VI SA/Wa 446/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. z siedzibą Z., Szwajcaria na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. S. z siedzibą Z. – skarżąca w niniejszej sprawie spółka, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP RP") z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na słowny znak towarowy "[...]", nr [...]. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja istotnie pogarsza jej sytuację procesową w prowadzonych przez nią licznych postępowaniach sądowych przeciwko podmiotom naruszającym jej prawo do znaku towarowego "[...]", nr [...], a także przed UP RP w związku z postępowaniami dotyczącymi zgłoszeń/rejestracji znaków kolizyjnych. Skarżąca podała, że zaskarżona decyzja podważa jej prawo wyłączne do ww. znaku towarowego, w konsekwencji czego będzie musiała znosić ingerencję podmiotów trzecich w zakres jej dotychczasowego prawa, będąc jednocześnie pozbawioną możliwości podnoszenia roszczeń na podstawie tego prawa. Brak możliwości dochodzenia jej praw z kolei może spowodować nie dające się w tej chwili przewidzieć negatywne skutki finansowe. Możliwość wykorzystania przedmiotowego znaku przez podmioty konkurencyjne może skutkować utratą pozycji na rynku oraz utratą rozpoznawalności znaku towarowego "[...]" wśród konsumentów jako znaku towarowego skarżącej. Z kolei przeprowadzona intensywna promocja słownego znaku towarowego "[...]", niosąca za sobą ogromne nakłady finansowe, może zachęcić inne podmioty, aby wykorzystać uzyskaną rozpoznawalność przedmiotowego znaku towarowego, stosując go dla oznaczenia swoich produktów. W konsekwencji tego może nastąpić nie tylko spadek sprzedaży produktów leczniczych wprowadzanych przez skarżącą na rynek pod znakiem "[...]", ale również trudny do wycenienia spadek wartości znaku towarowego. Te wszystkie powody, jak wskazała skarżąca, skłaniają ją do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na wniosek o wstrzymanie wykonalności uczestnik postępowania H. Sp. z o.o. Sp. k. w W. wniosła o jego oddalenie, podnosząc, że wszystkie postępowania sądowe, na które powołuje się skarżąca, zakończyły się oddaleniem powództw. Dalej uczestnik postępowania wskazał, że skarżącej przysługuje prawo do drugiego znaku towarowego "[...]" nr [...], na podstawie którego może dochodzić swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, że po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd musi zbadać spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, czy decyzja, o której wstrzymanie strona wnosi, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Po drugie zaś, czy wykonanie tej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będzie możliwe w razie jednoczesnego spełnienia obydwu warunków. Odnosząc się do pierwszego warunku udzielenia ochrony tymczasowej – tj. wykonalności zaskarżonej decyzji - wskazać należy, że decyzja w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie obliguje skarżącej do jakiegokolwiek działania i nie nakłada również uprawnień, czy też zakazu określonego zachowania, jednak skutkiem jej wydania jest pozbawienie skarżącej prawa ochronnego na znak towarowy. Wydana decyzja, która ma charakter konstytutywny (wydano ją na podstawie art. 169 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.) powoduje bowiem, iż skarżąca jako przedsiębiorca, który korzystał z ochrony znaku towarowego "[...]" nr [...], została tej ochrony pozbawiona, od daty wydania ostatecznej decyzji i względem wszystkich. Wobec powyższego Sąd uznał, że decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. Przechodząc do oceny drugiego warunku wskazać należy, że pierwszą przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie - w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. W ocenie Sądu, skarżąca spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wykazała istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie brak wstrzymania wykonania decyzji - stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy - uniemożliwia jej wykonywanie praw wynikających z ochrony znaku towarowego, w szczególności prawa do skutecznego zakazywania osobom trzecim zawodowego lub zarobkowego korzystania ze znaku towarowego. Skarżąca nie będzie mieć więc instrumentów ochrony jego praw, co może spowodować nieodwracalne znaczne szkody natury stricte majątkowej, jak i skutki trudne do odwrócenia polegające na utracie zdobytej rozpoznawalności znaku towarowego, jako prawa skarżącej. Immanentną cechą prawa ochronnego na znak towarowy jest to, że konkretnego znaku towarowego może używać tylko osoba lub firma, która zarejestrowała znak towarowy. Zaskarżona decyzja wprost pozbawia skarżącą tego prawa, uprawniając podmioty konkurujące z nią do używania przedmiotowego znaku towarowego. Za nietrafiony należy uznać argument uczestnika, iż skarżąca posiada prawo do innego znaku towarowego, w którym występuje słowo "[...]" ([...]), gdyż przedmiotem niniejszego postępowania jest znak towarowy "[...]" nr [...]. Reasumując, brak wstrzymania wykonania decyzji może doprowadzić do wprowadzania na rynek produktów leczniczych pod znakiem towarowym "[...]" przez inne podmioty, co negatywnie wpłynie zarówno na przyzwyczajenia konsumentów, jak i na renomę produktu skarżącej. Również wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować nieograniczoną możliwość wykorzystywania znaku towarowego przez osoby trzecie (np. podmioty konkurujące), co z kolei wiąże się z ryzykiem utracenia przez spółkę pozycji wypracowanej na rynku. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.