VI SA/Wa 453/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska Protokolant ref. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: "organ", "KGP") decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735. ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2021 r., poz. 1995, dalej: "u.o.o.m."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2021 r. [...] o skreśleniu S. P. (dalej: "Strona", "Skarżący") z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KGP wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], decyzją z [...] października 2021 r. skreślił Stronę z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w związku z uzyskaniem, sporządzonego [...] sierpnia 2021 r. przez Komisariat Policji [...], postanowienia sygn. akt [...] o przedstawieniu Stronie zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 K.k., tj. tego, że 16 sierpnia 2021 r. kierował groźby pozbawienia życia pod adresem innej osoby, przy czym groźby te wzbudziły u tej osoby uzasadnioną obawę, że będą spełnione. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji KGP wyjaśnił, że w świetle art. 29 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 5 u.o.o.m., ustawodawca z góry ustalił, iż przesłankę skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowi nie tylko skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego, ale również wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego o takie przestępstwo. Zatem do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do skreślenia danej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wystarczy ustalenie przez organ Policji, że w stosunku do niej wszczęte zostało postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. Co więcej, jak wskazał KGP, decyzja o skreśleniu z listy podlega natychmiastowemu wykonaniu. Wobec powyższych okoliczności, zdaniem KGP, ustalenie, że przeciwko Stronie obecnie toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne z art. 190 § 1 K.k., jest dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia jej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W takich bowiem przypadkach ustawodawca sam rozstrzygnął o spełnieniu ze strony takich osób przesłanki z art. 29 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 u.o.o.m., przyznając bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela (art. 7 K.p.a.). Dlatego też osoby spełniające powyższą przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od tego, że utrata wpisu spowoduje pogorszenie ich sytuacji materialnej lub też niezależnie od innych dowodów, choćby pozytywnie o nich świadczących. Organ wyjaśnił, że fakt związania skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z przesłanką samego tylko wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie o przestępstwo umyślne, w żaden sposób nie niweluje zasady domniemania niewinności, bowiem nie ingeruje w tę sferę, zastrzeżoną dla sądów karnych. Jest rzeczą oczywistą, że przedstawienie zarzutów nie wiąże się z przesądzeniem kwestii dotyczącej, ani sfery przedmiotowej (okoliczności popełnienia czynu zabronionego), ani też podmiotowej (stwierdzenie winy w jakiekolwiek postaci). Organ dodał, że skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. W skardze z 21 stycznia 2022 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżając decyzję KGP z [...] grudnia 2021 r., w całości, wniósł o jej uchylenie oraz decyzji I instancji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie od organu na Jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez wybiórcze zebranie materiału dowodowego w sprawie, całkowite pominięcie udziału Strony w toku postępowania administracyjnego, a więc dokonanie oceny w sposób wybiórczy i dowolny, 2) art. 81a § 1 w zw. z art. 7a § 1 K.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie przez organ niedających się usunąć wątpliwości na korzyść Skarżącego, 3) art. 29 ust 6 pkt 1 i pkt 2 u.o.o.m., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie że są podstaw do skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników, podczas gdy wobec Skarżącego nie skierowano aktu oskarżenia, zaś postępowanie przygotowawcze jest w toku i nie zostało zakończone ze względu na prowadzone w dalszym ciągu czynności. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że wobec Skarżącego toczy się postępowanie przygotowawcze, które nie zostało w chwili obecnej zakończone, niemniej nie zostały w żadne sposób sprecyzowane finalne zarzuty, a przebieg postępowania przygotowawczego nie pozwala na jednoznaczne określenie jego finalnego rezultatu. Postępowanie przygotowawcze, wszczęte zostało na skutek interwencji żony Skarżącego i jej syna. Między Skarżącym, a jego żoną od 2020 r. istnieje duży konflikt, który znalazł swój finał w sądzie na początku 2021 r. w formie sprawy o rozwód i orzeczenie rozdzielności majątkowej z datą wsteczną. Skarżący podkreślił, że sam fakt, że postępowanie przygotowawcze trwa od przeszło pół roku świadczy o zawiłości i wielowątkowości sprawy, zaś świadkowie przesłuchiwani są wielokrotnie, w związku z nowymi okolicznościami, które ujawniają się coraz częściej. Skarżący dodał, że moment od którego mówi się o wszczęciu postępowania karnego przeciwko konkretnej osobie, jest moment postawienia jej zarzutu popełnienia określonego przestępstwa. Moment ten ma miejsce w fazie postępowania przygotowawczego. Niemniej nie zawsze postępowanie przygotowawcze kończy się skierowaniem aktu oskarżenia. Postępowanie to może zostać umorzone z wielu względów, w szczególności dzieje się taki, kiedy zarzuty stawiane są praktycznie na samym początku toczącego się postępowania, zaś późniejsza analiza i dowody zgormadzone w aktach sprawy wyraźnie wskazują że nie doszło do popełnienia czynu zabronionego. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości okoliczności stanu faktycznego, które legły u podstaw przedmiotowego rozstrzygnięcia. Wobec Skarżącego zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze o popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 190 § 1 K.k. co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy postanowienie Komisariatu Policji [...] z [...] sierpnia 2021 r., sygn. akt [...] o przedstawieniu Skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 K.k. Materialnoprawną podstawę decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] października 2021 r. oraz zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.o.m., zgodnie z którym pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Powyższa regulacja koresponduje z treścią art. 26 ust. 3 pkt 5 u.o.o.m., zgodnie z którym na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo. Przestępstwo groźby karalnej z art. 190 § 1 K.k., jest przestępstwem umyślnym wszczęcie zatem wobec Skarżącego postępowania karnego w powyższym zakresie wypełnia przesłankę obligatoryjnego skreślenia pracownika ochrony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej z art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.o.m. Istotne w niniejszej sprawie było zatem ustalenie, że w dniu wydawania decyzji zarówno przez organ I instancji, jak i II instancji, wobec Skarżącego toczyło się postępowanie karne o przestępstwo umyślne. Podstawą wszczęcia postępowania przez organ I instancji i wydania decyzji o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej było otrzymanie postanowienie sporządzonego [...] sierpnia 2021 r., przez Komisariat Policji [...], sygn. akt [...] o przedstawieniu Skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 K.k. KGP ustalił natomiast w toku postępowania odwoławczego, że wobec Skarżącego nadal toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 190 § 1 K.k. W świetle tak skonstruowanej normy prawnej, dla prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia brak skazania prawomocnym wyrokiem Skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego, czy też dotychczasowy brak wniesienie aktu oskarżania wobec Skarżącego. Samo bowiem wszczęcie wobec Skarżącego postępowania karnego, a więc toczące się postępowanie w fazie postępowania przygotowawczego, obliguje organy Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji o skreślenia pracownika ochrony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.o.m. W świetle tej normy prawnej nie mają również znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji podnoszone przez Skarżącego okoliczności ewentualnego popełnienia czynu zabronionego, którego dotyczą postawione Skarżącemu zarzuty w postępowaniu karnym, w tym związane z tymi zarzutami relacje Skarżącego z żoną oraz jej synem. Jednoznaczne brzmienie normy wynikającej z art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.o.m., w okolicznościach niniejszej sprawy nie dawało organom Policji możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia. Niewątpliwie długi okres prowadzonego przez Policję postępowania karnego na etapie postępowania przygotowawczego w sprawie Skarżącego, wymaga krytycznej oceny, jednak również ta okoliczność pozostaje bez wpływu na wynik postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Z tych względów, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 29 ust 6 pkt 1 i pkt 2 u.o.o.m., Komendant Wojewódzki Policji w [...], miał bowiem podstawę do skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, natomiast KGP nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Decyzja w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie jest decyzją uznaniową, ani decyzją przed wydaniem której organ bada sytuację Skarżącego, czy też ewentualne skutki jakie taka decyzja może wywołać. Jest to tzw. decyzja związana, a w takim przypadku wymogi ustawy są jednoznaczne. Gdy zostają spełnione przesłanki z art. 29 ust. 6 u.o.o.m., organ obligatoryjnie skreśla pracownika ochrony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym zarzucanych art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 81a § 1 w zw. z art. 7a § 1 K.p.a. W przedmiotowej sprawie ze względu na bardzo ograniczony zakres postępowania dowodowego, ograniczający się w istocie do ustalenia czy wobec Skarżącego toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne, a co nie budzi wątpliwości w sprawie, zarzut Skarżącego o całkowitym pominięciu jego udziału w postępowaniu oraz dokonaniu przez organ całkowicie wybiórczej i dowolnej oceny, nie może prowadzić do wniosku o naruszeniu przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych samych względów nie można uznać, że w niniejszej sprawie zaistniały wątpliwości co do treści normy prawnej, czy też co do stanu faktycznego, wymagające rozstrzygnięcia na korzyść Skarżącego. W ocenie Sądu zatem, organy obu instancji, działając na podstawie przepisów prawa zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.