VI SA/Wa 437/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lutego 2010 r. sprawy z wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o uznanie za wygasłe prawa ochronnego na znak [...] o nr [...], udzielonego na rzecz T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst. jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) zwanej dalej p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. orzekł o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...] w części odnoszącej się do usług przewozowych innych niż usługi przewozowe rzeczy związane z transportem drogowym z dniem [...] kwietnia 2009 r. oraz przyznał T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od T. Sp. z o.o. z siedzibą G. kwotę 1900 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] kwietnia 2009 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...], udzielonego na rzecz T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. dla oznaczania towarów z klasy 39: usługi przewozowe. Zdaniem wnioskodawcy powyższy znak towarowy nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w okresie co najmniej pięciu lat przed datą złożenia wniosku o wygaśnięcie tego prawa. Spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. wnliosła o oddalenie wniosku i wyjaśniła, że usługi przewozowe w zakresie transportu drogowego świadczy nieprzerwanie od 1992 r. Posiada od 1996 r. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Na potwierdzenie powyższych okoliczności uprawniona złożyła szereg faktur z lat 2005-2009 dotyczących świadczonych przez nią usług przewozowych. Przedłożone zostały także 3 umowy spedycyjne odpowiednio z 2006, 2007 i 2008 roku. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2010 r. wnioskodawca podał, że posiada interes prawny w stwierdzeniu wygaśnięcia spornego znaku towarowego w klasie 39 albowiem zamierza prowadzić działalność turystyczną oraz w Urzędzie Patentowym RP zgłosił celem udzielenia prawa ochronnego następujące znaki towarowe "[...]" o nr [...] słowno-graficznych "[...]" o nr [...] i [...] oraz słownego "[...]" o nr [...]przeznaczonych m.in. do oznaczania towarów w klasie 39 w zakresie usług przewozowych. Jednocześnie wnioskodawca ograniczył żądanie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy wyłącznie do usług przewozowych innych niż usługi przewozowe rzeczy związane z transportem drogowym. Zmiany zakresu żądania wnioskodawca uzasadnił tym, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie turystyki i ubiega się o udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe [...] w zakresie usług dotyczących przewozu osób. Z tego względu w tej części domaga się wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na rzecz uprawnionego, albowiem przedłożony przez niego materiał dowodowy świadczy o nieużywaniu tego znaku przez T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Uprawniona spółka, przedkładając w dalszym toku postępowania kolejne dowody potwierdzające używanie spornego znaku towarowego podnosiła, że skoro znak ten chroniony jest dla usług przewozowych to nie jest możliwe wygaśnięcie spornego prawa w odniesieniu do usług wydzielonych z usług przewozowych. Uwzględniając wniosek T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Urząd Patentowy RP uznał, że wnioskodawca posiada interes prawny w zgłoszeniu wygaśnięcia spornego znaku towarowego w podanym przez niego zakresie, albowiem ubiega się on o udzielenie prawa ochronnego na cztery znaki towarowe "[...]" przeznaczone do świadczenia usług w klasie 39 w zakresie usług przewozowych. W obecnym stanie prawnym znak uprawnionego stanowi ograniczenie prowadzonej przez wnioskodawcę działalności turystycznej, w której zamierza używać oznaczenia [...]. Urząd Patentowy RP wskazał, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie precyzują terminu, od którego powinien być liczony okres pięciu lat nieużywania znaku towarowego. Skoro wnioskodawca wskazał, że przedmiotowy znak nie był używany w okresie co najmniej pięciu lat przed datą złożenia niniejszego wniosku, to uprawniony ze spornej rejestracji powinien wykazać używanie znaku w okresie pięciu lat od daty wniosku tj. w okresie od 20 kwietnia 2004 r. do 20 kwietnia 2009 r. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, uprawniona spółka poprzez złożenie stosownego materiału dowodowego wykazała, że używała spornego znaku towarowego w zakresie usług przewozowych rzeczy związanych z transportem drogowym. Przedłożony przez nią odpis licencji z dnia [...] lipca 2006 r. dotyczy wykonywania transportu drogowego rzeczy. Przedstawione z okresu 2005-2009 r. umowy spedycji oraz faktury potwierdzają świadczenia usług w zakresie przewozu, magazynowania, a także składowania, załadunku, magazynowania, rozładunku, odprawy celnej rzeczy. Żądanie wnioskodawcy dotyczyło natomiast stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego w części odnoszącej się do usług przewozowych innych niż usługi przewozowe rzeczy związane z transportem drogowym. Uprawniona spółka, zdaniem organu, nie wykazała, aby używała sporny znak towarowy w zakresie objętym żądaniem wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP uznał, że sporny znak towarowy nie był używany na terenie Polski w sposób rzeczywisty dla usług innych niż usługi przewozowe rzeczy związane z transportem drogowym ani przez uprawnioną spółkę, ani też przez osoby trzecie. Poza tym T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. nie wykazała ważnych powodów nieużywania tego znaku dla oznaczania tych towarów. Z tych względów organ stwierdził, że żądania wnioskodawcy o uznanie za wygasłe prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...] w części odnoszącej się do usług przewozowych innych niż usługi przewozowe rzeczy związane z transportem drogowym jest zasadne, co przesądza również rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania w sprawie. Na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2010 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia i zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi spółka podała, że przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej dotyczy wyłącznie towarów (usług) objętych rejestracją. Rejestracja znaku towarowego [...] nr [...]. nie została dokonana dla "usług przewozowych innych niż usługi przewozowe rzeczy związane z transportem drogowym", jak to zostało określone w decyzji, tylko dla "usług przewozowych". Nie było zatem żadnych podstaw formalnych dla Urzędu Patentowego do wydania zaskarżonej decyzji, albowiem w rejestrze znaku towarowego [...] nie ma usługi określonej jak w pkt 1 zaskarżonej decyzji. Z tego względu organ przekroczył swoje kompetencji wynikające z art. 169 Prawa własności przemysłowej. Żaden bowiem przepis ustawy Prawo własności przemysłowej nie daje Urzędowi Patentowemu uprawnienia do samodzielnego dokonywania zmiany wykazu zarejestrowanych towarów i usług i wprowadzania określeń, które nie zostały zgłoszone i nie były wcześniej wpisane do rejestru. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi powołując się na treść art. 171 i 120 ust. 3 pkt 2 Prawa własności przemysłowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2010 r., [...] Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 p. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa własności przemysłowej. Orzeczenie o kosztach Sąd oparł na art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 Prawa własności przemysłowej. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy prawo ochronne na znak towarowy wygasa wobec nieużywania go w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Organ wszczyna postępowanie i wydaje decyzję o wygaśnięciu prawa na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny (art. 169 ust. 2 Prawa własności przemysłowej). Ciężar udowodnienia faktu używania znaków bądź ważnych powodów jego nieużywania spoczywa na uprawnionym (art. 169 ust. 6 Prawa własności przemysłowej). W niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP prawidłowo uznał i określił datę wygaśnięcia znaku towarowego [...] o nr [...]. Znak ten był zarejestrowany m.in. do oznaczania towarów w klasie 39 – usługi przewozowe. Bezsporne jest w sprawie, że uprawniona spółka nie wykazała, aby w okresie co najmniej pięciu lat przed złożeniem wniosku o wygaśnięcie używała tego znaku co do wszystkich usług przewozowych. Złożony przez nią materiał dowodowy świadczy, że spółka posługuje się spornym znakiem towarowym świadcząc usługi przewozu rzeczy na co posiada stosowną licencję. O prawnej możliwości wygaszenia znaku co do pewnego rodzaju przewozów (przewozy osób) przesądza treść art. 171 Prawa własności przemysłowej. W myśl tego przepisu jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów. Natomiast zgodnie z art. 120 ust. 3 pkt 2 Prawa własności przemysłowej ilekroć w ustawie mowa jest o towarach rozumie się przez to w szczególności wyroby przemysłowe, rzemieślnicze, płody rolne oraz produkty naturalne, zwłaszcza wody, minerały, surowce, a także z zastrzeżeniem art. 174 ust. 3 usługi. W tym stanie rzeczy skoro uprawniony używał znaku wykonując przewozy rzeczy, brak było przeszkód przy spełnieniu przesłanek z art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej do stwierdzenia wygaśnięcia znaku odnośnie innych usług przewozowych poza przewozem rzeczy. Wnioskodawca jako firma turystyczna posiada niewątpliwie interes prawny w domaganiu się wygaszenia prawa do znaku towarowego w zakresie jego nieużywania po to, aby mógł swoją działalność gospodarczą prowadzić bezkolizyjnie i uzyskać prawa ochronne na zgłoszone przez siebie znaki towarowe. Temu służy instytucja wygaszenia prawa ochronnego. W tym stanie rzeczy wobec bezskuteczności zarzutu skargi Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.