VI SA/Wa 441/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 4 stycznia 2017 r. S. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. – dalej również skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Cofnięcie zezwolenia nr [...] z [...] października 2009 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Strefy Ekonomicznej negatywnie wpłynie na toczące się postępowanie likwidacyjne, albowiem wysoce prawdopodobne jest, iż skarżący zostanie zobowiązany do zwrotu uzyskanej pomocy publicznej. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia interes społeczny, mający na celu ochronę interesów wierzycieli upadłego oraz masy upadłości. Niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z całą pewnością spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie skarżącej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX). Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Jak bowiem wyżej stwierdzono to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Nie jest wystarczające powołanie się na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, lecz Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I GSK 1030/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał okoliczności, z których wynikałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, organizacyjnej i majątkowej skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie powiązał tymczasem skutków decyzji w zakresie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej z konkretnymi zmianami w swojej sferze majątkowej i organizacyjnej. Nie podał żadnych danych obrazujących obecną sytuacje finansową masy upadłości przy jednoczesnym wskazaniu, jak zmieniłaby się ona po wykonaniu decyzji. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie w tej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub powstania znaczącej szkody w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie podana przez skarżącego okoliczność w postaci zobowiązania go do zwrotu uzyskanej pomocy publicznej nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 12b ust. 1 z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015, poz. 282 z późn. zm.) w przypadku cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany do zwrotu pomocy publicznej, udzielonej zgodnie z ustawą. Do dnia zwrotu tej pomocy przedsiębiorcy nie może zostać udzielone nowe zezwolenie. W myśl ust. 2 tego przepisu w przypadku cofnięcia albo stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu dla przedsiębiorcy w sprawach podatku dochodowego kopię wydanej decyzji w terminie 14 dni, licząc od dnia, w którym decyzja ta stała się prawomocna. W przypadku cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, naczelnik urzędu skarbowego, o którym mowa w ust. 2, określa w drodze decyzji kwotę pomocy podlegającą zwrotowi (...) (art. 12b ust. 3 ww. ustawy). Jak wynika z cytowanych przepisów, dopiero wydanie przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego decyzji ustalającej kwotę pomocy podlegającej zwrotowi, nakłada na stronę obowiązek zwrotu udzielonej pomocy publicznej. Decyzja o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej nie nakłada na skarżącego jednoczesnego obowiązku zwrotu udzielonej pomocy publicznej, zatem w toku postępowania którego przedmiotem jest cofniecie takiego zezwolenie, nie jest możliwe skuteczne powoływanie się na okoliczności obowiązku zwrotu udzielonej pomocy publicznej, ponieważ nie dotyczą one bezpośrednio skutków zaskarżonego aktu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.