VI SA/Wa 444/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2005r. sprawy ze skargi M. Z. na z dnia [...] marca 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę VI SA / Wa 444/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2003 roku nr Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 62 kpa oraz art. 10 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji /Dz. U nr 133, poz. 882 z póz. zm./ : 1. powołał S. S. na stanowisko komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w P., 2. odmówił powołania na stanowisko komornika sądowego rewiru XI przy Sądzie Rejonowym w P.: a/ A. M. M. b/ P. M. c/ R. W. d/ T. K. e/ R. O. f/ M. Z. g/Ł. D. h/ Z. J. F. i/ S. T. R. j/ M. P. k/ Z. M. K. l/ T. S. ł/ R. Ś. Po rozpoznaniu wniosków Ł. D. i M. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] marca 2004 roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji /Dz.U nr 1333, poz. 882 z póz. zm./ zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2003 roku o odmowie powołania na stanowisko komornika sądowego utrzymał w mocy. Decyzje Ministra Sprawiedliwości zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: S. S., A. M., P. M., R. W., T. K., R. N., M. Z., Ł. D., Z. J. F., S. T. R., M. P., Z. M. K., T. S. oraz R. Ś. złożyli wnioski o powołanie ich na stanowisko komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w P., wolnym od [...] kwietnia 2003 roku. Organy samorządu komorniczego w swoich opiniach stwierdziły, że wszyscy kandydaci spełniają warunki wymagane do powołania ich na stanowisko komornika sądowego. Krajowa rada Komornicza na wolny rewir [...] przy Sądzie Rejonowym w P. wskazała kandydaturę M. Z. podkreślając jego długi staż pracy w kancelarii komornika, w tym w charakterze asesora a także pogłębienie przez niego wiedzy na seminarium doktoranckim. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2003 roku S. S. podniósł, że opinia Krajowej Rady Komorniczej nie jest obiektywna. Wbrew jej treści rekomendowany na stanowisko komornika M. Z. nie ma najdłuższego stażu pracy w kancelarii komorniczej, w tym także asesorskiego. Ponadto on także jest uczestnikiem seminarium doktoranckiego na U. i pisze pracę na temat egzekucji sądowej [...]. Podkreślił swoje pozytywnie oceniane, ponad sześciomiesięczne doświadczenie w pracy na samodzielnym stanowisku zastępcy komornika sadowego przy Sądzie Rejonowym w G.. Minister Sprawiedliwości wydając decyzję z dnia [...] listopada 2003 roku uznał, że najwłaściwszym kandydatem na wakujące stanowisko komornika jest S. S.. Legitymuje się on tytułem magistra prawa, dobrą oceną z egzaminu komorniczego, jednym z najdłuższych okresów pracy w kancelarii komorniczej, w tym w charakterze asesora komorniczego a także cieszy się zaufaniem samorządu i w związku z tym wyznaczony został do pełnienia obowiązków zastępcy odwołanego komornika przy Sadzie Rejonowym w G., co pozwoliło mu na odbycie praktyki samodzielnego prowadzenia kancelarii. M. Z. we wniosku z dnia [...] grudnia 2003 roku podkreślił swoje doświadczenie zawodowe w dziedzinie egzekucji, pogłębienie wiedzy na aplikacji radcowskiej, fakt, ze jego kandydatura uzyskała poparcie Krajowej Rady Komorniczej oraz to, że według niego, S. S. nie pisze i nigdy nie pisał jakiejkolwiek pracy doktorskiej na U. Do powyższych uwag ustosunkował się S. S. w piśmie z dnia [...] stycznia 2004 roku. Podniósł w nim, że jego dotychczasowy przebieg kariery zawodowej daje gwarancję należytego wykonywania obowiązków komornika sądowego. Fakt zaś pisania pracy doktorskiej i odbywania aplikacji radcowskiej nie przesądza jeszcze o większej przydatności kandydata do wykonywania zawodu komornika. Przedstawił pismo dr S. K. - wykładowcy [...] z którego wynika, iż od roku udzielał wnioskodawcy konsultacji w sprawie zagadnień dotyczących egzekucji sądowej [...], które będą przedmiotem jego pracy doktorskiej a formalne rozpoczęcie pracy doktorskiej nastąpi w roku akademickim 2004/2005. W odpowiedzi M. Z., w piśmie z dnia [...] stycznia 2004 roku wskazał, że zaświadczenie wystawione przez dr S. K. ma jedynie charakter dokumentu prywatnego. Nadto nie może on być promotorem pracy doktorskiej gdyż nie posiada co najmniej doktora habilitowanego. Poświadczenie przez S. S. nieprawdy w celu uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia nie powinno pozostawać bez wpływu na decyzję o obsadzie przedmiotowego rewiru komorniczego. W decyzji z dnia [...] marca 2004 roku Minister Sprawiedliwości dodatkowo podkreślił, iż powołując S. S. na stanowisko komornika kierował się interesem społecznym i słusznym interesem strony. Zwrócił uwagę, że opinie Krajowej Rady Komorniczej nie mają charakteru wiążącego a stanowią jeden z dowodów oceny przydatności kandydata do wykonywania zawodu komornika sądowego. W ocenie Ministra Sprawiedliwości S. S. daje najlepsze gwarancje prawidłowego wykonywania obowiązków funkcjonariusza publicznego, jakim jest komornik sądowy. Skargę na decyzje Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. Z. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 2 przez przyjęcie, że S. S. jest nieskazitelnego charakteru, podczas gdy złożył on fałszywe oświadczenie przed organem administracji w celu uzyskania dla siebie korzystnej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosił o jej oddalenie podkreślając, że kwestia pisania pracy doktorskiej a zwłaszcza jej zaawansowania nie stanowiła zasadniczej przesłanki rozstrzygnięcia. Podana przez S. S. informacja wskazująca jedynie na zainteresowanie kandydata pogłębieniem wiedzy została potwierdzona pismem dr S. K.. Podanie takiej informacji nie stanowiło przesłanki mającej wpływ na jego powołanie na stanowisko komornika i co jest oczywiste nie stanowiło przestępstwa a tym samym nie rzutuje na ocenę nieskazitelności charakteru kandydata do objęcia funkcji komornika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę więc wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi. Kontrolując zaskarżona decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji komornikiem sądowym może być ten, kto: 1) posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich, 2) jest nieskazitelnego charakteru, 3) ukończył wyższe studia prawnicze i ekonomiczne, 4) odbył aplikacje komorniczą, 5) złożył egzamin komorniczy, 6) ukończył 25 lat. Stosownie do art. 11 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego. Dobór kandydata na stanowisko komornika należy więc do uprawnień Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości rozstrzygając sprawę był uprawniony do dokonania samodzielnej oceny, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, czy ubiegający się o stanowisko komornika spełnia wszystkie przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy, w tym czy jest on nieskazitelnego charakteru. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wypowiadało się na temat pojęcia nieskazitelnego charakteru w odniesieniu do różnych zawodów, odnośnie których wymagane jest legitymowanie się cechą nieskazitelnego charakteru. I tak w wyroku z dnia 5 kwietnia 2001 roku w sprawie IISA 725/00 NSA stwierdził, że o nieskazitelności charakteru świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Minister Sprawiedliwości miał prawo przyjąć, że S. S. spełnia także wymóg przewidziany art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy a więc, że jest on nieskazitelnego charakteru. Przytoczone przez skarżącego fakty nie dyskwalifikują S. S. do powołania go na stanowisko komornika Zdaniem skarżącego S. S. nie spełnia wymogu nieskazitelnego charakteru albowiem ubiegając się powołanie na stanowisko komornika sądowego, w celu uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, złożył fałszywe oświadczenie, że pisze pracę doktorską z dziedziny egzekucji, a tym samym popełnił przestępstwo. Skarżący podkreślił, że sam jest lepiej przygotowany do pełnienia funkcji komornika sądowego. Z decyzji Ministra Sprawiedliwości wynika, że kwestia podjęcia czy zawansowania pracy doktorskiej nie stanowiła zasadniczej przesłanki rozstrzygnięcia. Ustawa nie przewiduje takiego warunku. Pierwsza informacja dotycząca podjęcia studiów doktorskich, w toku postępowania została uściślona i potwierdzona pismem dr S. K.. Nie stanowiła ona przestępstwa a tym samym nie rzutuje i nie może rzutować na ocenę nieskazitelności charakteru kandydata. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Ponadto organ odwoławczy nie dopuścił się, zdaniem sądu, obrazy prawa materialnego. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zastosował właściwe prawo materialne. Tym samym Minister Sprawiedliwości nie naruszył zasady przewidzianej art. 7 i 77 kpa a zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] listopada 2003 roku odpowiadają prawu. Przy spełnieniu wymogów przewidzianych ustawą przez wielu kandydatów na stanowiska komornika wybór należy do Ministra. W niniejszej sprawie taki wybór został dokonany. Nie był on dowolny. Został należycie uzasadniony a uzasadnienie znajduje oparcie w przepisach prawa. Zaskarżonej decyzji nie można tez przypisać cech dowolności. W sprawach należących do sfery uznania administracyjnego, zwłaszcza gdy występować może kolizja interesów, sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych będących uznaniowymi decyzjami administracyjnymi, musi być ukierunkowana przede wszystkim na badanie, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji spełniona została zawarta w art. 7 kpa powinność uwzględniona słusznego interesu strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i wiążącą się z Konstytucją zasada równości wobec prawa. Ponadto kontrola legalności decyzji uznaniowych ma zakres ograniczony. Sprowadza się przede wszystkim do ustalenia, czy decyzja podjęta została przez organ uprawniony, czy przepisy prawa materialnego pozwalały na podjęcie takiej decyzji oraz czy samo rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności. Zdaniem sądu, zaskarżonej decyzji wad takich przypisać nie można. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.