VI SA/Wa 4383/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Mostowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2025 r. sprawy ze skarg B. M., L. M., M. C. i W. M. oraz K. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru znaków towarowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej solidarnie na rzecz skarżących B. M., L. M., M. C. i W. M. kwotę 2 268 (dwa tysiące dwieście sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego K. M. kwotę 2 217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skarg K. M. (dalej: "Skarżący") oraz B. M., L. M., M. C. i W. M. (dalej: "Skarżące") jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej także: "Urząd Patentowy", "organ") znak [...] z dnia [...] października 2024 r. wydana w przedmiocie wpisu do rejestru znaków towarowych zmiany podmiotów uprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" [...]. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z kwietnia 1987 r. Urząd Patentowy, na podstawie art. 44 i art. 54 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5 poz. 17) dokonał rejestracji znaku towarowego zgłoszonego do rejestracji dnia 21 lutego 1986r. za numerem [...] i wpisał znak towarowy do rejestru znaków pod numerem [...]. Imię i nazwisko właściciela przedsiębiorstwa – L. M. Decyzją z dnia [...] października 2018 r. Urząd Patentowy, na podstawie art. 229 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 776), dalej: "p.w.p., postanowił wykreślić w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A wpis: L. M. i dokonać wpisu o brzmieniu: B. M., L. M. M., M. U. C., W. Z. M., K. M., M. M. M., W.P. Powyższych wpisów dokonano w oparciu o akt poświadczenia dziedziczenia mający za przedmiot nabycie spadku, obejmujący również prawo ochronne na znak towarowy [...] po zmarłym L. M. Kolejno, decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. w zakresie nazwiska P. M., na wniosek M. M., Urząd Patentowy na podstawie art. 229 ust. 1 i ust. 2 p.w.p. (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 324), postanowił wykreślić w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A wpis: B. H. M., W. Z. M., L. M. M., M. U. C, K. M., M. M. M., W. P. i dokonać wpisu o brzmieniu: B. S., A. S., P. A. M., J. S., B. H. M., W. Z. M., L. M. M., M. U. C., K. M., M. M. M., W. P. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedłożone dokumenty, tj. umowa darowizny udziału w spadku z dnia [...] lipca 2022 r., Repertorium A numer [...] uzasadniają dokonanie wpisu. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. złożyli: K. M. oraz B. M., W. M., L. M. oraz M. C. K. M. wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu. Podniósł że nie wyrażał zgody jako współuprawniony do przeniesienia przez M. M. udziału we wspólnym prawie do znaku i sprzeciwia się rozporządzeniu tym znakiem przez ww. w oparciu o umowę darowizny udziału w spadku po L. M., będącą podstawą wniosku o zmianę wpisu w rejestrze znaków towarowych. Wskazał, że prawo ochronne na znak nabyte w wyniku dziedziczenia po L. M. przez kilku spadkobierców stało się wspólnym znakiem towarowym. Skarżący podniósł, że umowa darowizny zawarta przez M. M. w dniu [...] lipca 2022 r. z B. S., A. S., P. A. M. oraz J. S., w wyniku której M. M. miała darować ww. osobom - poprzez darowanie udziału w spadku po L. M. - także określoną cześć przysługującego jej udziału w prawie ochronnym na znak towarowy nr [...], jest nieważna, albowiem dla jej ważności w tym zakresie wymaganym było uzyskanie pisemnych zgód wszystkich pozostałych współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy. B. M., W. M., L. M. oraz M. C. podniosły argumenty zbieżne z argumentami K. M. Wskazały, że organ winien dostrzec nieważność umowy darowizny, w sytuacji braku zgód pozostałych współuprawnionych do wspólnego prawa. Zdaniem wnioskodawczyń wniosek M. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozporządzenie, w oparciu o które formułuje ona żądanie dokonania zmiany w rejestrze znaku [...] jest nieważne, wobec jego sprzeczności z ustawą Prawo własności przemysłowej. W realiach rozpatrywanej sprawy M. M. nie posiadała zgody pozostałych współuprawnionych do wspólnego prawa ochronnego na dokonanie rozporządzenia udziałem w tym prawie i dokonanie umowy darowizny z dnia [...] lipca 2022 r., mającej za przedmiot przeniesienie m.in. udziału we wspólnym prawie ochronnym na znak [...]. Zgody tej wnioskodawczynie w dalszym ciągu nie udzielają i sprzeciwiają się kategorycznie podejmowanym działaniom M. M. zmierzającym do rozporządzenia takim prawem na rzecz J.S., B. S., A. S., P. A. M. J. S. nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskujących o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym nie zgodził się z zarzutem naruszenia przez Urząd Patentowy art. 229 ust. 2 p.w.p., gdyż załączona przez M. M. do wniosku umowa darowizny udziału w spadku, dotycząca czynności prawnej przeniesienia określonych udziałów w spadku po L. M., została zwarta w wymaganej prawem formie aktu notarialnego - w zgodzie z art. 1052 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: "k.c.") i nie narusza żadnej ustawy. Z wnioskującymi o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zgodziły się także A. S. i B. S. oraz M. M. działająca również w imieniu córki P. A. M. Decyzją z dnia [...] października 2024 r., zaskarżoną w sprawie, organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2022 r., na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 p.w.p. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1170) W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kwestią sporną powstałą na tle decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 2022 r. jest zasadność wniosku złożonego przez M. M. o ujawnienie w rejestrze znaku towarowego "[...]" [...] dodatkowych osób jako współuprawnionych z prawa ochronnego. Zmiany w rejestrach prowadzonych przez Urząd Patentowy dokonywane są na wniosek, co do którego wymogi określono w art. 229 ust. 11 i ust. 22 p.w.p. Według art 229 ust. 21 p.w.p. Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie dokonania wpisu do rejestru, gdy złożone dokumenty oraz wyjaśnienia nie uzasadniają wydania decyzji o dokonaniu takiego wpisu. Wydanie decyzji, na mocy której nastąpi odnotowanie nowego uprawnionego z prawa ochronnego, winno być poprzedzone ustaleniem, czy przeniesienie prawa nastąpiło skutecznie. Zdaniem organu ustawa p.w.p. nie przewiduje przekształcenia ex lege prawa ochronnego na znak towarowy we wspólne prawo ochronne. Zaistnienie wielości spadkobierców w wyniku dziedziczenia po uprawnionym z prawa ochronnego nie oznacza automatycznego przejścia dotychczasowego prawa ochronnego pod reżim przepisów regulujących wspólne prawa ochronne w rozumieniu art. 122 p.w.p. Dalej organ wskazał, że znak towarowy "[...]" [...] został zgłoszony przez jednego zgłaszającego (L. M.) w dniu 21 lutego 1986r., czyli w trakcie obowiązywania ustawy o znakach towarowych z dnia 31 stycznia 1985 r. (Dz.U. Nr 5, poz. 17). Ustawa ta nie przewidywała wspólnego prawa ochronnego, a tylko rejestrację wspólnego znaku towarowego przez organizację powołaną do reprezentowania interesów przedsiębiorstw (art. 32). Prawo z rejestracji znaku wspólnego mogło być przeniesione tylko na rzecz organizacji, o której mowa w art. 32. Wejście w życie ustawy p.w.p. przewidującej uzyskanie wspólnego prawa ochronnego, otworzyło przedsiębiorcom drogę do ukształtowania łączących ich stosunków prawnych w zakresie używania danego znaku towarowego, którego zgłoszenia dokonali wspólnie. Na wzór wcześniejszych regulacji dotyczących wspólnego znaku towarowego, ustawa p.w.p. wprowadziła warunek przedłożenia wraz ze zgłoszeniem regulaminu przyjętego przez przedsiębiorców mających równocześnie używać tego znaku (art. 122). Wspólne prawo ochronne nie zastąpiło więc wspólnego znaku towarowego, a stanowi nowe prawne rozwiązanie, dzięki któremu wszyscy uprawnieni do używania znaku towarowego są też jego współwłaścicielami. Skoro zatem zmarłemu spadkodawcy przysługiwało prawo ochronne na indywidualny znak towarowy, to prawo to w tym samym kształcie przechodzi na spadkobierców. Zdaniem organu nie dokuje się w tym względzie żadna zmiana i nie wchodzi w grę "kulejące" (gdyż niepoparte regulaminem używania znaku) przekształcenie tego prawa we wspólne prawo ochronne. Wymóg uzyskania zgody wszystkich współuprawnionych na przeniesienie udziału we wspólnym prawie ochronnym, który warunkuje ważność umowy przeniesienia udziału nie miał więc zastosowania w sprawie. Mógłby być uczyniony przedmiotem rozważań, gdyby spadkodawcy przysługiwało wspólne prawo ochronne i jako takie wchodziłoby w skład masy spadkowej. Dalej organ wskazał, że na ocenę niniejszej sprawy nie mogła mieć wpływu decyzja Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który odmówił odnotowania analogicznej zmiany w odniesieniu do unijnego znaku towarowego [...]. Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi dokonywania wpisów w rejestrze unijnych znaków towarowych - co zresztą wynika z treści odmowy dokonania żądanej zmiany - organ ten nie rozpatruje ani nie orzeka w kwestiach umownych lub prawnych wynikających z prawa krajowego (09/09/2011, T-83/09, Craic, EU:T:2011:450, nr 27). W przypadku zasygnalizowania istnienia sporu co do przeniesienia prawa organ unijny zastrzega właściwość sądów krajowych, które spór ten winny rozstrzygnąć. Mając na względzie powyższe, Urząd Patentowy stwierdził, że nie istnieją podstawy do uchylenia kwestionowanej decyzji, gdyż dokumenty przedłożone wraz z wnioskiem z dnia 21 lipca 2022 r. dają podstawę do dokonania zmiany w rejestrze zgodnie z zawartym we wniosku żądaniem. Skargi na powyższą decyzji wnieśli K. M. (skarga zarejestrowana pod znakiem VI SA/Wa 4384/24) oraz B. M., L. M., M. C. i W. M. (skarga zarejestrowana pod znakiem VI SA/Wa 4383/24), zaskarżając ją w całości. W treści skargi K. M. zarzucił decyzji zaskarżonej naruszenie: 1. art. 122 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że prawo ochronne na znak towarowy nie jest wspólnym prawem ochronnym na znak towarowy, a zatem nie znajdą do niego zastosowania wymogi określone w treści art. 162 ust 5 p.w.p. dotyczące sposobu przeniesienia tego prawa, podczas gdy Skarżący oraz uczestnicy w osobach B. M., W. M., L. M., M. C., K. M., M. M., W. P. nabyli to prawo w wyniku aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 23 stycznia 2017 r., skutkiem czego przysługiwało im wspólne prawo ochronne w rozumieniu art. 122 p.w.p.; organ, pomimo wydania przez siebie w dniu 10 października 2018 r. prawomocnej decyzji o wpisie siedmiorga uczestników jako współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy w rozumieniu art. 122 p.w.p. obecnie, w toku ustaleń niniejszej sprawy, zakwestionował prawidłowość swojej własnej decyzji, odmawiając stosowania w niniejszej sprawie przepisów dotyczących wspólnego prawa ochronnego na znak towarowy, a jednocześnie wskazał, że decyzja o wpisie Skarżącego oraz pozostałych uczestników z dnia [...] października 2018 r. jest prawomocna i pozostaje w mocy; 2. art. 162 ust 5 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że prawidłowym było dokonanie wpisu do rejestru znaków towarowych nowej listy osób współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy, obejmującej także cztery osoby niewymienione dotychczas w treści wpisu, tj. B. S., A. S., "P. A. S.", J. S., które to osoby miały nabyć udział w prawie ochronnym na znak towarowy na podstawie umowy darowizny z dnia [...] lipca 2022 r. w sytuacji, w której: a) do ważności umowy o przeniesienie udziału we wspólnym prawie ochronnym potrzebna jest zgoda wszystkich współuprawnionych: w niniejszej sprawie, zaś Skarżący nie wyraził zgody na przeniesienie udziału we wspólnym prawie ochronnym na znak towarowy na rzecz czterech ww. osób, a zatem umowa przeniesienia udziału we wspólnym prawie ochronnym w postaci umowy darowizny z dnia [...] lipca 2022 r. jest nieważna i tym samym nie mogła stanowić podstawy dokonania wpisu w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...]; b) organ zakwestionował swoją własną, prawomocną decyzję z dnia [...] października 2018 r. o wpisaniu do rejestru siedmiorga uczestników jako współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy, uznając że w zasadzie nie są oni współuprawnieni z ww. prawa ochronnego, a pomimo tego nie widział żadnych przeszkód, aby na wniosek jednego z uczestników (nieposiadającego przecież zdaniem organu statusu osoby współuprawnionej z prawa ochronnego na znak towarowy) wpisać do rejestru kolejne cztery osoby, które w dodatku miały nabyć prawo ochronne na znak towarowy od tego uczestnika; 3. art. 229 ust. 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i dokonanie wpisu do rejestru znaków towarowych nowej listy osób współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy, obejmującej także cztery osoby niewymienione dotychczas w treści wpisu, pomimo faktu, że złożony przez wnioskodawczynię dokument w postaci umowy darowizny z dnia [...] lipca 2022 r. naruszał przepisy ustawy, albowiem nie zawierał zgody wszystkich współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy na zbycie udziału w prawie ochronnym na znak towarowy; tym samym również przedłożone przez wnioskodawczynię dokumenty nie odpowiadały formą obowiązującym przepisom, tj. brak było pisemnych zgód wszystkich współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy na zbycie udziału w prawie ochronnym na znak towarowy; pomimo tego organ uznał, że doszło do skutecznego przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy; 4. art. 110 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", które mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, poprzez jego niezastosowanie i nieuznawanie przez organ treści jego własnej decyzji z dnia [...] października 2018 r. o wpisaniu uczestników do rejestru jako współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy i uznanie, że w stosunku do uczestników postępowania nie znajdą przez to zastosowania przepisy p.w.p. regulujące zasady rozporządzania prawem ochronnym na znak towarowy przez współuprawnionych z tego prawa; Organ z jednej strony wskazał, że decyzja z dnia [...] października 2018 r. jest prawomocna, zaś rozważania na temat jej skuteczności czysto "teoretyczne", z drugiej zaś strony odmówił zastosowania wobec uczestników przepisów p.w.p., w tym przede wszystkim art. 162 ust. 5 p.w.p., z uwagi na fakt, że w jego ocenie osoby wpisane do rejestru jako współuprawnieni z prawa ochronnego na znak towarowy nie posiadają w jego ocenie tego statusu; 5. naruszenie art. 1051 k.c. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że M. M. mogła skutecznie przenieść na B. S., A. S., P. M. i J. S. udział w spadku, w którego skład wchodził udział w prawie ochronnym na znak towarowy, podczas gdy art. 162 ust. 5 p.w.p. stanowi lex specialis wobec ww. przepisu prawa, uniemożliwiając swobodne rozporządzenie udziałem spadkowym w zakresie, w jakim w jego skład wchodzi; 6. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji o dokonaniu wpisu w "rejestrze zastawów" pomimo: a) braku zebrania materiału dowodowego, który mógłby stanowić podstawę tego wpisu w postaci dokumentów zawierających pisemną zgodę pozostałych współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy do przeniesienia udziału w prawie ochronnym na znak towarowy na rzecz B. S., A. S., P. A. S., J. S.; b) wydania przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Wydział ds. Operacji decyzji o odrzuceniu wniosku z dnia [...] września 2022 r. o rejestrację przeniesienia własności znaku towarowego złożonego przez M. M. na rzecz B. S., A. S., "P. A. S.", J. S. z uwagi na brak zgody pozostałych współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy; pomimo takiej decyzji ww. organu Unii Europejskiej, organ krajowy w sposób sprzeczny z prawem nie skorygował swojej błędnej decyzji, przywołując argumentację, która wskazuje w istocie na usilne, wbrew przepisom prawa oraz orzecznictwu, dążenie za wszelką cenę do bezprawnego utrzymania w mocy swojej decyzji; 7. art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie i niezawarcie w treści decyzji uzasadnienia prawnego, pozwalającego na jego oceną pod względem zgodności z prawem materialnym w zakresie: a) skuteczności i ważności przeniesienia udziału w prawie ochronnym na znak towarowy na rzecz innych osób bez uzyskania zgody pozostałych współuprawnionych z tego prawa ochronnego na znak towarowy; b) skuteczności decyzji z dnia [...] października 2018 r. o wpisaniu siedmiorga uczestników jako współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy, przy jednoczesnym kwestionowaniu ww. prawomocnej decyzji przez sam organ, który je wydał oraz niezawarciu w treści decyzji ostatecznego stanowiska organu co do skuteczności lub bezskuteczności ww. decyzji z dnia [...] października 2018 r.; Organ, pomimo tego, że kwestionuje prawidłowość ww. decyzji jednocześnie wskazuje w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że decyzja z dnia [...] października 2018 r. jest prawomocna i skuteczna, a z drugiej strony wskazuje, że w istocie nie wywołuje ona skutków prawnych i osoby wpisane na jej mocy do rejestru nie mogą być uznane za współuprawnione z prawa ochronnego na znak towarowy. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2022 r. i umorzenie postępowania w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r. B. M. wniosła o uwzględnienie skargi. Wskazała, że nie zgadza się z decyzją organu. Natomiast B. M., L. M., M. C. oraz W. M. decyzji z dnia [...] października 2024 r. zarzuciły naruszenie: 1. art. 229 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1 i 5 p.w.p. w zw. z art. 283 p.w.p. w zw. z art. 284 pkt 2 p.w.p. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czego doszło poprzez wydanie decyzji uwzględniającej wniosek o dokonanie zmian w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A, pomimo że w sytuacji, jeśli w postępowaniu wpisowym istnieje stwierdzony spór co do prawidłowości dokumentu i skuteczności nabycia prawa Urząd Patentowy pozostaje niepowołany do rozstrzygania tego sporu i nie powinien podejmować decyzji o wpisie, tylko zawiesić postępowanie w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, a poprzez wydanie decyzji przez Urząd Patentowy doszło do naruszenia granic kognicji organu wynikających z art. 229 ust. 2 p.w.p. przy rozpoznawaniu wniosku, gdyż wobec ujawnionego w sprawie sporu stron co do skutków i ważności umowy cywilnoprawnej, organ wydający decyzję opowiedział się po jednej ze stron, w sytuacji gdy kwestię tę powinien rozstrzygnąć sąd powszechny; 2. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., do czego doszło wobec naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, poprzez brak poinformowania współuprawnionych o zebraniu materiału dowodowego oraz o planie wydania decyzji i wyznaczenia stronom postępowania terminu na wypowiedzenie się co do zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłaszania wniosków dowodowych - przez co z kolei uniemożliwiono stronom przedstawienie w sprawie dowodu na prowadzenie postępowania sądowego przed sądem powszechnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności, będącej podstawą wpisu umowy darowizny udziału w spadku sporządzonej w Kancelarii Notarialnej w O., przed notariusz J.K., Repertorium A numer [...] z dnia [...] lipca 2022 r. i przedstawienia jako dowodu w sprawie nieprawomocnego postanowienia wstępnego orzekającego w takiej sprawie Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] września 2023 r., stwierdzającego nieważność opisanej umowy - co doprowadziło do wydania kwestionowanej wadliwej decyzji, w oparciu o wniosek niespełniający wymagań formalnych, gdyż oparty na nieważnej czynności przeniesienia udziału w prawie, czego organ nie dostrzegł; 3. art. 155 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 67 ust. 3 p.w.p., mające wpływ na treść decyzji, polegające na zmianie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy bez zgody pozostałych współuprawnionych do tego znaku, będących stronami postępowania, przez co doszło do zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2018 r., która co prawda nie miała charakteru konstytutywnego, a jedynie odzwierciedlała spadkobierców ujawnionych w akcie poświadczenia dziedziczenia, jednak miała znaczenie legitymacyjne względem osób trzecich dla współuprawnionych do znaku, przez co uznawać należy, że ujawnieni w decyzji z dnia [...] października 2018 r. "nabyli prawo", w rozumieniu art. 155 k.p.a.; 4. art. 122 ust. 1 i 2 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1, 11 i 13 i 5 p.w.p. w zw. z art. 229 ust. 2 i 3 p.w.p., poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do wadliwego uznania, iż wspólne prawo ochronne na znak towarowy powstaje na skutek wpisu do rejestru znaków towarowych, a nie może nastąpić ex lege, w sytuacji gdy wpisy dokonywane przez Urząd Patentowy modyfikujące udzielone prawo ochronne mają jedynie charakter deklaratoryjny, a podstawą prawną powstania wspólnego prawa ochronnego może pozostawać nie tylko umowa współuprawnionych do zgłaszanego wspólnego prawa ochronnego, skutkująca rejestracją prawa, ale również inne zdarzenie cywilnoprawne, jak np. nabycie prawa niematerialnego przez spadkobierców L. M., co w tym przypadku nastąpiło w oparciu o art. 922 k.c. w zw. z art. 925 k.c. z chwilą jego śmierci, do której to współwłasności praw wchodzących w skład spadku, przy uwzględnieniu niematerialnego charakteru prawa ochronnego na znak towarowy wchodzący w skład spadku, a także przy uwzględnieniu wykładni celowościowej przepisów ustawy p.w.p. – stosować należy jako lex specialis te właśnie normy i powstałą współwłasność prawa ochronnego na znak towarowy, oceniać należy jako wspólne prawo ochronne, z przewidzianymi dla tego typu praw ograniczeniami w rozporządzaniu przez współuprawnionych, co realizuje założenia ustawy p.w.p. - przez co w sprawie wadliwie uznano, że objęty wnioskiem o zmianę znak towarowy nie podlega ograniczeniom w przenoszeniu takiego prawa, określonym w art. 162 ust. 5, właściwym dla wspólnego prawa ochronnego, co doprowadziło do wadliwego uwzględnienia wniosku o zmianę;; 5. art. 122 ust. 1 i 2 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1, 11 i 13 i 5 p.w.p. w zw. z art. 315 ust. 1 i 2 p.w.p. w zw. z art. 16 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów prowadzącą do uwzględnienia wniosku o zmianę wpisu na skutek wadliwego uznania, że najpóźniej wobec śmierci uprawnionego do znaku towarowego [...] L. M. w dniu [...] stycznia 2017 r. nie doszło do konwersji wskazanego prawa na spadkobierców jako wspólne prawo ochronne - objętego ograniczeniami w rozporządzaniu takim prawem określonymi w p.w.p., wobec faktu wtórnego nabycia prawa w oparciu o sukcesję uniwersalną spadkobierców ujawnionych w akcie poświadczenia dziedziczenia Repertorium A numer [...], przy uwzględnieniu nadto, że złożenie wniosku o wpis zmiany w rubryce A rejestru, w oparciu o który dokonano w dniu [...] października 2018 r. stosowną decyzją ujawnienia w rejestrze spadkobierców L. M., nastąpiło jeszcze przed zmianami wprowadzonymi w dniu 16 marca 2019 r., przez ustawę z dnia 20 lutego 2019 r., Dz.U. z 2019 r. poz. 501, przepisów art. 162 ust. 11, 13, 5 p.w.p. w obecnym brzmieniu, a kiedy to wpis w rejestrze znaków towarowych po przedłożeniu regulaminu nie dotyczył każdego sposobu przeniesienia prawa ochronnego na kilka osób, ale odnosił się do przeniesienia takiego prawa na kilku przedsiębiorców jako wspólne prawo ochronne; 6. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. w zw. z art. 122 ust. 1 i 2 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1, 11 i 5 p.w.p. w zw. z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 1051 k.c. w zw. z art. 229 ust. 12 pkt 3 p.w.p. w zw. z art. 229 ust. 2 i 3 p.w.p., polegające na uwzględnieniu wniosku M. M. o dokonanie zmian w rejestrze znaków towarowych dla znaku [...], w rubryce A, na skutek dowolnego uznania, iż przedłożone przez M. M. dokumenty uzasadniają wydanie decyzji o dokonaniu zmian wpisu w rejestrze, do czego doprowadziła Urząd Patentowy własna subsumcja stanu faktycznego pod normy prawne - w sytuacji gdy właściwa ocena okoliczności i dowodów zgromadzonych w sprawie winna prowadzić do uznania, że między stronami zaistniał spór co do skuteczności przeniesienia prawa, wobec faktu, że część ze współuprawnionych podnosiła zarzut nieważności umowy w oparciu o którą usiłuje się ujawnić w rejestrze jako współuprawnionych J. S., B.S., A.S. i P.M., wskazując na dokonanie takiej czynności z naruszeniem art. 162 ust. 5 p.w.p., który to fakt Urząd Patentowy winien był dostrzec, będąc zobowiązany do badania, czy złożone dokumenty, mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do rejestru, nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom, zaś wobec ujawnionego sporu stron. Urząd Patentowy nie mógł rozstrzygać, czy przeniesienie takie jest skuteczne, ani też dokonywać w tym przedmiocie wykładni przepisów prawa własności przemysłowej i Kodeksu cywilnego, do czego jako organ rejestrowy nie był uprawniony, niezależnie od faktu, że dokonana przez organ ocena prawna jest wadliwa. Jednocześnie Skarżące, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniosły o przeprowadzenie w sprawie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj.: - zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Sądu Okręgowego w T., [...] Wydział [...], w sprawie [...] o wydanie odpisu nieprawomocnego postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] września 2023 r., zapadłego w sprawie [...] (postępowanie prowadzone przy drzwiach zamkniętych) - celem wykazania, że sąd powszechny nieprawomocnie uznał, iż cywilnoprawna umowa darowizny udziału w spadku z dnia [...] lipca 2022 r., rep. A nr [...] jest nieważna, ustalenia braku jakichkolwiek podstaw materialnoprawnych do dokonania kwestionowanego wpisu w rejestrze prowadzonym dla znaków towarowych. Mając na uwadze powyższe Skarżące wniosły o uchylenie decyzji zaskarżonej i zasądzenie solidarnie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu obszernej skargi Skarżące zawarły argumenty na poparcie wskazanych podstaw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in., że w toku postępowania nie został poinformowany o nieprawomocnym postanowieniu wstępnym. W odpowiedzi na skargę Skarżących uczestnicy postępowania: M.M., J. S., A. S. i P. M. wnieśli o oddalenie skargi. Wskazali m.in., że w sprawie brak jest zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Fakt wydania przez Sąd Rejonowy w D. w sprawie [...] nieprawomocnego postanowienia wstępnego z dnia [...] września 2024 r. w postępowaniu nieprocesowym nie stanowi o zaistnieniu sporu. W dniu 29 września 2025 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", połączyć sprawy o sygnaturach VI SA/Wa 4383/24 i VI SA/Wa 4384/24 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd postanowił prowadzić sprawę dalej pod znakiem VI SA/Wa 4383/24. Na rozprawie w dniu 29 września 2025 r. Skarżące złożyły do akt poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię postanowienia wstępnego (nieprawomocnego) wydanego przez Sąd Rejonowy w D. z dnia [...] września 2023 r. [...] w którym postanowiono o stwierdzeniu nieważności umowy darowizny udziału w spadku zawartej w dniu [...] lipca 2022 r. przed notariuszem J.K. Rep. A [...] w całości (zob. pkt I postanowienia). Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze Skarżących oraz postanowił dopuścić uzupełniający dowód z dokumentu w postaci ww. postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w D. Na rozprawie Skarżący poparli wniesione skargi, a M.M. w imieniu własnym i pozostałych reprezentowanych przez nią uczestników wniosła o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W sprawie niniejszej kontroli sądu została poddana decyzja Urzędu Patentowego znak [...] z dnia [...] października 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2022 r. w przedmiocie wpisu do rejestru znaków towarowych zmiany podmiotów uprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., następnie sprostowaną, Urząd Patentowy wykreślił w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A wpis o brzmieniu: B. H. M., W. Z. M., L.M.M., M.U.C., K. M., M.M.M., W.P. i dokonał wpisu o brzmieniu: B.S, A.S., P.A.M., J. S., B.H. M., W.Z. M., L.M.M., M.U.C., K. M., M.M. M, W.P. Powyższa decyzja została wydana na skutek wniosku M.M. o dokonanie wpisu zmiany uprawnionego w rejestrze. Do wniosku wyżej wskazana załączyła umowę darowizny udziału w spadku po L. M. z dnia [...] lipca 2022 r. Repertorium A numer [...]. Nie ulega wątpliwości, że prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu (art. 162 ust. 1 zd. pierwsze p.w.p). Przy czym umowa przenosząca prawo ochronne wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej (art. 162 ust. 1 zd. drugie w zw. z art. 67 § 2 p.w.p.). Stosownie do § 30 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 stycznia 2017 r. w sprawie rejestrów prowadzonych przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. poz. 115), Urząd Patentowy, z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, dokonuje w rejestrze wpisów o zmianach stanu prawnego, a także, na wniosek osoby zainteresowanej, zmian aktualizujących dane zawarte w rejestrze. Stosownie do treści art. 229 ust. 1 p.w.p. "W sprawach, w których wpis do rejestru jest uzależniony od złożenia wniosku, wpisu dokonuje się na podstawie decyzji.". Natomiast przepis art. 229 ust. 2 p.w.p. wskazuje, że: "Rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy bada, czy złożone dokumenty, mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do rejestru, nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom.". Przy czym Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie dokonania wpisu do rejestru, gdy złożone dokumenty oraz wyjaśnienia nie uzasadniają wydania decyzji o dokonaniu takiego wpisu (art. 229 ust. 21 zd. pierwsze p.w.p.). Na tle przepisu omawianego przepisu wskazuje się, że Urząd Patentowy rozpatrując wniosek o wpis do rejestru nie może naruszyć granic kognicji wynikających z art. 229 ust. 2 p.w.p., które obejmują wyłącznie zgodność złożonych dokumentów uzasadniających wpis z ustawą – Prawo własności przemysłowej oraz sprawdzenie, czy dokumenty te zostały sporządzone i złożone w odpowiedniej formie. Zakresem kognicji organu nie jest objęta merytoryczna ocena dokumentów. Innymi słowy organ nie bada merytorycznych podstaw sporządzenia dokumentów będących podstawą do dokonania wpisu w rejestrze jak również nie może samodzielnie badać prawidłowości i skuteczności dokumentów przedstawionych jako podstawa do dokonania wpisu w rejestrze. Ponadto Urząd Patentowy nie jest powołany do rozstrzygania sporu czy przeniesienie prawa jest skuteczne. A zatem ustalenie komu przysługuje prawo ochronne do znaku towarowego odbywa się w trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych. Zaś organ nie jest kompetentny, aby w toku postępowania o dokonanie zmian w rejestrze samodzielnie dokonać analizy tej kwestii i powinien tę ocenę pozostawić sądom powszechnym (por. wyrok NSA z 19.01.2023 r. II GSK 803/19 i wskazane tam orzecznictwo). Kognicja organu ograniczona jest zatem do badania treści i formy wniosku oraz załączników – dokumentów mających uzasadniać wprowadzenie zmiany w rejestrze. Na gruncie wskazanych przepisów podnosi się także, że w sytuacji, gdy między stronami postępowania przed organem wywiąże się spór co do ważności umowy cywilnoprawnej przenoszącej prawo ochronne (udział w prawie ochronnym), to co do zasady organ winien zawiesić postępowanie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a to ważności umowy przenoszącej prawo ochronne (udział w prawie) na znak towarowy. Kompetencja organu nie obejmuje bowiem możliwości samodzielnego badania prawidłowości i skuteczności dokumentów stanowiących podstawę wpisu. Następnie, w oparciu o art. 100 § 1 k.p.a., w wypadku gdy strony nie wykazały, że zwróciły się już w tej sprawie do właściwego organu lub sądu, organ może wyznaczyć stronom czas na wniesienie powództwa do sądu powszechnego. Stosownie do art. 100 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.". W sprawie na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. Stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. "organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.". Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej Urząd Patentowy nie zawiadomił uczestników o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzi. Okoliczność ta wynika z akt sprawy przedłożonych przez organ tut. sądowi wraz ze skargą. Skarżące w skardze wskazały zaś, że odebranie im możliwości wypowiedzi skutkowało tym, że nie poinformowały organu o toczącym się sporze przed sądem powszechnym co do ważności umowy darowizny udziały w spadku i wydania przez sąd powszechny nieprawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nieważności umowy darowizny. W sprawie o dział spadku i podziału majątku dorobkowego toczącej się przed Sądem Rejonowym w D. pod sygnaturą [...] Sąd ten wydał postanowienie wstępne, w którym stwierdził m.in. nieważność umowy darowizny udziału w spadku zawartej w dniu [...] lipca 2022 r. przed notariuszem J.K. Rep. A nr [...] w całości (pkt 1 postanowienia). Postanowienie to jest nieprawomocne. Przyjąć zatem w tej sprawie należało, że zaniechanie organu co do umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, uniemożliwiło Skarżącym podjęcie konkretnej czynności procesowej, a to wykazania przed organem, że spór co do ważności umowy darowizny udziału w spadku, przedłożonej przez M.M. na uzasadnienie wnioskowanej zmiany w rejestrze, jest już w toku. W takiej sytuacji faktyczno-prawnej jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, a więc w sytuacji gdy w postępowaniu wpisowym istniał stwierdzony spór co do ważności dokumentu i skuteczności przeniesienia prawa ochronnego, organ winien zawiesić postępowanie wpisowe w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Niewątpliwie bowiem kwestia ważności umowy przenoszącej prawo ochronne do znaku (udział w prawie), stanowiąca podstawę zmiany w rejestrze, stanowi kwestię prejudycjalną – zagadnie wstępne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy Urząd Patentowy (por. A. Niewęgłowski [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz. red. tomu VIIIB K. Żelechowski, Warszawa 2021, str. 955-956). Skoro spór co do ważności umowy już w toku postępowania wpisowego zaistniał przed sądem powszechnym, to organ nie mógł dokonać wpisu dopóki spór co do ważności umowy nie zostanie rozstrzygnięty. Do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii ważności umowy przenoszącej prawo ochronne do znaku czy udział w tym prawie nie jest bowiem wiadome czy osoby objęte wnioskiem o wpis – w sprawie osoby obdarowane są uprawnione do prawa ochronnego (zob. wyrok NSA z 20.06.2013 r. II GSK 487/12). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wobec istnienia sporu przed sądem powszechnym co do ważności umowy darowizny w całości, to na tym etapie dalsze zarzuty skarg należy uznać za przedwczesne. W tej sytuacji Sąd nie miał obowiązku się do niech ustosunkowywać. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek Skarżących (k. 6v akt VI SA/Wa 4383/24) o zwrócenie się do Sądu Okręgowego w T. o wydanie odpisu nieprawomocnego postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] września 2023 r. [...], i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu celem wykazania że sąd powszechny nieprawomocnie uznał nieważność umowy darowizny, uznając że spowoduje to nadmierne przedłużenie postępowania w sprawie. Jednocześnie Sąd dopuścił dowód z dokumentu w postaci ww. postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w D., który to dokument został przedłożony przez pełnomocnika Skarżących na rozprawie. W ocenie Sądu przeprowadzenie dowodu ze ww. dokumentu było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a to kwestii zaistnienia sporu przed sądem powszechnym co do ważności umowy darowizny. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien wziąć pod uwagę przedstawione wyżej rozważania i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Jednocześnie Sąd wskazuje, że organ w odniesieniu do prawa ochronnego do znaku towarowego słowno-graficznego [...] w decyzji zaskarżonej posługuje się numerem [...], a w decyzji z dnia [...] sierpnia 2022 r. - [...]. Również wniosek o wpis dotyczył prawa ochronnego numer [...]. Okoliczność tę organ ponownie rozpatrując sprawę winien wyjaśnić. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku o uchyleniu decyzji zaskarżonej. O kosztach postępowania na rzecz Skarżących wymienianych w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzona na rzecz Skarżących (tj. B. M., L. M., M.C. i W. M.) solidarnie tytułem zwrotu kosztów postępowania kwota w wysokości 2 268 zł obejmuje zwrot uiszczonej solidarnie opłaty od skargi (1 000 zł), wynagrodzenie reprezentującego Skarżących pełnomocnika (adwokat) w wysokości przewidzianej przepisem § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964, (1 200 zł) oraz zwrot uiszczonych opłat skarbowych od pełnomocnictw (4x17 zł). Natomiast w odniesieniu do skarżącego K.M. o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. Na rzecz Skarżącego Sąd zasądził kwotę 2 217 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zasądzona kwota obejmuje: zwrot uiszczonej opłaty od skargi (1 000 zł), wynagrodzenie reprezentującego Stronę pełnomocnika (r.pr.) w wysokości przewidzianej przepisem § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935, (1 200 zł) oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.