VI SA/Wa 4365/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T.-[...] [...] Sp. j. z siedzibą w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2023 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej T.-[...] [...]Sp. j. z siedzibą w J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wywiedzionej przez T.- [...] [...] i [...] sp. j. z siedzibą w J. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej również: "Główny Inspektor" "Organ") z dnia [...] października 2024 r. nr [...], utrzymująca w mocy w całości decyzję Organu z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 zł (dalej: "zaskarżona decyzja"). Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 13ia ust. 5 pkt 3, art. 13ib ust. 1 pkt 1, art. 13ib ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 2b pkt 2 oraz 131 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, ze zm., dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2539), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728, ze zm., dalej: "u.t.d."). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2021 r. o godzinie 09:28, w miejscowości K. W., inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli mobilnej pojazd samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], poruszający się wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku dokonanej kontroli stwierdzono, iż ww. pojazd samochodowy został zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (SPOE KAS), ale przed rozpoczęciem przejazdu po ww. odcinku drogi płatnej do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną wprowadzono nieprawidłowe dane pojazdu podlegającego obowiązkowi uiszczenia opłaty. Dane wprowadzone do rejestru: dopuszczalna masa całkowita (DMC) pojazdu 40000 kg. Dane prawidłowe: dopuszczalna masa całkowita (DMC) pojazdu 18000 kg. Powyższe naruszenie miało miejsce w dniu 27 października 2021 r. o godzinie 09:31, na płatnym odcinku drogi krajowej nr A1 węzeł Pyrzowice - Gorzyczki (granica państwowa), co zostało zapisane pod numerem ewidencyjnym [...]. Na podstawie danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej również: "CEPIK") ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 12000 kg, (w tym pojazdu samochodowego -18000 kg, zaś naczepy - 36000 kg). Natomiast, na dzień odnotowania naruszenia odpowiedzialnym był podmiot będący właścicielem ww. pojazdu samochodowego, tj. Skarżąca i ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia [...] października 2021 r., o numerze [...]. Odcinek drogi krajowej nr A1, po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu [...] października 2021 r. został wyszczególniony w załączniku 1 pkt 1 lit. b - węzeł Pyrzowice - Gorzyczki (granica państwowa), do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 roku w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. Organ zawiadomił Skarżącą o wszczęciu wobec niej z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zarejestrowanego naruszenia podczas ww. przejazdu. Pismem, które wpłynęło do siedziby Organu w dniu [...] sierpnia 2022 r., Skarżąca złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, iż ma podpisaną umowę z firmą [...], która jest odpowiedzialna za obsługę płatności oraz prawidłowość przekazanych i wprowadzonych do systemu danych. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania. Mając na względzie powyższe okoliczności, Organ stwierdził, że korzystająca z drogi publicznej w dniu [...] października 2021 roku Skarżąca naruszyła obowiązek wprowadzenia do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną danych zgodnych ze stanem faktycznym, dotyczącym danych dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu podlegającego obowiązkowi uiszczenia opłaty. W konsekwencji Organ na mocy decyzji z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...]nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 1500 zł., stosownie do treści art. 13k ust. 2b pkt 2 u.d.p. Skarżąca złożyła do Organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej. W wyniku rozpoznania wniosku Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, Organ decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy w całości decyzję z dnia [...] lipca 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie, na podstawie danych znajdujących się w systemie e-Toll ustalono, iż do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną wprowadzone zostały, niezgodne ze stanem faktycznym dane pojazdu, które dotyczyły dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i dlatego Skarżącej została wymierzona kara pieniężna na podstawie art. 13k ust. 2b pkt 2 u.d.p. tj. w wysokości 1500 zł. Organ podkreślił przy tym, że wysokość kary pieniężnej przepisy ustawy o drogach publicznych określają w sposób sztywny (jedną wysokość kary za dany rodzaj naruszenia). Organ nadmienił, że nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Organu przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidziały wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej w rozpatrywanej sprawie administracyjnej, a więc jakiekolwiek fakty wskazujące na przyczyny błędnej rejestracji kontrolowanego pojazdu w systemie e-Toll nie mają wpływu na treść decyzji administracyjnej, bowiem prawo nie wiąże z nimi żadnego skutku prawnego. Główny Inspektor stwierdził, że w niniejszej sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny. W ocenie Organu z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że w dniu zarejestrowania przedmiotowego naruszenia kontrolowany zespół pojazdów poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej z naruszeniem obowiązku wprowadzenia prawidłowych danych pojazdu do rejestru (systemu e-Toll). Ponadto Główny Inspektor ustalił, że w dniu naruszenia tj. [...] października 2021 r. kontrolowany zespół pojazdów figurował w systemie e-Toll jako pojazd o dmc 40000 kg, natomiast zgodnie z danymi zgromadzonymi w toku prowadzonego postępowania kontrolowany pojazd powinien być zarejestrowany jako pojazd o dmc 18000 kg. Oprócz tego Organ podniósł, że prawidłowość uiszczenia opłaty elektronicznej za skontrolowany przejazd nie ma związku z naruszeniem obowiązku wprowadzenia do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną danych zgodnych ze stanem faktycznym, o którym mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 u.d.p. oraz art. 13ib ust. 1 oraz 3 u.d.p. w zw. z art. 13k ust. 2b pkt 2 u.d.p., które miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W opinii Głównego Inspektora nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy czy opłata została uiszczona, pozostaje to bez wpływu. Główny Inspektor, odnosząc się do wyjaśnień pełnomocnika Skarżącej dot. faktu zawarcia przez Skarżącą umowy z dostawcą kart flotowych wskazał, że zgodnie z treścią art. 13k ust. 4 u.d.p., "kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 2a-2d, wymierza się właścicielowi albo posiadaczowi albo użytkownikowi pojazdu, albo korzystającemu z drogi w przypadku, o którym mowa w art. 13ia ust. 19." Zdaniem Organu dostawca kart flotowych w systemie SPOE KAS pozostaje jednym z trzech kanałów rejestracji i obsługi konta rozliczeniowego danego użytkownika, nie jest natomiast podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tytułu naruszenia obowiązków sankcjonowanych na kanwie art. 13k u.d.p. Organ odnośnie zarzutu Skarżącej, iż do systemu e-Toll została wpisana dmc 40000 kg, a nie 18000 kg zgodnie z pozycją F.3, zgodnie z pozycją w dowodzie rejestracyjnym pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], wskazał, że dopuszczalna masa całkowita to, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 54 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej: "p.r.d."), największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Organ wyjaśnił przy tym Skarżącej, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu/przyczepy określona jest w polu oznaczonym literą F.2 dowodu rejestracyjnego. W opinii Organu dla ustalenia odpowiedzialności Skarżącej bez znaczenia pozostaje faktyczna (rzeczywista) masa zespołu pojazdów. W niniejszej sprawie Skarżąca poruszała się zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej powyżej 3,5 t, w tym ciągnikiem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dmc wynoszącej 1800 kg wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dmc wynoszącej 3600 kg, co Organ ustalił na podstawie danych widniejących w dowodzie rejestracyjnym pojazdu i przyczepy. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej jakoby w sprawie miał mieć zastosowanie art. 189e k.p.a., w myśl którego w przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu, Organ uznał przedmiotowy zarzut za błędny. Główny Inspektor podniósł, że odpowiedzialność administracyjna istnieje niezależnie od winy sprawcy naruszenia, a uwolnienie się od odpowiedzialności na podstawie art. 189e k.p.a., następuje poprzez wykazanie, że naruszenie nastąpiło wskutek siły wyższej. Według Organu nie jest więc usprawiedliwione zachowanie Skarżącej, która zignorowała nałożony na nią obowiązek i poruszała się po płatnych odcinkach dróg krajowych pojazdem posiadającym wprowadzone błędne dane do systemu e-TOLL. Kwestia zmiany danych kontrolowanego pojazdu w systemie nie może w ocenie Głównego Inspektora skutkować zakwalifikowaniem zaistniałego naruszenia jako zdarzenia będącego skutkiem wystąpienia siły wyższej. Z kolei w opinii Organu zastosowanie instytucji odstąpienia od ukarania wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. ustalenia, że: waga naruszenia prawa jest znikoma i Skarżąca zaprzestała naruszania prawa. Podsumowując, Główny Inspektor na gruncie niniejszej sprawy, nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w rozumieniu przepisów art. 189e k.p.a. Pismem z dnia 21 listopada 2024 r. Skarżąca wniosła na zaskarżoną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w całości, umorzenia postępowania administracyjnego oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego, a tj. art. 13ia ust. 3 lit b u.d.p. przez błędną wykładnię wymogu wprowadzenia do rejestru nieprawidłowej wartości dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu samochodowego, co skutkuje stwierdzeniem naruszenia podania danych niezgodnych ze stanem faktycznym i nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 13k ust. 2b pkt. 2 u.d.p.; II. przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik postępowania: - art. 7, 8, 77 § 1, 78, 80 k.p.a. i 103 § 1 i 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu zebrania przez Organ kompletnego materiału dowodowego dotyczącego danych technicznych pojazdu w tym rozstrzygnięcia czym jest dopuszczalna masa całkowita pojazdu, w jakim dokumencie się ona zawiera i czy prawidłowe jest, bez podstawy prawnej stwierdzenie, że tylko dane zawarte w pozycji F2 dowodu rejestracyjnego pojazdu są wymagane przy uzupełnieniu rejestru o którym mowa w art. 13ia ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że wywiązała się z obowiązku uzupełnienia danych w rejestrze o którym mowa w art. 13ia u.d.p. i podała prawidłową wartość dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu poruszającego się w zespole pojazdów. Według Skarżącej podanie wartości dopuszczalnej masy całkowitej w rejestrze jako wartość 18000kg lub 40000kg, w żaden sposób nie wpływa na wysokość uiszczonej opłaty lub też w żaden sposób nie wpływa na identyfikację pojazdu, która powodowałaby możliwość uniknięcia opłaty czy też obniżenia jej wysokości. Ponadto Skarżąca podniosła, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zarówno Skarżąca w petitum skargi, jak i Organ w odpowiedzi na skargę, zawarli wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Organu z dnia [...] lipca 2023 r. Zaskarżoną decyzją na Spółkę została nałożona kara pieniężna w wysokości 1.500 złotych za naruszenie polegające na wprowadzeniu nieprawidłowych danych pojazdu lub zespołu pojazdów do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną podczas przejazdu płatnym odcinkiem drogi krajowej. Do rejestru wprowadzono bowiem wartość dmc 40 000 kg zamiast 18 000 kg – zgodnie danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] nr rej. [...]. Należy zauważyć, że obowiązek wprowadzenia do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną danych zgodnym ze stanem faktycznym określony jest w przepisach art. 13ia ust. 5 pkt 3, art. 13ib ust. 1 pkt 1, art. 13ib ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 2b pkt 2 i 13l u.d.p. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 p.r.d., za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Z obowiązku tego zwolnione są jedynie pojazdy Sił Zbrojnych, określonych służb państwowych oraz zarządców dróg (art. 13 ust. 3a u.d.p.). Z kolei z art. 13ha ust. 1 u.d.p. wynika, że powyższe opłaty (zwane opłatami elektronicznymi) są pobierane za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów wydanego na podstawie upoważnienia określonego w art. 13ha ust. 6 u.d.p. Rozporządzeniem tym jest rozporządzenie Rady Ministrów z 22 marca 2011 r., które – stosownie do jego § 2 – określa w załączniku nr 1 i załączniku nr 2 drogi krajowe lub ich odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną. Zgodnie natomiast z art. 13i ust. 3 u.d.p., podmioty pobierające opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat powinny oferować urządzenia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w pojazdach samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 p.r.d. Jednocześnie w art. 13ia ust. 1 u.d.p. ustawodawca określił, że w celu uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem SPOE KAS właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest obowiązany dokonać rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną, przy czym rejestracji nie dokonuje się w przypadku uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem usługi EETS. Dokonując tej rejestracji, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu, zgodnie z art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit b u.d.p., podaje, poza swoimi danymi identyfikacyjnymi, również dane pojazdu samochodowego w tym także określenie dopuszczalnej masy całkowitej. Konsekwencją niewywiązania się z obowiązku określonego w art. 13ia ust. 5 pkt 3 u.d.p. jest sankcja, określona w art. 13k ust. 2b pkt 2 u.d.p., który stanowi, że za podanie niezgodnych ze stanem faktycznym danych, o których mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 i art. 13ib ust. 1 pkt 1 i 3 wymierza się karę pieniężną w wysokości 1.500 zł. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 13ia ust. 6 u.d.p., dokonując rejestracji, o której mowa w ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu podaje dane, o których mowa w ust. 5 pkt 3, jeżeli dane te nie zostały zgłoszone do centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, lub Centralnego Rejestru Danych Podatkowych, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. Wyjaśnić należy również, iż rejestracja w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną to obowiązek, istniejący od 1 lipca 2020 r. (przepisy art. 13ia–13ie u.d.p. wprowadzone zostały ustawą z 6 maja 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw Dz.U. z 2020 r. poz. 1087). Z uzasadnienia projektu do ww. ustawy (druk sejm. nr 342, IX kadencja) wynika, iż projektowane przepisy wprowadzają nowe rozwiązania związane z poborem opłat za przejazd po drogach krajowych. Projektowane przepisy tworzą rejestr uiszczających opłatę, zwany dalej "rejestrem", i w związku z tym nakładają obowiązek dokonania wyłącznie elektronicznej rejestracji podmiotów obowiązanych dla potrzeb systemu elektronicznego poboru opłat. Podobne regulacje wdrożono 1 stycznia 2014 r. na Słowacji i 1 grudnia 2019 r. w Czechach. Obowiązek rejestracji istnieje również na Węgrzech. Rejestr ten będzie prowadził w systemie informatycznym Szef KAS. Konsekwencją wprowadzenia tych regulacji jest rezygnacja z umów w zakresie poboru opłat zawieranych między podmiotem obowiązanym do ich uiszczania i Głównym Inspektorem Transportu Drogowego. Rolą tej elektronicznej rejestracji jest odbiurokratyzowanie procedur i zapewnienie możliwości identyfikacji uczestników, pojazdów samochodowych oraz przypisanych do nich urządzeń stosujących rozwiązanie w obszarze przekazywania danych geolokalizacyjnych. Rejestr ten będzie zawierał następujące dane: 1) właściciela pojazdu samochodowego albo posiadacza, albo użytkownika pojazdu, albo korzystającego; 2) wykorzystywanego urządzenia (ZSL, urządzenia mobilnego wraz z oprogramowaniem, OBU); 3) pojazdów samochodowych podmiotu, o którym mowa w pkt 1. Dalej z ww. projektu wynika, iż zakres danych jest praktycznie tożsamy z obecnie przekazywanymi przez podmiot obowiązany do uiszczania opłaty. Rejestr należało będzie aktualizować i uzupełniać. To szeroko rozumiany korzystający będzie odpowiadał za poprawność przekazanych do rejestru danych oraz załączonych dokumentów. W przypadku użycia sfałszowanych dokumentów oprócz sankcji administracyjnej osoba je używająca będzie podlegała odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 273 kk. Jednocześnie w sytuacji gdy dane dotyczące użytkownika lub pojazdu znajdują się w Centralnej Ewidencji Pojazdów albo w Centralnym Rejestrze Danych Podatkowych będą one implementowane bezpośrednio do rejestru, co winno w znacznym stopniu uprościć tryb ich wprowadzania. Jeżeli dane, do wprowadzenia których został zobowiązany odpowiednio właściciel albo posiadacz pojazdu albo użytkownik nie znajdują się we wskazanych ewidencjach należało będzie uzupełnić rejestr i dołączyć do niego odwzorowania cyfrowe (skany) dokumentów uwiarygadniających dokonane w rejestrze wpisy. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca wprowadził do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną nieprawidłowe dane dotyczące dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], podając wartość 40.000 kg zamiast prawidłowej wartości 18.000 kg. Powyższe okoliczności faktycznie ustalone w toku postępowania administracyjnego nie budzą wątpliwości. Wprawdzie Skarżący podnosi, że w toku kontroli pojazd poruszał się z naczepą, zatem zasadne było wskazanie dmc zespołu pojazdów, tj. 40000 kg. To jednak rację należy przyznać Organowi, że stosownie do brzmienia art. 13ia ust. 5 pkt 3 u.d.p., właściwą wartością dotyczącą dmc pojazdu, jest wartość z pozycji F.2 dowodu rejestracyjnego. W sprawie dotyczącej spornego pojazdu będzie to 18.000 kg. Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych kserokopii dowodu rejestracyjnego objętego kontrolą pojazdu masa wskazana pod pozycją F.3 to 40.000 kg, zaś wskazana pod pozycją F.2 to 18.000 kg. W dowodach rejestracyjnych pod pozycją F.3, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. poz. 1709), wskazuje się dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów – tj. złączonych ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość. Zaś pod pozycją F.2 wskazuje się się dopuszczalną masa całkowita pojazdu – tj. największą określoną właściwymi warunkami technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Oznacza to, że masa całkowita pojazdu może być różna od masy całkowitej zespołu pojazdów. Jednocześnie należy zauważyć, co wynika wprost ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z CEPIK (s. 3-5 akt administracyjnych), dopuszczalna masa całkowita pojazdu marki [...] nr rej. [...] wynosi 18.000 kg. Ta okoliczność nie budzi sporu, żadna ze stron jej nie kwestionuje. Brak jest również podstaw do kwestionowania prawidłowości wpisu do CEPIK-u w tym zakresie. Dokonując analizy stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa Sąd wskazuje, że zasadne jest przyjęcie wykładni, zgodnie z którą obowiązek podania przy rejestracji danych wymienionych w art. 13ia ust. 5 pkt 3 u.d.p., w tym określenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (art. 13ia ust.5 pkt 3 lit. b tej ustawy) aktualizuje się gdy dane te nie zostały zgłoszone do centralnej ewidencji pojazdów lub Centralnego Rejestru Danych Podatkowych (vide: art. 13ia ust. 6 u.d.p). A zatem przyjęcie, że na Spółce spoczywał w ogóle obowiązek podania przy rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wymaga jednoczesnego wykluczenia aby takie dane zostały już przekazane do wspomnianej ewidencji czy rejestru (np. CEPIK). Należy zatem uznać, że omawiane tutaj dane są niejako "importowane" ze wspomnianej ewidencji czy rejestru, stąd też nie ma obowiązku ich podawania przy rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną (jeżeli nie uległy zmianie na moment rejestracji). W konsekwencji, o ile podanie ww. danych (w tym dopuszczalnej masy całkowitej) nie było w świetle przywołanych uregulowań wymagane przy dokonywaniu rejestracji (dane te zostały już zapisane w ewidencji lub rejestrze) to brak byłoby podstaw do uznania, że Skarżąca uchybiła obowiązkowi w zarzucanym jej zakresie. Zdaniem Sądu, Organ wydając zaskarżoną decyzję nie dokonał koniecznych ustaleń faktycznych w tym zakresie. W aktach sprawy znajduje się wspomniany wydruk z CEPIK dotyczący spornego pojazdu. Organ wprost powołuje się na jego treść w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przy okazji wskazania dmc tegoż pojazdu (s. 3 zaskarżonej decyzji). Niezależnie jednak od okoliczności, że w aktach sprawy znajduje się wydruk z rejestru CEPIK, Główny Inspektor nie uwzględnił tego dowodu przy analizie potwierdzającej bądź wykluczającej konieczność zastosowania art. 13ia ust. 6 u.d.p. w odniesieniu do dokonywanej przez Spółkę rejestracji. Główny Inspektor wydając zaskarżoną decyzję nie podjął zatem próby wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, tj. tych okoliczności, których zaistnienie determinowało odpowiedzialność administracyjnoprawną Skarżącej za naruszenie, o którym mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. b u.d.p. Jeżeli zatem Organ powołuje się na dane zawarte w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców w celu potwierdzenia ustaleń, przedmiotowy wydruk włącza w poczet materiału dowodowego rozpoznawanej sprawy i jednocześnie nie dokonuje oceny tego dowodu w kontekście obowiązujących przepisów prawa, to brak jest podstaw przyjęcia, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Z tego też względu Sąd stwierdza, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji Organ dopuścił się naruszenia przepisów regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego tj. art. 7, art. 77§ 1, art. 80 k.p.a. i w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O ile bowiem okazałoby się, że Skarżąca nie była zobligowana do określenia przy rejestracji dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, w świetle art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit b w związku z art. 13ia ust. 6 u.d.p., to nie zaistniały też podstawy do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 2b pkt 2 u.d.p. W takim przypadku Główny Inspektor powinien prowadzone postępowanie administracyjne umorzyć w oparciu o art. 105 §1 k.p.a. z uwagi na brak czynu zagrożonego karą pieniężną. Organ rozpatrując ponownie sprawę uwzględni powyższe stanowisko Sądu i rozważy, czy w świetle okoliczności faktycznych sprawy i dokonanej wykładni art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. b w związku z art. 13ia ust. 6 u.d.p., zasadne jest nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 2b pkt 2 tej u.d.p. Sąd rozpoznający sprawę nie dostrzegł natomiast wskazanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji naruszenia z art. 13ib ust. 1 pkt 3 u.d.p., tj. braku wprowadzenia zgodnego ze stanem faktycznym numeru referencyjnego urządzenia. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotem rozważań zaskarżonej decyzji jest w istocie naruszenia z art. 13ia ust. 5 pkt 3 u.d.p. Niezależnie od tego Sąd wskazuje, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż od [...] września 2021 r. do [...] czerwca 2023 r. ID OBU dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] było niezmienne, a jego numer to: [...] (k. 42 akt administracyjnych). Powyższe potwierdza również informacja z e-TOLL CRM SERVICE z dnia [...] września 2023 r. (k. 44 akt administracyjnych) oraz wydruk przejazdów pojazdu o ww. numerze rejestracyjnym w okresie od [...].10.2021 r., godz. 15:27 do [...].10.2021 r., godz. 15:29. Natomiast ewentualnego nieprawidłowego wprowadzenia danych w tym zakresie nie potwierdza wydruk ze strony 6 akt administracyjnych, będący w istocie wydrukiem większej części. Jednak Sąd nie jest w stanie dokonać jego oceny, z uwagi właśnie na jego fragmentaryczność. Analogicznie Sąd nie dostrzegł również w zaskarżonej decyzji rozważań dotyczących naruszenia z art. 13ib ust. 1 pkt 1 u.d.p., o którym mowa w konkluzji zaskarżonej decyzji (s. 13), tj. obowiązku wprowadzenia, przed rozpoczęciem przejazdu po drogach, kategorii pojazdu. W zaskarżonej decyzji, jak też w aktach administracyjnych brak jest twierdzeń oraz dowodów na ich poparcie o stwierdzeniu naruszenia w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. zaskarżoną decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2023 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 P.p.s.a. zasadzając od Organu na rzecz Skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.