VI SA/Wa 4352/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę Decyzją z 21 października 2024 r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z 17 grudnia 2024 r.) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "GDDKiA"), działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, dalej "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku z 28 lipca 2024 r. J. J. (dalej "skarżący", "strona") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 12 lipca 2024 r., znak [...], wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do obsługi komunikacyjnej działki nr [...], położonej w m. S.(gm. P.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 27 czerwca 2024 r. strona wystąpiła o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...]do obsługi komunikacyjnej działki nr [...], położonej w m. S. (gm. P.). Po rozpatrzeniu wniosku, Zastępca Dyrektora Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z 12 lipca 2024 r. odmówił wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po zgromadzeniu dokumentacji w tej sprawie, zawiadomieniem z 13 września 2024 r., organ II instancji na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. poinformował strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz złożenia końcowego oświadczenia w sprawie. Strona nie skorzystała z powyższego uprawnienia. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie i rozpoznaniu ww. wniosku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad skarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając ją za prawidłową. Organ odwoławczy wskazał, że istotnym elementem mającym wpływ na rozstrzygnięcie jest fakt, że droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została zarządzeniem nr 8 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 17 kwietnia 2024 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 19 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, do którego właściwości należą sprawy m.in. z zakresu ochrony dróg. Z kolei artykuł 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych definiuje pojęcie "ochrona drogi" jako, cyt. "działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu". Natomiast przepis § 11 rozporządzenia technicznego do ww. ustawy wprowadził rozdzielenie dróg ze wzglądu na klasy, oznaczając odpowiednio symbolem literowym lub opisowo: 1) A - autostrada; 2) S - ekspresowa; 3) GP - główna ruchu przyspieszonego; 4) G - główna; 5) Z - zbiorcza; 6) L - lokalna; 7) D - dojazdowa. Tak więc droga krajowa klasy GP usytuowana jest wysoko w hierarchii dróg publicznych, które muszą spełniać surowe warunki techniczno - użytkowe aby pełnić swoją funkcję, w szczególności funkcję tranzytową, w odróżnieniu do dróg klasy Z, L lub D, które pełnią funkcję komunikacji lokalnej. Organ podkreślił, że jak stanowi rozporządzenie techniczne w § 55 pkt 1 ppkt 1 - zjazdu zwykłego nie projektuje się z jezdni głównej drogi klasy A, S lub GP, z wyjątkiem drogi klasy GP w trudnych warunkach. Zatem w przepisie tym zawarty jest generalny zakaz lokalizowania zjazdu zwykłego z drogi klasy A, S lub GP. Droga krajowa na odcinku, którym strony wnioskując lokalizację zjazdu posiada klasę GP, a to oznacza, że zjazdu zwykłego z jezdni głównej tej klasy nie projektuje się. Wyjątkiem są trudne warunki. Pojęcie trudnych warunków zostało wyjaśnione w § 4 pkt 22 rozporządzenia technicznego, przez które należy rozumieć warunki wynikające z istniejącego ukształtowania lub zagospodarowania terenu, ze stopnia złożoności warunków gruntowo-wodnych lub z konieczności ograniczenia oddziaływania drogi na środowisko, które przy zachowaniu podstawowych warunków, o których mowa w dziale II, uniemożliwiają zastosowanie rozwiązania standardowego lub powodują, że koszty zastosowania rozwiązania standardowego w cyklu życia drogi byłyby rażąco wysokie względem rozwiązania alternatywnego. A zatem dopuszczalna jest lokalizacja zjazdu zwykłego na drodze klasy GP, ale tylko pod warunkiem wystąpienia trudnych warunków i tylko i wyłącznie w przypadku gdy zjazd taki nie będzie powodował zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ zaznaczył, że w analizowanej sprawie nie występują trudne warunki, które dawałyby możliwość udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego w przedmiotowej sprawie, a przychylenie się do wniosku strony spowodowałoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Następnie organ wskazał, że wnioskowany zjazd znajdowałby się on na odcinku prostym, poza terenem zabudowanym. Warto zauważyć, że takie ukształtowanie tylko pozornie stanowi bezpieczne miejsce na drodze. W praktyce występujący prosty odcinek drogi prowokuje kierowców, nawet o mniejszych umiejętnościach, do rozwijania większych prędkości, bardzo często większych nawet niż prędkość dopuszczalna, ignorując występujące na drodze ograniczenia prędkości (w analizowanej sprawie 90 km/h). Na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...], w pobliżu miejsca gdzie miałby powstać przedmiotowy zjazd, w 2020 roku miał miejsce wypadek, w którym jedna osoba została ranna. Zdaniem GDDKiA z Banku Danych Drogowych wynika, że w pobliżu wnioskowanego zjazdu do działki nr [...] m.in. w km od 36+908 oraz w km 36+970 (strona prawa) drogi krajowej nr [...]znajdują się zjazdy. Zjazdy te zostały zewidencjonowane w Banku Danych Drogowych w 2008 oraz 2009 r., a zatem powstały dużo wcześniej, kiedy obowiązywał inny stan prawny tj. rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne lich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124, z późn. zm.). W związku z powyższym, istnienie ww. zjazdów zwykłych, nie może determinować decyzji organu, który wydając ją ocenia możliwość lokalizacji zjazdu w obecnym stanie prawnym, w indywidualnie zebranym materiale dowodowym i obecnie obowiązującej organizacji ruchu, mając na względzie przede wszystkim bezpieczeństwo ruchu drogowego. W ocenie organu wnioskowany, bezpośredni zjazd zwykły z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...], położonej w obrębie P., byłby usytuowany na odcinku w km od 34+261 do 40+923 przenoszącym duże natężenie ruchu drogowego, które zgodnie z przeprowadzonym w 2020/2021 r. Generalnym Pomiarem Ruchu wynosiło 7819 poj./dobę, przy pełnej strukturze rodzajowej pojazdów silnikowych: motocykle, samochody osobowe i mikrobusy, lekkie samochody ciężarowe (dostawcze), samochody ciężarowe (z przyczepami i bez), autobusy, ciągniki rolnicze i rowery). A zatem, objęty wnioskiem zjazd byłby usytuowany na odcinku drogi o dużym natężeniu ruchu drogowego, co może negatywnie wpłynąć na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego, zwłaszcza, że ok. 25,4 % ww. potoku ruchu stanowią pojazdy ciężarowe (1985 poj./dobę), których gabaryty oraz właściwości jezdne (droga hamowania, tonaż) wymagają jeszcze większej sprawności i skupienia przez kierujących nimi, co wymusza na zarządcy drogi szczególny ustawowy obowiązek dbania o bezpieczeństwo uczestników ruchu. Organ zaznaczył, że im większe natężenie ruchu na drodze, tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu na drodze, jest większe. W ocenie GDDKiA prawo własności - choć podlegające konstytucyjnej ochronie - nie jest prawem absolutnym i może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, a do takich norm prawnych należą między innymi przywołane powyżej przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy. W konsekwencji obowiązujące regulacje nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę. Organ zaznaczył, że działka strony posiada alternatywną możliwość zapewnienia jej dostępu do drogi publicznej - drogi krajowej nr [...] bez konieczności lokalizacji nowego zjazdu, a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji na ww. drodze. Powyższe jest możliwe poprzez wykorzystanie już istniejących zjazdów z drogi krajowej nr [...] do działek sąsiednich, tj. nr [...] znajdującego się w km 36+854 lub nr [...] znajdującego się w km 36+908 (strona prawa), w wyniku zawarcia porozumienia z właścicielem (właścicielami) tych działek i stroną niniejszego postępowania. W przypadku braku porozumienia, służebność można – zdaniem organu - ustanowić poprzez wystąpienie z roszczeniem o jej ustanowienie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Odnosząc się do wskazania strony, iż z wymienionych w decyzji organu I instancji działek nie ma możliwości dojazdu do przedmiotowej nieruchomości z uwagi na to, że nastąpiły zmiany właścicieli tych działek czy zabudowa, GDDKiA wskazał, że powyższe okoliczności nie powodują obowiązku po stronie organu wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [..], zwłaszcza gdy wpłynęłoby to na znaczne pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto kwestia ustanowienia służebności nie została oceniona w postępowaniu sądowym, a organ, nie ma uprawnień do przewidywania ewentualnego rozstrzygnięcia sądowego w tej kwestii. Obowiązujące regulacje nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę - zwłaszcza w sytuacji, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - dostęp ten może być zapewniony przez ustanowienie służebności. Konkludując organ stwierdził, że niemożliwe jest wydanie zgody na lokalizację zjazdu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] ze względu, iż droga ta posiada klasę GP, a na obszarze planowanej lokalizacji zjazdu tj. wokół terenu działki nr [...] nie występują wskazane w ww. przepisie "trudne warunki". Ponadto strona, mając na względzie zabezpieczenie swojego interesu, w ogóle nie wzięła pod uwagę konsekwencji związanych z faktem, iż wnioskowany zjazd stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem organu wydanie decyzji pozytywnej powodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co należy uznać za niedopuszczalne. Zjazd zlokalizowany we wskazanym miejscu pogorszy płynność ruchu drogowego i stanowiłby dodatkowy punkt kolizyjny. Pismem z 19 listopada 2024 r. Strona wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając organowi naruszenie art. 29 ust. 4 u.d.p. oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Na podstawie tak skonstruowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie GDDKiA odmówił Skarżącemu udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do obsługi komunikacyjnej działki nr [...], położonej w m. S. (gm. P.). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., zgodnie z którymi budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Zgodnie z art. 4 pkt 8 u.d.p., pojęcie zjazdu oznacza część drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W § 54 ust. 4 rozporządzenia technicznego wyróżniono zjazdy: techniczny, awaryjny oraz zwykły, którego dotyczy niniejsza sprawa i który zgodnie z § 54 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia technicznego projektuje się jako przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch. Ponadto, zgodnie z § 55 ust. 2 rozporządzenia technicznego, zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków. Wyjaśnienia wymaga, że decyzja wydawana na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p., ma charakter uznaniowy, co jednak, jak szeroko wskazuje się w orzecznictwie, nie oznacza dowolności działania organu. Organ może bowiem wydać decyzję dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego oraz zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego. Granice uznania administracyjnego wyznaczają - w myśl art. 7 k.p.a. - interes społeczny i słuszny interes obywatela, a ponadto przepisy szczególne. Niewątpliwie jednak zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych. Dlatego należy dokładnie ocenić wszystkie okoliczności składające się na ewentualną lokalizację takiego zjazdu (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2711/21). W orzecznictwie przyjmuje się, że organ wydając decyzję, o której mowa w art. 29 u.d.p., powinien rozważyć przede wszystkim dwie kwestie, po pierwsze bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a po drugie, czy istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r. I OSK 2936/19). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ rozważył obie te kwestie. Organ przede wszystkim opisał położenie spornej działki, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Organ wskazał, że droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została zakwalifikowana zarządzeniem nr 8 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 17 kwietnia 2024 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Ponadto – jak prawidłowo wskazał organ - bezpośredni zjazd zwykły z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w obrębie P., byłby usytuowany na odcinku w km od 34+261 do 40+923 przenoszącym duże natężenie ruchu drogowego, które zgodnie z przeprowadzonym w 2020/2021 r. Generalnym Pomiarem Ruchu wynosiło 7819 poj./dobę (k-23 akt administracyjnych). Zasadnie zatem uznał organ, że objęty wnioskiem zjazd byłby usytuowany na odcinku drogi o dużym natężeniu ruchu drogowego, co może negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie nie występują trudne warunki, które dawałyby możliwość udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego. W konsekwencji uznać należało za zasadne stanowisko organu, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki warunkujące odmowę udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu. Nałożenie się na siebie przesłanek takich jak klasa drogi oraz względy bezpieczeństwa, z których każda stanowi samodzielną przesłankę konieczności wydania przez organ decyzji negatywnej dla stron, tym bardziej taką odmowę uzasadnia. Budowa zjazdu musi być bowiem dopuszczalna ze względu na rygory przewidziane w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a ponadto nie może naruszać wymogów związanych z klasą danej drogi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 września 2021 r. sygn. akt II GSK 537/21: "(...) w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP, z jaką to drogą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, przepisy szczególne stawiają nader surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać tej klasy drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości." W przedmiotowej sprawie organ wyjaśnił, że istnieje możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej działki nr [...] bez konieczności lokalizacji nowego zjazdu a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji na ww. drodze krajowej, tj. za pośrednictwem istniejących zjazdów z drogi krajowej nr [...] do działek sąsiednich - nr [...] znajdującego się w km 36+854 lub nr [...] znajdującego się w km 36+908 (strona prawa), na zasadzie służebności drogowej (droga konieczna). W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organ odmawiając udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki Skarżącego na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., szczegółowo wyjaśnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, zwłaszcza bezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz kwestię istnienia innej możliwość dojazdu do nieruchomości. Skarżący ma prawo korzystania z uprawnień przysługujących im względem spornej nieruchomości, jednak lokalizacja zjazdu zwykłego z drogi publicznej podlega omówionym powyżej ograniczeniom prawnym, które organ prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prawidłowo zebrał a następnie rozpatrzył zebrany materiał dowodowy, który był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy. W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny organ prawidłowo dokonał jego subsumpcji pod mające zastosowanie w tej sprawie przepisy prawa materialnego, wskazane w zaskarżonej decyzji. Stanowisko organu zostało przy tym uzasadnione w sposób, który pozwalał na poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak i na jego kontrolę sądowoadministracyjną. W uzasadnieniu Organ wskazał bowiem wyraźnie powód, który wyłączał możliwość udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidulanego, związany z możliwością innego skomunikowania działki należącej do Skarżącego z drogą publiczną. Na stanowisko to nie mogła mieć wpływu zarzucana organowi sprzeczność w zaskarżonej decyzji (str. 4 skargi), gdyż sprzeczność ta wynikała z oczywistej omyłki pisarskiej, która została sprostowana postanowieniem z 17 grudnia 2024 r. (k-1-2 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają powody przyznania w tym przypadku przez organ prymatu ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym Skarżącego. Podkreślenia wymaga, że prawo własności, choć podlegające konstytucyjnej ochronie, nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Takie ograniczenia wynikają m.in. z ustawy o drogach publicznych i przepisów wykonawczych do niej. W konsekwencji obowiązujące uregulowania nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę, zwłaszcza gdy taki dostęp może być zapewniony w inny sposób. Wobec powyższego, zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Sąd w konsekwencji orzekł o oddaleniu skargi na mocy art. 151 p.p.s.a.