VI SA/Wa 4358/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M Sp. z o.o. z siedzibą w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w L na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu p o s t a n a w i a: odrzucić sprzeciw Skarżąca spółka – M. Sp. z o.o. z siedzibą w L., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Postanowieniem Sądu z dnia 22 czerwca 2014 r., po rozpoznaniu rzeczonego wniosku (na skutek wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 maja 2015 r.), odmówiono skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 3 lipca 2015 r. skarżąca spółka wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.) sprzeciw przysługuje stronie od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, tj.: zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania, wydawanych na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, wydawanych na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Specyficzny środek prawny w postaci sprzeciwu związany jest z wprowadzaniem do postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy instytucji referendarza. Przyjęcie, iż postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego mogą być zaskarżone sprzeciwem naruszałoby wyrażoną w art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2012 r. poz. 269) zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowo-administracyjnego (vide: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 58/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, sprzeciw nie przysługuje od postanowień wydanych bezpośrednio przez Sąd. W tym przypadku stronie służy środek odwoławczy w postaci zażalenia, o czym stanowi art. 260 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, skarżąca wniosła pismo w reakcji na postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2015 r. zatytułowane "Sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22.06.2015 r.". Treść uzasadnienia tego środka odwoławczego z dnia 3 lipca 2015 r., nie pozostawia wątpliwości, co do intencji strony, która zamiast wymaganego przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenia (art. 194 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a.) wniosła sprzeciw (od postanowienia Sądu). Nadto, podnieść należy, że wniesiony środek zaskarżenia został skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie jak wymaga tego ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, stosując przez analogię podstawowy przepis ustawy regulujący sposób postępowania z niedopuszczalnymi środkami zaskarżenia, to jest art. 178 p.p.s.a., dotyczący niedopuszczalnej skargi kasacyjnej, sprzeciw należało odrzucić. Przepisy dotyczące zażaleń (art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a.) odsyłają bowiem do przepisów o skardze kasacyjnej. Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił sprzeciw na podstawie zastosowanego przez analogię art. 178 p.p.s.a.