VI SA/Wa 443/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2006 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. w częściach dotyczących kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w zakresie, o którym mowa w pkt 1; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz S. S. kwotę 352 (trzysta pięćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego S. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.800 złotych – utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 8 września 2005 r., około godziny 14:00, w K., na Placu [...], zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy (autobus) marki [...] o nr rej. [...], należący do skarżącego S. S., którym kierował p. G. M.. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że kierowca dokonywał przewozu grupy 16 osób z miejscowości [...], R. oraz B., których dowożono do K.. W protokole funkcjonariusz [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdził, iż kontrolowany przejazd jest wykonywany w ramach przewozu okazjonalnego na podstawie umowy podpisanej przez skarżącego z P. w [...]. W toku kontroli stwierdzono, iż kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji na przewóz osób. Okazano natomiast kopię Licencji nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. (ważnej do dnia 26 września 2012 r.) na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, w której treści stwierdzono, iż udziela się licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W protokole stwierdzono natomiast, iż w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu widnieje wpis – "Autobus". W protokole kontroli wpisano ponadto, iż kierowca pojazdu nie okazał do kontroli czterech wymaganych wykresówek z dni 7 września 2005, 6 września 2005, 5 września 2005 r. oraz z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym kierowca ten prowadził pojazd, bądź też dokumentu potwierdzającego, że w dniach tych nie prowadził pojazdu. W protokole zapisano, iż według oświadczenia kierowcy wykresówki zostały w innym pojeździe. Kierowca podpisał protokół, nie wnosząc do jego treści żadnych uwag ani zastrzeżeń (vide: Protokół kontroli nr [...] z dnia 8 września 2005 r. – k. 43-44 akt administracyjnych). W toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę G. M., który zeznał m.in., iż nie okazał stosownych wykresówek, gdyż zostały w innym pojeździe, a także oryginału wypisu z licencji, który również został w innym pojeździe (vide: Protokół przesłuchania świadka – k. 42 akt administracyjnych). Pismem z dnia 8 września 2005 r. skarżący został powiadomiony przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania oraz pouczony o przysługujących mu prawach strony, w tym o prawie do składania wyjaśnień. Organ wezwał ponadto stronę do przesłania stosownych dokumentów, w tym m.in. wypisu z licencji na krajowy przewóz osób. W odpowiedzi na wezwanie organu skarżący przesłał wnioskowane przez organ dokumenty, w tym m.in. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię wystawionego w dniu 26 listopada 2002 r. wypisu nr [...] z Licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W konsekwencji ustaleń dokonanych w toku postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] września 2005r., decyzję nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepisy art. 5 ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), oraz art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370/8 z 31.12.1985 r.; Dz.Urz. UE – polskie wydanie specjalne 07/t. 1), a ponadto art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879), a także na podstawie Lp. 1.1.1 i Lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym – nałożył na skarżącego S. S. karę pieniężną w łącznej wysokości 8.800 złotych, w tym karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych – za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, oraz karę w wysokości 800 zł za nieokazanie czterech wykresówek za 7 września 2005, 6 września 2005, 5 września 2005 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd, lub też dokumentu potwierdzającego, że w dniach tych kierowca nie prowadził pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, iż kontrolowanym w dniu 8 września 2005 r. pojazdem wykonywany był transport drogowy osób bez wymaganej licencji, albowiem okazana przez skarżącego Licencja nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. udzielona był wyłącznie na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, zaś sporny przewóz wykonywany był autobusem. W uzasadnieniu organ stwierdził ponadto, iż kierowca kontrolowanego pojazdu nie okazał czterech ww. wykresówek lub stosownego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę. Skarżący S. S. w piśmie z dnia 11 października 2005 r. odwołał się od ww. decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący podniósł w uzasadnieniu odwołania, iż zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym uzyskał uprawnienia potrzebne do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, w tym kwalifikacje do prowadzenia transportu autobusami, oraz ukończył stosowany kurs w K.. Na tej podstawie Starosta [...] wystawił mu w dniu [...] listopada 2002 r. licencję nr [...] o treści przewóz osób samochodami osobowymi, pomijając słowo autobusami. Skarżący podniósł również, iż przedstawił w dniu 21 września 2005 r. wykresówki, lecz pracownik Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego nie był nimi zainteresowany. Skarżący zwrócił się o anulowanie nałożonej kary pieniężnej. Do odwołania załączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię licencji nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, w której treści Starosta [...] stwierdził, iż udziela się tej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym i autobusem. W związku z przesłaną przez stronę skarżącą ww. licencją nr [...] organ I instancji w piśmie z dnia 19 października 2005 r. zwrócił się do Starosty [...] z prośbą o przesłanie informacji, kiedy została wydana i kiedy została odebrana przez S. S. ta licencja. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 25 października 2005 r. Starosta [...] poinformował [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, iż S. S. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób od dnia [...] listopada 2002 r. Starosta podniósł, iż na wniosek skarżącego w dniu 21 września 2005 r. wymieniono druk licencji nr [...] na [...] w związku z art. 14 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Starosta dodał również, iż skarżący w dniu 22 września 2005 r. odebrał nową licencję i wypisy, po zdaniu dotychczasowych dokumentów. W piśmie z dnia 26 października 2005 r. skarżący, uzupełniając swoje odwołanie – wyjaśnił, iż licencję nr [...] otrzymał na samochód osobowy pomimo, że składał wniosek na autobus. Skarżący poinformował również, iż po kontroli udał się, około 14 września 2005 r., z wnioskiem o wydanie licencji na autobus, w wyniku czego wydano mu w dniu 21 września 2005 r. licencję nr [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy – powołując się na stosowne przepisy ustawy o transporcie drogowym – stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo ustalił, że kontrolowanym w dniu 8 września 2005 r. pojazdem wykonywany był transport drogowy osób bez wymaganej licencji. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego okazana przez skarżącego Licencja nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. udzielona był wyłącznie na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, zaś sporny przewóz wykonywany był innym pojazdem, tj. autobusem. Odnosząc się do argumentów poniesionych przez stronę skarżącą organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku nieścisłości w treści decyzji w sprawie udzielenia licencji nr [...] skarżący mógł się odwołać i skorygować jej treść, lecz tego nie uczynił aż do dnia kontroli. Ustosunkowując się do załączonej do odwołania nowej licencji nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., organ odwoławczy wskazał, że licencję tą strona otrzymała dopiero w dniu 22 września 2005 r., a wniosek złożyła w dniu 21 września 2005 r. Dodatkowo organ zauważył, iż dostarczony w trakcie postępowania administracyjnego wypis z licencji nr [...] został wystawiony 26 listopada 2002 r. i nie może być wypisem wystawionym na kontrolowany w niniejszej sprawie pojazd o nr rej. [...], gdyż data pierwszej rejestracji tego pojazdu do [...] maja 2003 r. Ustosunkowując się do drugiej z nałożonych na stronę kar pieniężnych organ II instancji uznał, iż kontrolowany kierowca nie okazał do kontroli żadnych wykresówek, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Kierowca ten nie okazał również dokumentu, o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, potwierdzającego fakt i przyczynę nie posiadania z określonych dni wykresówek. Organ stwierdził, odnosząc się do faktu dostarczenia w toku postępowania przez stronę brakujących wykresówek, iż z ww. przepisów jasno wynika obowiązek posiadania wykresówek w pojeździe w trakcie kontroli. Według Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara nakładana jest za nieokazanie wykresówek w trakcie kontroli, a nie za ich brak, w związku z czym późniejsze dostarczenie brakujących wykresówek nie zmienia kwalifikacji naruszenia. Skarżący S. S. pismem z dnia 24 stycznia 2006 r., działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżący w uzasadnieniu przyznał, iż podczas kontroli nie okazał wypisu z licencji na samochód o nr rej. [...], okazując wyłącznie licencję nr [...], którą - zgodnie z przepisem art. 5 ustawy o transporcie drogowym – uzyskał przed podjęciem i wykonywaniem transportu drogowego. Według strony niezrozumiałe są przytaczane przez organ argumenty odnoszące się do przepisów art. 5 i art. 6 ustawy o transporcie drogowym, wskazujące jakoby skarżący nie posiadał licencji. Zdaniem skarżącego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydana została bez przeanalizowania dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz z naruszeniem przepisów prawa. W ocenie strony skarżącej udzielona jej licencja na wykonywanie transportu drogowego wydana została na okres 10 lat i zgodnie z przepisami prawa obowiązywała w dniu kontroli dokonywanej przez Inspekcję Transportu Drogowego. Strona wskazała, iż starosta udzielił jej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, zgodnie z brzmieniem art. 4 pkt 1 cyt. ustawy. W tej sytuacji uznać należy - zdaniem skarżącego, iż ukaranie karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych na podstawie Lp. 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym jest niewspółmierne do popełnionego przewinienia. Skarżący twierdząc, iż nie posiadał wyłącznie wypisu z licencji na skontrolowany samochód – wniósł o wymierzenie kary w wysokości 500 złotych, zgodnie z właściwym przepisem ww. ustawy. Skarżący podniósł, iż załatwienie sprawy przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej, stanowiąc uchybienie przepisom postępowania. W konsekwencji, powołując się na przepis art. 7 k.p.a. oraz na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99, strona uznała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. S. zasługuje na częściowe uwzględnienie, w zakresie dotyczącym kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych nałożonej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W pozostałym zakresie, a więc w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 800 złotych za nieokazanie w toku kontroli czterech wykresówek lub też stosownego dokumentu potwierdzającego, że kierowca nie prowadził pojazdu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem – w ocenie Sądu - zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w części tej nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, oraz w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, jak również nie narusza w tym zakresie przepisów formalnoprawnych wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności przepisu art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Jeśli chodzi o kwestię nałożonej na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 800 zł, Sąd uznał, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że kontrolowany w dniu 8 września 2005 r. kierowca autobusu nie okazał do kontroli wykresówek z dnia 7 września 2005, 6 września 2005, 5 września 2005 r. oraz z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym kierowca ten prowadził pojazd, co stanowiło ewidentne naruszenie przepisu art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Kierowca ten nie okazał również dokumentu, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, mogącego potwierdzić fakt nieprowadzenia pojazdu i ewentualną przyczynę nieposiadania wykresówek z określonych dni. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, odnosząc się do faktu dostarczenia przez stronę w toku postępowania brakujących wykresówek, iż z ww. przepisów jasno wynika obowiązek posiadania przez kierowcę wykresówek w pojeździe w trakcie kontroli, w związku z czym późniejsze ich dostarczenie nie może wpłynąć na zmianę kwalifikacji stwierdzonego wcześniej naruszenia. W konsekwencji uznać należy, że organy obu instancji przyjęły zasadnie, iż zachodzi podstawa do nałożenia kary pieniężnej ustalonej w Lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Mając na względzie powyższe Sąd w tej części oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie podzielając stanowiska skarżącego S. S.. Jeśli chodzi natomiast o kwestię związaną z nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, Sąd nie podzielił w tej części stanowiska organu, uznając, iż skarżący S. S. nie naruszył przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, albowiem w dniu kontroli posiadał ważną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, krajowy transport drogowy – oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący w dniu kontroli wykonywał zarobkowy krajowy transport drogowy, polegający na przewozie osób. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Należy zauważyć, iż przepis ten, w przeciwieństwie do unormowania zawartego w art. 6 ust. 4 cyt. ustawy (dotyczącego transportu drogowego taksówką), nie zawiera regulacji, z której wynikałoby, że licencji na wykonywanie transportu drogowego udziela się na określony pojazd. Norma taka nie jest zawarta również w żadnym innym przepisie Rozdziału 2 analizowanej ustawy. W przepisie art. 11 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca wskazał, jakie dane określa się w szczególności w licencji. Norma ta nie wymienia wymogu wskazywania w treści licencji rodzaju pojazdu, którym będzie wykonywany transport drogowy. Warto zauważyć, iż jedynie we wniosku o udzielnie licencji na wykonywanie transportu drogowego przedsiębiorca zobowiązany jest wskazać rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje, ubiegając się o jej wydanie (wymóg wskazany w art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy). Jednocześnie przedsiębiorca ten zobowiązany jest dołączyć do wniosku o udzielenie wspomnianej licencji wykaz stosownych pojazdów samochodowych (vide: art. 8 ust. 3 pkt 8). W niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że kontrolowanym w dniu 8 września 2005 r. pojazdem o nr rej. [...] wykonywany był krajowy transport drogowy osób, zaś okazana inspektorom [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, Licencja nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. udzielona była na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Nie budzi sporu również fakt, iż skontrolowany przewóz osób wykonywany był innym, niż wskazany w treści okazanego formularza licencji - pojazdem, a mianowicie nie samochodem osobowym, lecz autobusem. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, iż skarżący S. S., wykonując w dniu 8 września 2005 r. przewóz osób innym pojazdem, niż wpisany w treści decyzji z dnia [...] listopada 2002 r., nie dysponował w dacie kontroli ważną licencją na wykonywanie transportu drogowego. W ocenie Sądu nieodnotowanie w treści decyzji stosownej zmiany dotyczącej rodzaju pojazdu aktualnie używanego do prowadzenia licencjonowanej działalności, nie można utożsamiać z wykonywaniem tej działalności bez licencji, albowiem brak ten nie wpływa na istnienie licencji, a dotyczy tylko jej treści, która z powodu niewystąpienia przedsiębiorcy z odpowiednim wnioskiem nie uległa zmianie, mimo że na skutek używania przezeń innego pojazdu, niż wymieniony w licencji, doszło do zmiany danych objętych wpisem. Jednakże – w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym - zaniechanie przedsiębiorcy w tym względzie należy - zdaniem Sądu – łączyć wyłącznie z ewentualnym rygorem cofnięcia licencji w trybie przepisu art. 15 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy, a nie z wymierzeniem kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez licencji na podstawie Lp. 1.1.1. załącznika do ww. ustawy. Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Z kolei przepis art. 14 ust. 2 stanowi, że jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. W ocenie Sądu udzielona skarżącemu S. S. Licencja nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, w dniu kontroli funkcjonowała nadal w obrocie prawnym, tyle tylko, że na skutek ewidentnego zaniedbania przez skarżącego – nie uwzględniała w swojej treści zmiany danych podlegających wpisowi do ówcześnie, tj. w 2002 r., obowiązującego wzoru licencji. W takiej sytuacji można co najwyżej mówić o naruszeniu przez skarżącego obowiązków wynikających z przepisu art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, bądź też o naruszeniu warunków licencji. Jednak samo naruszenie tych obowiązków lub warunków nie oznacza, że przedsiębiorca - posługujący się taką licencją - wykonuje transport bez licencji, w rozumieniu zastosowanych w zaskarżonej decyzji przepisów ustawy. Zdaniem Sądu zaniechanie obowiązku wystąpienia o zmianę treści licencji nie oznacza w żadnym wypadku utraty licencji przed terminem jej ważności. Na marginesie warto zauważyć, iż okazana do kontroli licencja nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. wydana była na formularzu zgodnym ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 29 listopada 2001 r. w sprawie wzoru licencji na wykonywanie transportu drogowego, wypisu z licencji oraz wykazu pojazdów samochodowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 145, poz. 1630). Załącznik Nr 1 do cyt. rozporządzenia przewidywał wówczas, że w treści licencji wpisuje się rodzaj pojazdu (autobus lub samochód osobowy). Z kolei obecnie obowiązujące wzory licencji, przy właściwie niezmienionych w tej materii przepisach ustawy – nie przewidują już takiego wymogu (vide: Załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004 r. - Dz. U. z 2004 r. Nr 153, poz. 1612). Świadczyć to może jedynie dodatkowo o tym, iż w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, iż wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozu osób samochodem innego rodzaju, niż wskazany w treści decyzji o udzieleniu licencji, stanowi o braku stosownej licencji. W tej sytuacji uznać należy, iż nakładając na skarżącego S. S. karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych – za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Lp. 1.1.1 załącznika do cyt. ustawy. Z tej przyczyny Sąd uchylił w tej części zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2005 r., działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji organów obu instancji w uchylonej części, do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd działał na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.