VI SA/Wa 446/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J.H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę Dnia [...] maja 2005r. o godz. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. na drodze krajowej nr [...] poddał kontroli drogowej pojazd nr rej. [...] marki [...] z przyczepą nr rej. [...] marki [...] będący własnością J. H.. Jak wynika z protokołu samochodem przewożone były rzeczy /[...]/ z Czech do Szwecji. Stwierdzono, wykonywanie transportu w okresie obowiązywania zakazów ruchu określonej kategorii pojazdów oraz brak karty opłaty drogowej. Kierowca oświadczył, że nie miał gdzie uiścić wymaganej opłaty oraz okazał pisemną informację o braku kart opłat w stacji paliw w P.. Protokół został podpisany przez kierowcę R K.. Decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. nałożył na J.H. karę pieniężną w wysokości 3500zł. Decyzja ta została doręczona kierowcy pojazdu. Na orzeczoną karę złożyła się kwota 500zł nałożona na podstawie art.92 ust.1 p.5 i art.92 ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 204 z 2004r. poz. 2088/ oraz lp.1.12.2. załącznika do tej ustawy za wykonywanie transportu w czasie, określonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach /Dz.U. nr 161 z 2003r. poz.1565/, kiedy obowiązywał zakaz ruchu pojazdów o DMC przekraczającej 12 ton oraz kara 3000zł nałożona na podstawie art.92ust.1 i ust.4 cytowanej ustawy o transporcie drogowym i l.p. 1.4.1. załącznika do tej ustawy za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty drogowej. Od tej decyzji w części dotyczącej kary 3000 zł za brak opłaty drogowej w ustawowym terminie odwołał się J. H. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Wskazał, że niezasadnie przyjęto, iż to skarżący ponosi odpowiedzialność za trudności w uiszczeniu opłaty drogowej, a decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Kierujący pojazdem nie miał możliwości kupienia karty opłaty drogowej i z tego względu nie wniósł opłaty. Podniósł, że kierujący pojazdem usiłował zakupić kartę opłaty w 4 miejscach, ale bezskutecznie, nie może zatem odpowiadać za jej brak. Decyzja nie zawiera opisu ustalonego stanu faktycznego, wskazania kwalifikacji prawnej ani określenia jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają normom prawnym zastosowanym w sprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2005r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kary pieniężnej za brak opłaty drogowej. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art.138 § 1 p.1 KPA, art.42 ust.1, art. 87 ust.1 i art.92 ust.1 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.4.1. załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wykonujący na terenie Rzeczypospolitej transport drogowy obowiązani są uiszczać opłatę drogową poprzez nabycie stosownej karty opłaty drogowej. W sprawie niniejszej kierowca nie posiadał karty opłaty drogowej. Trudności z nabyciem karty nie mogą być przyczyną uchylenia decyzji o karze. Sprawą skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej działalności, aby przestrzegać przepisów obowiązujących w kraju, do którego się udaje. Organ wskazał też, że decyzja I instancji była należycie uzasadniona i zawierała prawidłowe wskazanie podstawy prawnej. Tę decyzję J. H. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Zarzucał obrazę prawa materialnego tj.art.42 ust.1 i 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz prawa procesowego tj. art.10 § 1 KPA , 77§1 KPA i 80 KPA. W uzasadnieniu podniósł, że nie miał możliwości kupienia karty opłaty drogowej i dlatego nie uiścił opłaty, a organ pominął to w swoich ustaleniach. Właściciel pojazdu nie uczestniczył w postępowaniu, a odebranie oświadczenia od kierowcy, który nie jest stroną nie zastępuje oświadczenia strony. Strona nie miała możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i wskazał, że trudności z nabyciem karty nie wpływają na ocenę prawidłowości decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nakłada na przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne obowiązek uiszczania opłat drogowych. Kierowca do protokołu kontroli potwierdził brak uiszczenia opłaty drogowej i wskazał niemożność kupienia karty opłat oraz złożył zaświadczenie ze stacji paliw w P., iż w dniu [...] maja 2005r. nie było tam kart opłaty drogowej dla pojazdów powyżej 12 ton. W odwołaniu i skardze strona podnosiła niemożność kupienia kart w aż czterech punktach dystrybucji, jednak nie poparła tego żadnymi dowodami. Wskazać należy, że okazanie zaświadczenia o braku kart w jednej, konkretnej stacji paliw, choć świadczy o wadliwości dystrybucji kart opłat drogowych, jednak nie uwalnia przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy od obowiązku uiszczenia opłaty drogowej. Brak kart opłat w jednej stacji paliw nie świadczy bowiem o zupełnej niemożności ich nabycia i nie uchyla obowiązku uiszczenia opłaty. Na marginesie zaznaczyć należy, że trudność z nabyciem karty mogła też być spowodowana faktem, że kontrolowany przejazd miał miejsce w dniu świątecznym /[...] maja/, kiedy ruch pojazdów powyżej 12 ton był zakazany, a część punktów dystrybucji /np. Urzędy Pocztowe/ była nieczynna. Organ prawidłowo i zgodnie ze stanem faktycznym ustalił, że wykonywany był transport drogowy bez uiszczenia stosownej opłaty i prawidłowo nałożył karę administracyjną za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty drogowej. Kara administracyjna jest karą za skutek i nie jest uzależniona od winy strony, nakładana jest za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty drogowej, niezależnie od przyczyny takiego stanu rzeczy. Zarzuty wadliwych ustaleń postępowania i naruszenia prawa materialnego nie są uzasadnione, bowiem skarżąca nie kwestionuje faktu, że wykonywany był transport drogowy bez opłaty drogowej, zaś działanie takie podlega karze administracyjnej. Nie jest też trafny zarzut naruszenia art.10 KPA i pozbawienia strony udziału w postępowaniu. Co prawda decyzja I instancji została nałożona od razu po kontroli drogowej, która odbyła się bez udziału strony i została doręczona stronie za pośrednictwem kierowcy, jednak taka jest specyfika postępowania kontrolnego, że najczęściej przedsiębiorca osobiście w nim nie uczestniczy, gdyż nie jedzie w kontrolowanym samochodzie. W niniejszej sprawie strona nie kwestionuje jednak faktu, że otrzymała decyzję, czego najlepszym dowodem jest wniesienie w terminie odwołania. W toku postępowania odwoławczego strona miała możliwość podnieść wszelkie zarzuty, złożyć wnioski dowodowe oraz oświadczenia. Jednak z tej możliwości w zasadzie nie skorzystała i nie wniosła do materiału sprawy żadnych nowych elementów, ani też nie zgłosiła zastrzeżeń do poczynionych ustaleń. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że doszło do naruszenia przepisów postępowania polegającego na pozbawieniu strony czynnego udziału w postępowaniu. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione, zatem działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.