VI SA/Wa 447/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant: ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]Minister Gospodarki utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...]października 2013 r. wykreślającą przedsiębiorcę P. Ż. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa. Do wydania decyzji przez Ministra Gospodarki doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu 30 września 2011 r. P. Ż. zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą. Minister Gospodarki decyzją z dnia [...]października 2013 r. nr [...]wykreślił z urzędu P. Ż. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wobec niezłożenia przez niego wniosku o wpis informacji, o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, przed upływem 24 miesięcy od dnia zawieszenia działalności gospodarczej. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy organ ustalił, że ostateczny termin na złożeni wniosku o wpis informacji, o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej upłynął 30 września 2013 r. Przed tym dniem P. Ż. takowego wniosku nie złożył. Zatem w sprawie wystąpiła przesłanka wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG, przewidziana w art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Problemy zdrowotne strony nie stanowią okoliczności zwalniającej Ministra Gospodarki z obowiązku wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG. Organ zauważył, że brak wniosku o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej skutkuje wykreśleniem z urzędu przedsiębiorcy z CEIDG. Wykreślenie jest sankcją za niedopełnienie obowiązku ewidencyjnego. Wykreślenie pozostaje bez wpływu na uprawnienia strony do ponownego wpisania podejmowanej działalności gospodarczej. P. Ż. złożył skargę na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2013 r. wnosząc o przywrócenie terminu odwieszenia działalności bądź wydanie decyzji zwalniającej go od obowiązku odwieszenia działalności gospodarczej co 2 lata do czasu jego wyzdrowienia. Skarżący ponownie wskazywał na problemy zdrowotne stanowiące przyczynę niedopełnienia ustawowego obowiązku. Zawieszoną działalność ma zamiar odwiesić z chwilą poprawy stanu zdrowia. Decyzja Ministra jest dla niego skrajnie krzywdząca ponieważ nie pozostawia mu żadne drogi prawnej do zawieszenia działalności, do czasu wyzdrowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga P. Ż. nie jest zasadna. Ustawodawca w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r) dopuścił możliwość zawieszenia przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej na okres od 30 do 24 miesięcy. Przedsiębiorcy mogą korzystać z tego prawa od dnia 20 września 2008 r. Prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest z punktu widzenia interesów przedsiębiorcy bardzo korzystną regulacją prawną. Skorzystanie z tej instytucji jest fakultatywne dla przedsiębiorcy, co pozwala bez wskazania żadnych przyczyn zawiesić na pewien okres wykonywanie działalności gospodarczej. Przedsiębiorca musi jednak pamiętać o konieczności zgłoszenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej organowi ewidencyjnemu (lub do KRS), gdyż w przeciwnym wypadku może to rodzić konsekwencje w postaci wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji działalności gospodarczej (lub KRS). Dokonując wyjaśnienia pojęcia zawieszenia działalności gospodarczej, należy wskazać, że jest to czasowe zaprzestanie przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej. Okres zawieszenia to zatem czas "przestoju", swoistej przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej. Wskazana przerwa musi jednak mieć granice, bowiem pomimo, że przedsiębiorca może zawieszać wykonywanie działalności nawet kilkakrotnie, to jednak okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej ma ustawowe granice. Ustawodawca wskazał, że czas zawieszenia nie może być dłuższy niż 24 miesiące. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest zatem ograniczone w czasie. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej stanowi zatem dopuszczalne przez ustawodawcę przerwanie jej wykonywania na określony czas – od 30 dni do 24 miesięcy. Prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest uprawnieniem przedsiębiorcy. Jednakże jego wykonywanie wymaga złożenia przez przedsiębiorcę dwóch wniosków: 1) wniosku o wpis do CEIDG informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej oraz 2) wniosku o wpis do CEIDG informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Przedsiębiorca składa powyższy wniosek właściwemu organowi ewidencyjnemu, a przedsiębiorca podlegający obowiązkowi wpisu do KRS – właściwemu sądowi rejestrowemu. Zatem zarówno zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, jak i jej wznowienie następuje na wniosek przedsiębiorcy. Jeśli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, to składa przedmiotowy wniosek skierowany do CEIDG (osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą), natomiast jeśli przedsiębiorca jest osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, składa on wniosek do sądu rejestrowego (pozostałe kategorie przedsiębiorców). Przeszkoda skutkująca zawieszeniem działalności gospodarczej nie może być trwała, bo wówczas traci sens wykonywanie działalności gospodarczej jako celowego i zorganizowanego ciągu czynności. Trwałość przeszkody oznacza bowiem to, że z upływem czasu nie da się jej usunąć. Trwałość przeszkody jest zatem differentia specifica rozróżnieniem pomiędzy zawieszeniem a zakończeniem działalności gospodarczej. Stąd też ustawodawca niewznowienie wykonywania działalności gospodarczej traktuje jako trwałe zaprzestanie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej skutkujące wykreśleniem z urzędu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - art. 37 ust. 2pkt 3 ustawy. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu z CEIDG. Nie przewidział też możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu odwieszenia wykonywania bądź zwolnienia od obowiązku złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że niespornym w sprawie jest, że P. Ż. zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą z dniem 30 września 2011 r., korzystając tym samym z uprawnienia, które ustawodawca uregulował w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a który stanowi, że przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 do 24 miesięcy (...). Skarżący, w okresie zawieszenia nie złożył wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywaniu działalności gospodarczej. Faktu niezłożenia wniosku skarżący nie kwestionował. Wręcz potwierdził, że taki wniosek nie został przez niego złożony. Zatem wykonywanie działalności gospodarczej nie zostało przez niego wznowione, a ostateczny termin do złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, w oparciu o ww. przepis, upłynął 30 września 2013 r. Bez znaczenia jest przyczyna niezłożenia wymaganego prawem wniosku. Wobec tego, że przepisy ustawy nie przewidują też możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu odwieszenia wykonywania bądź zwolnienia od obowiązku złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej na dowolny okres, zatem w okolicznościach sprawy niniejszej wykreślenie skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej było zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę, z braku uzasadnionych podstaw oddalił..