VI SA/Wa 433/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2017 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) oraz w związku z art. 36 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2016 r. Nr 1725), utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] listopada 2015 r. odmawiającą nadania J. Z. (zwany dalej "skarżącym") uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa odmówiła nadania skarżącemu uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych. Przyczyną odmowy były błędy w udokumentowaniu praktyki zawodowej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna, po zapoznaniu się z aktami sprawy, stwierdziła, iż odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Komisja podkreśliła, że w dniu 10 sierpnia 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych (Dz. U. 2014, poz. 768). Ustawą tą dokonano nowelizacji ustawy - Prawo budowlane w zakresie nadawania uprawnień budowlanych, na mocy jej art. 1 pkt 6 zmianie uległ także art. 16 stanowiący upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Jednocześnie ustawodawca w art. 37 ustawy o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych wymienił w sposób enumeratywny rozporządzenia wydane przed 10 sierpnia 2014 r. na podstawie upoważnień ustawowych zmienionych tą ustawą. Wśród nich nie ma aktu wykonawczego wydanego na podstawie art. 16 ustawy - Prawo budowlane. Dlatego też w dniu 10 sierpnia 2014 r. utraciło moc rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Natomiast w dniu 25 września 2014 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. poz. 1278). W powyższym akcie wykonawczym uregulowano zagadnienia intertemporalne. Przepis § 19 w/w rozporządzenia wprowadza generalną zasadę, w myśl której kompletne wnioski złożone przed 25 września 2014 r. podlegają weryfikacji na podstawie nowych przepisów. Powyższe ma istotne znaczenie dla dalszego toku sprawy, bowiem obecnie obowiązujące rozporządzenie określa zupełnie odmienne reguły dotyczące weryfikacji i wymogów formalnych dotyczących dokumentowania praktyki zawodowej. Organ podkreślił, że według § 3 ust. 7 obecnie obowiązującego rozporządzenia, dokumentem potwierdzającym odbycie praktyki jest oświadczenie potwierdzające odbycie praktyki zawodowej, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. W jaki sposób powinna być dokumentowana praktyka odbywana przed dniem 25 września 2014 r. rozstrzyga § 21 w/w rozporządzenia. Stosownie do treści § 21 rozporządzenia, praktyka odbyta przed wejściem w życie rozporządzenia powinna być dokumentowana wpisami dokonanymi w książce praktyki zawodowej, potwierdzonymi przez osobę kierującą praktyką. Analizując niniejszą sprawę w świetle przywołanych przepisów Komisja uznała, że dołączone do wniosku strony oświadczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia dokumentują praktykę, która miała miejsce przed 25 września 2014 r., tj. w okresie od [...] lipca 2010 r. do [...] września 2011 r., dlatego organ oświadczeń tych nie uwzględnił zaś pozostały okres praktyki od [...] lipca 2015 r. do [...] kwietnia 2016 r. nie obejmuje wymiaru praktyki przewidzianej w art. 14 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. poz. 1278). Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tegoż artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy podkreślić, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2016 r., skierowanego do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa było nadanie mu uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych. W myśl art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) obok stosownego wykształcenia skarżący winien wylegitymować się trzyletnim (156 tygodni) okresem praktyki zawodowej udokumentowanym zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie słusznie uznały, że wniosek strony z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie może być załatwiony pozytywnie z uwagi na to, że skarżący wykazał jedynie 124 tygodnie z wymaganych 156 praktyki zawodowej w przypadku osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień bez ograniczeń, która posiada wykształcenie wyższe I stopnia. Według oceny Sądu prawidłowo nie uznano stronie okresu praktyki od [...] lipca 2010 r. do [...] września 2011 r., gdyż okres tej praktyki został nieprawidłowo potwierdzony oświadczeniami, zamiast stosownymi wpisami w książce praktyki zawodowej. Należy bowiem mieć na uwadze, że w dniu 25 września 2014 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. poz. 1278). Nowe rozporządzenie w sposób odmienny reguluje kwestię wymogów formalnych dotyczących dokumentowania praktyki zawodowej, albowiem zgodnie z § 3 ust. 7 tegoż rozporządzenia dokumentem potwierdzającym odbycie praktyki jest oświadczenie, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. A zatem wszystkie praktyki odbyte po 25 września 2014 r., a więc po wejściu w życie rozporządzenia powinny być właśnie w ten sposób udokumentowane. W jaki sposób powinna być dokumentowana praktyka odbywana przed dniem 25 września 2014 r. rozstrzyga § 21 rozporządzenia, który stanowi, że praktyka odbyta przed wejściem w życie rozporządzenia powinna być dokumentowana wpisami dokonanymi w książce praktyki zawodowej, potwierdzonymi przez osobę kierującą praktyką. W tym stanie rzeczy okres przed 25 września 2014 r. tj. od [...] lipca 2010 r. do [...] września 2011 r. nie mógł być uznany przez organy albowiem został wykazany przez stronę oświadczeniami co pozostaje w sprzeczności z § 21 rozporządzenia z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. poz. 1278). Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa. Przepisy § 3 ust. 7 i § 4 ww. rozporządzenia zawierają jednoznaczny nakaz sposobu dokumentowania praktyki. Analogicznie jest z przepisem § 21 rozporządzenia. Nakazy zawarte w tych przepisach wyłączają możliwości innego sposobu dokumentowania praktyki w okolicznościach tam przewidzianych. Dodatkowo należy zaznaczyć, że § 20 rozporządzenia reguluje kwestie dokumentowania praktyki zawodowej odbytej do dnia 1 stycznia 1995 r., kiedy tą praktykę można było wykazać za pomocą wszelkich środków dowodowych. Przepis § 21 ust. 1 reguluje kwestie dokumentowania praktyki odbytej w okresie od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 25 września 2014 r. a przepis § 3 ust. 7 praktyki odbytej po tym ostatnim okresie. Wobec powyższego uznając zarzuty skargi za niezasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.