy o istnieniu dokumentu zatytułowanego "Pokwitowanie" z dnia 9 października 2005 r. wystawionego przez dzierżawcę J. B., potwierdzającego pobranie przez wyżej wymienionego zapłaty od poddzierżawcy B. P. za czynsz poddzierżawy, który stanowi dowód, że transakcja nie dotyczyła informacji geologicznej (której skarżący był jedynym właścicielem i którą wytworzył za swoje pieniądze, na podstawie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża). Skarżący wyjaśnił, że wszedł w posiadanie ww. dokumentu przy okazji prowadzenia przez Prokuraturę Rejonową w [...] innej sprawy o wycięcie i kradzież drzew z działki [...] w M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a."), instytucja wznowienia postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadkach zaistnienia ustawowych przyczyn wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto, stosownie do art. 279 p.p.s.a., zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Zgodnie z art. 280 cyt. ustawy Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd skargę odrzuci. Można wyróżnić trzy grupy przyczyn będących podstawami wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego: przyczyny nieważności (art. 271 p.p.s.a.), właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 p.p.s.a.) oraz stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie, z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub ustawą (art. 272 p.p.s.a.). Skarżący w niniejszej sprawie powołał się na "wykryte okoliczności faktyczne i środki dowodowe", a więc na przesłanki z art. 273 § 2 p.p.s.a. Powyższe wyjaśnienia należało powiązać z wymogiem określonym w art. 277 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Inaczej mówiąc, w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy został zachowany termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Stosownie do art. 279 p.p.s.a. wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania stanowi obligatoryjny element konstrukcyjny tej skargi. Jak wskazano powyżej, w niniejszej sprawie autor skargi jako podstawę powołuje art. 273 § 2 p.p.s.a., nie podając przy tym okoliczności, które świadczyłyby o tym, że trzymiesięczny termin liczony od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia został przez niego zachowany. Uzasadnienie skargi ogranicza do lakonicznego stwierdzenia, że w posiadanie dowodu wszedł przy okazji postępowania prokuratorskiego, nie wskazując przy tym żadnej daty, nie podając nawet roku, w którym postępowanie to było lub jest nadal prowadzone. Zawarta w art. 280 § 2 p.p.s.a. możliwość żądania od zgłaszającego skargę o wznowienie postępowania uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu odnosi się do okoliczności, co do których Sąd uzna, że są niewystarczająco uprawdopodobnione w skardze, nie odnosi się jednakże do sytuacji, gdy w skardze o wznowienie postępowania nie wskazano w ogóle takich okoliczności. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, że podstawa wznowieniowa, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez Sąd rozpoznana merytorycznie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt II FSK 795/05). Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.