VI SA/Wa 435/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą we W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej E. S.A. z siedzibą we W. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] września 2007 r. E. S.A. z siedzibą we W. (obecna nazwa E. S.A. z siedzibą we W.), przesłała drogą faksową do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. Rejon w K. zawiadomienie o przystąpieniu w dniu [...] września 2007 r. przez Oddział w O. Rejon Wykonawstwa Sieci SN i nN S. do usuwania awarii linii napowietrznej znajdującej się w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w miejscowości P. Z uwagi na brak określenia dokładnej lokalizacji oraz brak informacji o wprowadzanych zmianach w organizacji ruchu w związku z usuwaniem awarii, GDDKiA O/O. Rejon w K. drogą faksową pismem nr [...] z dnia [...] września 2007 r. nie zezwolił na zajęcie pasa drogowego ww. odcinka drogi do czasu uzupełnienia zawiadomienia o wymaganą dokumentację. W następstwie tego pisma E. S.A. przesłała drogą faksową uzupełnienie pisma podając, że usuwanie awarii będzie prowadzone na odcinku ul. W. w miejscowości P. i przy dziewięciu stanowiskach słupowych od słupa Nr [...] do słupa nr [...]. Do pisma dołączono opis i schemat zabezpieczenia robót podczas usuwania awarii. Po analizie dokumentów, GDDKiA O/O. Rejon w K. przesłał drogą faksową oraz listowną pismo z dnia [...] września 2007 r., w którym zawiadomił stronę, że nie może przyjąć przedmiotowego zgłoszenia jako awarii, ponieważ pismem z dnia [...] maja 2007 r. E.S.A. występowała do Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w O. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na modernizację ww. linii energetycznej, jednak decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nie uzyskała zezwolenia na przebudowę linii energetycznej na tym odcinku. W krótkim uzasadnieniu pisma GDDKiA O/O. Rejon w K. zaznaczył, że w związku z powyższym nie wyraża zgody na prowadzenie robót w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w P. przy ul. W., jednocześnie informując o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary za samowolne zajęcie pasa drogowego. Organ administracji wezwał jednocześnie do natychmiastowego przerwania robót prowadzonych w pasie drogowym . W odpowiedzi na ww. pismo GDDKiA O/O. Rejon w K., dnia [...] września 2007 r. E. S.A. przesłała drogą faksową pismo nr [...], w którym poinformowała, że w dniu [...] września 2007 r., otrzymała zgłoszenie właściciela piekarni usytuowanej przy ul. W. w miejscowości P. o zerwaniu przewodów linii niskiego napięcia, na skutek kolizji drogowej. Spółka odnosząc się do wezwania przez GDDKiA O/O. Rejon w K. do natychmiastowego przerwania robót w pasie drogowym stwierdziła, że "prace związane z naprawą przewodów zostały zakończone przed otrzymaniem przedmiotowego pisma". Na potwierdzenie ww. okoliczności, spółka złożyła do akt sprawy kserokopię Książki Reklamacji Odbiorców nr [...], gdzie umieszczono zapis o przyjęciu zgłoszenia awarii o godzinie 7 rano i zakończenia działań naprawczych o godzinie 12 (k. 10-11 akt sądowych). Zdaniem GDDKiA O/O. Rejon w K., Spółka wykorzystała fakt zgłoszenia awarii i przystąpiła do przebudowy linii energetycznej bez wymaganej art. 38 pkt. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zmianami) zgody zarządcy drogi. W związku z tym, dnia [...] września 2007 r., zostało wysłane do E. S.A. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w P. przy ul. W. oraz umieszczenia bez zezwolenia w pasie drogowym wskazanej drogi krajowej przewodów energetycznych izolowanych na odcinku długości 399 metrów. Pismem z dnia [...] września 2007 r., E. S.A., wyjaśniła, iż z uwagi na zgłoszenie awarii przez odbiorcę energii, należało dokonać niezbędnych napraw, gdyż oprócz przerwy w dostawie energii, istniało również zagrożenie dla ruchu drogowego oraz osób postronnych. Zakres awarii nie pozwolił spółce na przywrócenie linii do stanu poprzedniego, zatem zmuszona była wymienić przewody na nowe, bardziej bezpieczne, stosowane jako rozwiązanie standardowe w takich przypadkach. Po rozpatrzeniu sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, decyzją z dnia [...] września 2007 r., działając na podstawie art. 36, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt. 1 i 2, ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (t. j. Dz. U z 2007 r., Nr 19 poz. 115 ze zm.), oraz § 1 pkt 1 i 2 § 2 pkt 1, § 3 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg (Dz. U. z 2004 r., Nr 129, poz. 1369) oraz art. 104 k.p.a., nałożył na E. S.A., karę pieniężną w wysokości 3022,98 złotych. Karę orzeczono za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w celu prowadzenia robót remontowych linii energetycznej napowietrznej w ciągu drogi krajowej nr [...] w miejscowości P. ul. W. oraz umieszczenie bez zezwolenia w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] m przewodów energetycznych izolowanych na odcinku długości 399 metrów. Dodatkowo organ zobowiązał spółkę, w terminie natychmiastowym, do wykonania działań zmierzających do przywrócenia stanu poprzedniego pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości P., ul. W. na odcinku długości 399 mb od słupa nr [...] do słupa nr [...], poprzez przywrócenie parametrów linii energetycznej sprzed jej wymiany. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż spółka dopuściła się naruszenia art. 38 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, z uwagi na przebudowę linii energetycznej bez wymaganej zgody zarządcy drogi. Pismem z dnia [...] października 2007 r., E. S.A., złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wnosiła o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2007 r. podnosząc iż w niniejszym postępowaniu zachowane zostały przez nią przesłanki wynikające z art. 40 ust. 14 ustawy o drogach publicznych, gdyż fakt zaistnienia awarii i konieczność wykonania robót został wykazany przez spółkę stosownymi dokumentami. W uzasadnieniu wniosku E. S.A. przyznała, że w trakcie robót dokonano wymiany przewodów gołych na izolowane, jednakże taki zakres robót został wymuszony wówczas okolicznościami obiektywnymi, technicznymi i ekonomicznymi. Podkreślono, że usunięcie awarii linii poprzez naprawę dotychczasowych przewodów nie było celowe z uwagi na konieczność niezwłocznego przywrócenia i zapewnienia zasilania odbiorców, zatem odtworzenie linii do postaci pierwotnej, stało się niemożliwe. Spółka zaznaczyła, że roboty awaryjne nie zmieniły przebiegu linii energetycznej i posadowienia stanowisk słupowych, nie naruszyły również bezpośrednio struktury pasa drogowego, rozumianego jako grunt wydzielony liniami granicznymi, zaś wymiana przewodów gołych na izolowane była powszechnie stosowana w przypadkach zerwania starych przewodów. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż okoliczności, na które powołuje się strona skarżąca nie mogły stanowić podstawy do uchylenia spornej decyzji. Według organu, strona pominęła całkowicie fakt postępowania wszczętego na wniosek strony, zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2007 r. wydaną przez Dyrektora Oddziału w O., gdzie nie wyraził on zgody na przebudowę linii niskiego napięcia w długości 350 metrów w rejonie ul. W. w P., stanowiącej ciąg drogi krajowej nr [...]. Według organu działanie strony skarżącej objęte zawiadomieniem z dnia [...] września 2007 r. nazwane "usuwaniem awarii" linii napowietrznej, tak naprawdę było realizacją planowanych robót związanych z przebudową linii napowietrznej. Mimo zgłoszenia faktu zerwania przewodów linii niskiego napięcia, według organu w celu usunięcia awarii spółka powinna była ograniczyć się do dokonania naprawy zerwanych przewodów. Niezrozumiałe dla organu było wykonanie naprawy zerwanych przewodów polegające na całościowej wymianie linii napowietrznej na długości prawie 400 metrów, tego samego odcinka, który spółka chciała wcześniej modernizować. Spółka E. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona potrzymała argumentację zawartą w odwołaniu oraz dodała, iż w postępowaniu odwoławczym brak było dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowiło naruszenie przepisów art. 77 k.p.a. Według spółki, organy obu instancji dokonały oceny dowodów przedstawionych w toku postępowania, przyjmując jednostronnie stan faktyczny bez uwzględnienia wyjaśnień spółki. Dodatkowo strona podniosła, iż organy administracyjne dopuściły się naruszenia artykułu 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu spółka podkreśliła, iż organy nie zebrały w niniejszej sprawie żadnych dowodów, na których mogłyby oprzeć ustalenie naruszenia przez skarżącą przepisów prawa, poprzez dokonanie przebudowy linii. W postępowaniu, w którym wydano obydwie decyzje nie podważono, ani faktu zaistnienia awarii ani też, że sposób usunięcia awarii linii zastosowany przez skarżącą nie był technicznie z nią związany. Przy rozstrzyganiu organy oparły się jedynie o dokumenty zebrane w innej sprawie i o innym stanie faktycznym i prawnym, którego opis zawierało uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego, według strony, bezzasadnym było pominięcie jako dowodu, wyjaśnień skarżącej dotyczących technologii wykonanych robót awaryjnych, konieczności i zasadności wymiany przewodów w ramach tychże robót, jednakże zgodnie z obowiązującymi ją przepisami prawa budowlanego w zakresie utrzymania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, gdyż niezaprzeczalnym według organu pozostał fakt, że organ rozpatrując ponownie sprawę w ramach postępowania odwoławczego wziął pod uwagę przedstawione wyjaśnienia, jak również wszelkie inne dowody przedłożone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Organ administracji wydając obie decyzje przyjął za podstawę materialnoprawną przepisy art. 36, art. 38 ust. 2, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 38 ust. 2 przebudowa lub remont obiektów budowlanych lub urządzeń, o których mowa w ust. 1, wymaga zgody zarządcy drogi, a w przypadku gdy planowane roboty są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, również uzgodnienia projektu budowlanego. Wskazany wyżej ust. 1 cytowanego przepisu stanowi, że istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Cytowany przepis art. 38 ust. 1 i 2 ww. ustawy nie mógł mieć w sprawie zastosowania, bowiem skarżąca nie wykonała przebudowy ani remontu linii energetycznej lecz wyłącznie usunęła jej awarię. Nadto, gdyby organ administracji miałby podstawę, w oparciu o dokonane ustalenia uznać, że miała miejsce przebudowa lub remont linii energetycznej bez wyrażenia przez niego zgody, to stosownie do art. 38 ust. 3 ustawy o drogach publicznych powinien wydać decyzję o odmowie wyrażenia zgody na remont lub przebudowę, a nie decyzję o zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia. Tymczasem zarządca drogi stanął na stanowisku, że doszło do naruszenia art. 40 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Organ administracji przyjął bowiem tezę, że skarżąca E. S.A. prowadziła roboty w pasie drogowym w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego bez zezwolenia. W konsekwencji zastosowano art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, nakładając na spółkę karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oraz na podstawie art. 36 ww. ustawy zarządca dogi nakazał przywrócenie stanu poprzedniego sprzed usunięcia awarii. Organ administracji pominął natomiast regulację zawartą w art. 40 ust. 14 ustawy o drogach publicznych, w myśl której nie jest wymagane zezwolenie zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego w razie konieczności usunięcia awarii urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a znajdujących się w pasie drogowym. Po zlokalizowaniu awarii prowadzący roboty niezwłocznie zawiadamia o tym zarządcę drogi i w porozumieniu z nim określa termin i powierzchnię zajętego pasa drogowego. W rozpoznawanej sprawie E. S.A. (nazwa obecna) zawiadomieniem przesłanym drogą faksową w dniu [...] września 2007 r. o godz. 08.42, podając jako podstawę prawną swojego działania art. 40 ust. 14 ustawy o drogach publicznych, powiadomiła zarządcę drogi o przystąpieniu do usuwania awarii linii napowietrznej nn znajdującej się w pasie drogowym drogi nr [...] w miejscowości P. Jak wynika bowiem z akt sprawy, na co wskazywała skarżąca, w tym samym dniu o godz. 07.00 przyjęto zgłoszenie awarii w miejscu podanym w wymienionym zawiadomieniu. W tym samym dniu doszło do wymiany, również drogą faksową, korespondencji pomiędzy spółką i zarządcą drogi, który zażądał przesłania stosownej dokumentacji i dokumentację tę, również drogą faksową o godz. 10.54 tego samego dnia co zawiadomienie, otrzymał. Awaria została usunięta o godz. 12.00. Organ administracji, z naruszeniem art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., nie odniósł się do dowodów wskazujących na zgłoszenie i usunięcie awarii zajmując niezrozumiałe stanowisko sprowadzające się do negowania zaistnienia awarii lub nie popartego żadnymi ustaleniami twierdzenia, że jej usunięcie przekraczało zakres tej awarii. Dalsza korespondencja pomiędzy zarządcą drogi, a skarżącą miała miejsce, jak podnosiła spółka, już po usunięciu awarii. Jak bowiem wynika z akt sprawy pismo zarządcy drogi z dnia [...] września 2007 r., wzywające spółkę do natychmiastowego przerwania robót, zostało wysłane w dniu [...] września 2007 r. i doręczone spółce w dniu [...] września 2007 r., a więc po usunięciu awarii. Zgodnie z cytowanym art. 40 ust. 14 ustawy o drogach publicznych spółka nie miała obowiązku uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu usunięcia przedmiotowej awarii, stąd obie decyzje nakładając karę pieniężną za brak tego zezwolenia wydano z naruszeniem prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Błędna wykładnia prawa materialnego przejawiać się może w nieprawidłowym odczytaniu treści prawa względnie na zastosowaniu prawa nieobowiązującego. Nieprawidłowe odczytanie treści prawa może polegać na mylnym zrozumieniu treści lub znaczenia przepisu prawnego lub na niezrozumieniu intencji ustawodawcy (por. wyrok NSA W-wa z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1026/04). Awaria, czyli poważniejsze uszkodzenie, zepsucie, o jakiej mowa w przepisie art. 40 ust. 14 ustawy o drogach publicznych, to zdarzenie nadzwyczajne i niezależne od zajmującego pas drogowy celem usunięcia skutków tego zdarzenia (wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2002 r. w sprawie II SA 2762/00), zatem wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (wymóg uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego) jest art. 40 ust. 14 ww. ustawy - konieczność prowadzenia robót w pasie drogowym w celu usunięcia awarii urządzeń nie związanych z obsługą ruchu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 marca 1999 r., sygn. akt II SA 31/99). Organ administracji oparł swoje rozstrzygnięcia na przesłankach nie znajdujących uzasadnienia w ustaleniach dokonanych w sprawie. Zarządca drogi zaprzeczał, by awaria wystąpiła, chociaż był powiadomiony faksem przez spółkę w dniu [...] września 2007 r. o godz. 08.42 o tym fakcie. Jednocześnie w tym samym dniu również faksem z godz. 10.54 został powiadomiony, że usunięcie awarii będzie miało miejsce przy stanowiskach słupowych od słupa nr [...] do słupa [...]. Organ administracji, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie dokonał ustaleń, czy faktycznie rozmiar awarii był taki, jaki podała skarżąca w wymienionym piśmie, a w konsekwencji jego stwierdzenie, że do naprawy sieci doszło w celu ominięcia postanowień decyzji z dnia [...] maja 2007 r., nie zezwalającej skarżącej na przebudowę linii energetycznej, nastąpiło nie w oparciu o dokonane ustalenia faktyczne lecz opierało się na założeniu, że spółka dokonała przebudowy tej linii energetycznej. Jedyne natomiast ustalenie w zakresie stanu faktycznego to, jak wynika z akt sprawy, notatka drogomistrza z dnia [...] września 2007 r., z której wynika wyłącznie to, że spółka zajęła pas drogowy pod wymianę kabla energetycznego, czemu skarżąca nie zaprzecza. To jednak ustalenie nie mogło stanowić podstawy dla organu administracji do wysnuwania tezy o braku awarii, czy przekroczeniu zakresu jej usunięcia. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a zatem są obowiązane do podjęcia niezbędnych działań dla ustalenia stanu faktycznego i dopiero po jego prawidłowym ustaleniu powinny wydać decyzję administracyjną z uzasadnieniem spełniającym wymagania art. 107 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie również i ten przepis został naruszony. Organ administracji, na podstawie art. 36 ustawy o drogach publicznych, nakazał przywrócenie do stanu poprzedniego pas drogowy poprzez przywrócenie parametrów linii energetycznej sprzed jej wymiany. Zgodnie z art. 36 ww. ustawy w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego (...). W tym miejscu koniecznym staje się ponowne zwrócenie uwagi, iż przepis ten niejako penalizuje zachowanie podmiotu działającego bez zezwolenia lub niezgodnie z zezwoleniem wówczas, gdy stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych na zajęcie pasa drogowego zezwolenie jest wymagane. Jednakże w myśl art. 40 ust. 14 tej ustawy na usunięcie awarii ustawa zezwolenia nie wymaga. Ponownie zatem doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego (art. 36 ustawy) przez organ administracji przez błędne jego zastosowanie lub mylne rozumienie jego znaczenia. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie organ administracji także nie zrozumiał intencji ustawodawcy wyrażonej w przepisie art. 40 ust. 14 ustawy. Usunięcie awarii jest obowiązkiem operatora, do spełnienia którego jest on obowiązany jak najszybciej. Nie można bowiem oczekiwać na zakończenie zwykłych procedur administracyjnych w sytuacji, kiedy na przykład na skutek braku energii elektrycznej w skutek uszkodzenia linii energetycznej przestaje działać oświetlenie ulic lub brak jest zasilania do obiektów użyteczności publicznej, jak szpitale czy urzędy. Tymczasem organ administracji nałożył jednocześnie na skarżącą obowiązek ponownego pozbawienia, przynajmniej na jakiś czas, miejscowości P. prądu, żądając zdjęcia założonej linii energetycznej i założenie uprzednio istniejącej przed awarią. Należy w tym miejscu podkreślić, że zarządca drogi nie jest kompetentny ani umocowany do tego by dyktować wyspecjalizowanej instytucji jakiego rodzaju linią energetyczną ma ona zastąpić linię, która uległa uszkodzeniu. Spółka przez całe postępowanie administracyjne tłumaczyła, iż usuwając awarię nie zmieniła istoty przedmiotowej linii energetycznej, w dalszym ciągu jest to linia niskiego napięcia jedynie obecnie zastosowano drut w izolacji. Podwieszenie linii izolowanej uzasadniano jako lepsze i bezpieczniejsze rozwiązanie techniczne, zmniejszające zagrożenie dla otoczenia, a także charakteryzujące się zwiększoną trwałością. Przy takiej argumentacji skarżącej Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez nią obowiązujących przepisów w zakresie wymagań odnoszących się do przedmiotowej instalacji. Wręcz przeciwnie, skarżąca zachowała się, stosując uznaną przez siebie za właściwą instalację, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (j. t. Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 25 tej ustawy operator systemu dystrybucyjnego (...) energii elektrycznej (...) odpowiedzialny jest za bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu (...), gdyż przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją (...) energii (...) jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w (...) energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych (art. 4 ust. 1 wymienionej ustawy). W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, postanawiając o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205§ 2 p.p.s.a.