VI SA/Wa 434/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zgody na odstępstwo od warunków technicznych pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2020 r.; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego R. W. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury ("MI" lub "organ") z [...] grudnia 2020 r., mocą której organ po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez R. W. ("strona" lub "skarżący") utrzymał w mocy decyzję własną z [...] czerwca 2020 r. odmawiającą zgody na odstępstwo od warunków technicznych dla pojazdu marki [...], typ/model handlowy [...], numer ramy [...]. Skarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "kpa"), w związku z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, dalej: "Prd") oraz § 11 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm., dalej "Rozporządzenie") W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wskazał, że w dniu 24 października 2019 r. do MI wpłynął wniosek strony o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych dla - pojazdu marki [...], typ/model handlowy [...], numer ramy [...]. W dniu 14 lutego 2020 r. w piśmie adresowanym do Starosty [...] ("Starosta") zwrócono się z prośbą o weryfikację poprawności wykonania badania technicznego jako dokumentu niezbędnego do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Organ otrzymał odpowiedź od Starosty w dniu 4 marca 2020 r. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. organ odmówił zgody na odstępstwo od warunków technicznych dla pojazdu marki [...], typ/model handlowy [...], numer ramy [...]. W uzasadnieniu tej decyzji MI wskazał, że w otrzymanym od Starosty piśmie brak jest merytorycznej odpowiedzi na pytania zawarte w korespondencji przesłanej z MI. Organ podniósł także, że wobec braku w aktach sprawy dokumentów mogących wyjaśnić wszystkie okoliczności związane z udzieleniem odstępstwa dla przedmiotowego pojazdu, zdaniem organu, nie zachodzą przesłanki uzasadniające zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. Strona zaskarżyła powyższą decyzję MI wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie skarżący dołączył zdjęcie strony z certyfikatem zgodności CE produktu, oraz zdjęcie wybitego na ramie numeru pojazdu. Skarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r. MI utrzymał w mocy decyzję własną z [...] czerwca 2020 r. W ocenie MI załączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy słabo czytelne dokumenty oraz uzasadnienie tego wniosku przez stronę nie wnoszą żadnych nowych istotnych dowodów. Dlatego, zdaniem organu, należy stwierdzić, że nie zostały wyjaśnione wszystkich okoliczności związane z udzieleniem odstępstwa dla przedmiotowego pojazdu, a tym samym nie zachodzą przesłanki uzasadniające zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazd: marki [...], typ/model handlowy [...], numer ramy [...], w związku z czym MI utrzymał w mocy skarżoną decyzję własną z [...] czerwca 2020 r. Skargę na powyższą decyzję MI wniosła strona, zarzucając jej naruszenie art. 7, 8, 10, 11 oraz art. 35 § 1, 2, 3, art.107 § 1 pkt 6 kpa polegające w szczególności: 1) na niedostatecznym i nie merytorycznym wyjaśnieniu podstaw prawnych i przesłanek zawartych w uzasadnieniu decyzji wydanej [...] czerwca 2020 r. o odmowie zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać przedmiotowy pojazd, oraz decyzji z [...] grudnia 2020 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji administracyjnej, 2) bierności i braku konsekwencji MI w trakcie badania sprawy, jego prawidłowości przebiegu i bieżącym informowaniu o tym strony oraz bezczynności w prowadzonym postępowaniu administracyjnym które trwało od 24 października 2019 r. do stycznia 2021 r, 3) kwestionowanie zza biurka czynności służbowych wykonanych przez uprawnionego diagnostę co do rzetelności wykonania badań technicznych pojazdu i jego decyzji o nadanej klasyfikacji homologacyjnej, uznając jednocześnie że Starosta w tej kwestii nie udzielił merytorycznej odpowiedzi zgodnej z oczekiwaniami MI. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że przedmiotem postępowania jest sprowadzony w imporcie indywidualnym z Francji [...] , gdzie był zarejestrowany jako pojazd [...] ( [...]), tj. pojazd rolniczy. Pojazd posiada zamontowany pakiet homologacyjny i po przeprowadzonym w Polsce przeglądzie rejestracyjnym jest w pełni sprawny technicznie oraz posiada wymagane przepisami wyposażenie dodatkowe. Przeprowadzający przegląd, uprawniony diagnosta sporządził kartę ewidencyjną pojazdu, klasyfikując go do grupy "samochodowy inny - L7e" oraz wystawił zaświadczenie przeglądu technicznego jako "N" Negatywny, wpisując w pkt 6 (stwierdzone usterki i ich kategorie); Z.1,02.b - Numer niekompletny za mało znaków (Ul). Starosta, odnosząc się do tego wpisu, odmówił zarejestrowania pojazdu, ponieważ jest wymagany numer VIN (17-to znakowy), a w dowodzie rejestracyjnym wydanym w Republice Francuskiej jest wpisany numer ramy pojazdu [...], który jest istotnie naniesiony w sposób trwały na prawej stronie ramy quada. Strona nadmieniła, że diagnosta w trakcie przeglądu pojazdu został poinformowany o wybitym fabrycznie na ramie pojazdu numerze VIN, lecz oznajmił, że ma obowiązek sprawdzić fizycznie numer podany w dowodzie rejestracyjnym i tylko ten może wpisać do wystawianych dokumentów. W pojeździe numer VIN jest również naniesiony fabrycznie na lewej stronie ramy i jest zgodny z Certyfikatem Zgodności Wyrobu zamieszczonym w Dokumentacji techniczno - ruchowej pojazdu wystawionym 28 lutego 2005 r dla [...] Europę N.V. (załącznik foto, nr 3). Strona podkreśliła, że złożony przez nią wniosek nie posiadał żadnych braków formalnych i został przyjęty do rozpatrzenia. Po 4 miesiącach w lutym 2020 r. strona otrzymała pismo "do wiadomości", które MI skierował do Starostwa z prośbą o weryfikację prawidłowości wykonania badania technicznego quada, ponieważ nadano mu klasyfikacje L7e, a pojazd był zarejestrowany we Francji jako pojazd rolniczy. Skarżący oświadczył, że jako rolnik też wolałby, aby quad był zarejestrowany jako ciągnik rolniczy z klasyfikacją T-3b, ponieważ dla niego eksploatacja pojazdu byłaby tańsza, chociażby jeśli dotyczy ubezpieczenia OC pojazdu, a pojazd byłby przydatny jedynie przy organizacji prac polowych i gospodarczych. Strona oświadczyła że powyższe pismo było niestety ostatnim, jakie otrzymała z MI przed decyzją o odmowie zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać przedmiotowy pojazd. W uzasadnieniu tej decyzji MI poinformował stronę jedynie, że w piśmie Starosty nie otrzymał merytorycznej odpowiedzi w stosunku do wskazanych zapytań. Strona uznała wtedy, że przedstawione uzasadnienie w decyzji MI obciąża głównie skarżącego za brak merytorycznej odpowiedzi na pismo kierowane do Starosty, czyli za coś, na co nie miał najmniejszego wpływu. Następnie strona wystąpiła do MI o ponowne rozpatrzenie sprawy, załączając fotokopie Certyfikatu Zgodności Wyrobu zamieszczonego w instrukcji DTR pojazdu oraz numer ramy pojazdu uwidoczniony w dokumentach pojazdu, wierząc, że uwiarygodnią one dane podane w dokumentach wystawionych przez diagnostę. Tymczasem MI po prawie 7 miesiącach wydał decyzje o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony uzasadnienie decyzji było kopią wcześniejszej decyzji, a załączniki, które przesłała strona, opisano jako słabo czytelne. Strona podkreśliła, że w dotychczasowym oczekiwaniu na wydanie pozytywnej decyzji, była cały czas przekonana, że pojazd sprowadzony z obszaru Wspólnoty Europejskiej, sprawny technicznie z dowodem i tablicą rejestracyjną z powodu braku wpisu numeru VIN nie będzie stwarzał aż tak wielkiego problemu przy rejestracji quada w Polsce. Skarżący uważał, że "Republika Francuska to nie kraj III świata", a "quad o poj. 348 ccm to nie pojazd z np. przekroczoną skrajnię, o przekroczonym nacisku na oś, czy kierownicą po prawej stronie". Skarżący podkreślił, że opłacił również akcyzę, podatek do Urzędu Skarbowego, opłaciłem już po raz drugi obowiązkowe ubezpieczenie OC pojazdu i dalej jest w punkcie wyjścia, bo aby wyjechać z siedliska w pole, to każda z dwóch jego bram wyjazdowych prowadzi na drogę publiczną, a zatem nie może legalnie używać go na własnym polu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji jej poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie skarżący w skardze wniósł o jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym, a organ w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Tylko dodatkowo Sąd wskazuje, że w obecnym stanie epidemiologicznym, wobec objęcia m.st. Warszawy czerwoną strefą, nie odbywają się rozprawy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Sprawy rozpoznawane są bądź w trybie uproszczonym (jak niniejsza), bądź w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w wersji obowiązującej po 16 maja 2020 r. czyli także bez rozprawy, na posiedzeniu niejawnym. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd pragnie przede wszystkim podkreślić, że jego ocenie podlega decyzja administracyjna, a nie odpowiedź na skargę. Jest to bardzo istotne w niniejszej sprawie, w której wydane przez organ decyzje cechowały się wyjątkową lakonicznością, a ich uzasadnienie liczyło kilka zdań. Nie uszło uwadze Sądu, że odpowiedź na skargę sporządzona przez MI była znacznie bardziej rozbudowana, organ odnosił się w niej także (a w zasadzie przede wszystkim) do faktów, których w ogóle nie analizował w toku postępowania administracyjnego, co wynika z uzasadnień obu skarżonych decyzji. Takie zachowanie organu jest niedopuszczalne w świetle art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 kpa. Następnie wskazać należy przepisy prawa, które winny być podstawą rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 66 ust. 1 Prd "Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego: 1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę; 2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych; 3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych; 4) nie powodowało niszczenia drogi; 5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu; 6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych". Z kolei art. 66 ust. 3a pkt 1 Prd stanowi, że: "Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: (...) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy (...)". Zgodnie zaś z art. 66 ust. 4 pkt 5 Prd zabroniona jest wymiana nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a pkt 1. § 11 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia stanowi, że: "Pojazd samochodowy wyposaża się: (...) w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia; numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami (...)". Niniejsze postępowanie prowadzone jest na podstawie art. 67 ust. 1 Prd, w myśl którego: "Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy". Jak wskazuje się słusznie w doktrynie prawniczej: "Decyzja właściwego ministra w przedmiocie wyrażenia zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy, ma charakter uznaniowy, może dotyczyć tylko uzasadnionych przypadków, przy czym podstawowym kryterium negatywnym jest zachowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co oznacza, że odstępstwo nie może dotyczyć takich wymagań, których niespełnienie może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ nie ma obowiązku udowadniać, że stworzenie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez dokonane odstępstwo ma charakter pewny; wystarczy, że uprawdopodobni taką możliwość (wyrok WSA w Warszawie z 10 września 2008 r., IV SA/Wa 1400/08, LexPolonica nr 2417690)" (Ł. Malinowski, "Prawo o ruchu drogowym. Komentarz", opublikowano: LexisNexis 2012). Podobnie stwierdził R.A. Stefański ("Prawo o ruchu drogowym. Komentarz", wyd. III, opublikowano: LEX 2008), odnosząc się do wskazanych w art. 67 ust. 1 Prd odstępstw: "Może to nastąpić w uzasadnionych wypadkach indywidualnych, ale nie może mieć charakteru generalnego; najczęściej może chodzić o pojazdy używane do celów specjalnych, sprowadzane w niewielkich ilościach. Trafne jest stanowisko NSA, że "Odstępstwo nie może dotyczyć takich wymogów, których niespełnienie może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego (...)" (wyr. NSA z dnia 26 maja 1998 r., II SA 296/98, LEX nr 41339)". Sąd podziela powyżej prezentowany pogląd, że decyzja wydana na podstawie art. 67 ust. 1 Prd jest decyzją uznaniową (ale nie dowolną), kończącą postępowanie wszczynane na wniosek strony. Mimo braku wyraźnego wskazania w przepisie art. 67 ust. 1 Prd kryteriów jej podjęcia (poza wymogiem "uzasadnienia" przypadku objętego wnioskiem), należy je poszukiwać przede wszystkim w treści art. 66 ust. 1 Prd, który określa ogólne wymagania dotyczące warunków technicznych wszelkich pojazdów, które uczestniczą w ruchu. Zdaniem Sądu zatem, organ powinien w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 67 ust. 1 Prd zbadać, czy mimo istnienia odstępstwa od warunków technicznych pojazdu objętego wnioskiem, korzystanie z niego: 1) nie zagraża bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie naraża kogokolwiek na szkodę; 2) nie zakłóca spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych; 3) nie powoduje wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych; 4) nie powoduje niszczenia drogi; 5) zapewnia dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu; 6) nie powoduje zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych. Taki zatem powinien być zasadniczy przedmiot badania organu w niniejszym postępowaniu. Z treści skarżonych decyzji wynika natomiast, że MI ustaleniami faktycznymi objętymi przedmiotowym badaniem w ogóle się nie zajął, unikając całkowicie merytorycznej oceny sytuacji przedstawionej przez stronę i uzupełnionej opinią Starosty, który załączył pismo diagnosty. Takie zachowanie MI narusza art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 kpa w związku z art. 67 ust. 1 Prd. Pomijając kwestię niemal całkowitego braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie przez organ, Sąd podkreśla, ze zarówno przed wydaniem decyzji z [...] czerwca 2020 r., jak i z [...] grudnia 2020 r. MI nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie, czym naruszył art. 10 § 1 kpa, zgodnie z którym: "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań". Naruszenie to miało w tym przypadku wpływ na wynik sprawy. Jeśli chodzi o decyzję z [...] czerwca 2020 r., to jak sama strona podkreśliła, była ona zaskoczona powodem wydania decyzji odmownej, którą był brak odpowiedzi Starosty – o czym skarżący dowiedział się dopiero z decyzji z [...] czerwca 2020 r. Tylko dodatkowo Sąd wskazuje, że oczywistym jest, że organ nie może obciążać strony negatywnymi konsekwencjami braku odpowiedzi ze strony innego organu (pomijając fakt, że w niniejszej sprawie taką odpowiedź Mi otrzymało w postaci załącznika do pisma Starosty 2 marca 2020 r.). Takie zachowanie narusza bowiem zasadę współdziałania organów z art. 7b kpa, zasadę słusznego interesu obywateli z art. 7 kpa oraz zasadę zaufania do władzy publicznej z art. 8 kpa. Jeżeli MI uznał odpowiedź Starosty za niewystarczającą, to mógł ponownie się do niego zwrócić z prośbą o sprecyzowanie w wyraźnie określonych tematach, a nie przenosić konsekwencje braku prawidłowego współdziałania organów na stronę. Odnosząc się z kolei do decyzji z [...] grudnia 2020 r., wskazać należy, iż organ upatrywał w niej przyczyn odmowy w załączeniu przez stronę nieczytelnych kopii załączników do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przypomnieć zatem organowi należy, że w myśl art. 79a kpa: "§ 1. W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. § 2. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1". Przepis ten należy stosować w niniejszym postępowaniu, gdyż było ono wszczęte z wniosku strony. Jako że organ nie wezwał strony na podstawie art. 10 § 1 kpa, do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, MI dodatkowo także naruszyło wspomniany wyżej art. 79a § 1 kpa, nie wskazując stronie przesłanek od niej zależnych, które na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione lub wykazane. Jak wskazano także wyżej, organ nie może obciążać przy tym niekorzystnymi dla skarżącego konsekwencjami (w postaci wydania decyzji odmownej) z powodu niewykazania przez niego przesłanek od niego niezależnych. Skarżone decyzje zawierają tak lakoniczne uzasadnienia, w dodatku nieodnoszące się do istoty sprawy, że zasadna jest także konstatacja, że organ naruszył w tym przypadku także art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z kilkuzdaniowych uzasadnień niemożliwym jest bowiem prześledzenie toku rozumowania organu nawet dla Sądu, nie wspominając o stronie, która nie była i nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Organ tym samym naruszył wynikającą z art. 9 kpa zasadę informowania stron ("Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek"). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Uchylone zostały zarówno skarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, bowiem obie cechowały się naruszeniami prawa zarówno o charakterze procesowym, jak i materialnym, a postępowanie dowodowe w sprawie należy przeprowadzić od początku niemal w całości. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego od organu kwotę 200 zł, na którą składał się wpis sądowy w wysokości 200 zł.