VI SA/Wa 454/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Maciej Borychowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 10 grudnia 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1539, dalej: "u.t.d."), lp. 5.3.1, Ip. 5.4.2, Ip. 5.4.4, Ip. 5.5.2, Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenie 561/2006"), art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. S.(dalej: "Strona", "Skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "PWITD"), z 12 lipce 2024 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.600,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że naruszenia stwierdzono 8 kwietnia 2024 r. podczas kontroli drogowej, na drodze krajowej nr [[..], w G., zestawu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki V. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S.o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita wynosiła powyżej 3,5 tony. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz Strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z 8 kwietnia 2024 r. Organ wyjaśnił, że 12 lipca 2024 r. PWITD wydał decyzję nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.600,00 zł na Stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli, od której Strona pismem nadanym 31 lipca 2024 r. wniosła odwołanie. Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa stwierdził, że analiza danych cyfrowych pobranych w toku kontroli z karty kierowcy wykazała, iż w tygodniu zawierającym się od godziny 00:00 dnia 18.03.2024 r. (poniedziałek) do godziny 24:00 dnia 24.03.2024 r. (niedziela) kierowca prowadził pojazd łącznie przez 58 godzin i 2 minuty. Powyższe oznacza, iż w w/w okresie kierowca przekroczył dopuszczalny łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu tygodnia o 2 godziny i 2 minuty. Organ wskazał, że kierowca w toku kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 150,00 zł nałożona na Stronę z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie. Organ wskazał następnie, że analiza danych cyfrowych pobranych w toku kontroli z karty kierowcy wykazała, iż w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym zawierającym się od godziny 00:00 dnia 18.03.2024 r. do godziny 24:00 dnia 31.03.2024 r. kierowca prowadził pojazd łącznie przez 101 godzin 34 minuty. Powyższe oznacza, iż w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym kierowca przekroczył maksymalny dwutygodniowy czas prowadzenia pojazdu o 11 godzin 34 minuty. Organ dodał, że w toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.4.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie. GITD wskazał dalej, że analiza danych cyfrowych pobranych w toku kontroli z karty kierowcy wykazała, iż w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym zawierającym się od godziny 00:00 dnia 11.03.2024 r. do godziny 24:00 dnia 24.03.2024 r. kierowca prowadził pojazd łącznie przez 113 godzin 39 minut. Powyższe oznacza, iż w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym kierowca przekroczył maksymalny dwutygodniowy czas prowadzenia pojazdu o 23 godziny 39 minut. Organ dodał, że w toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 1.400,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5,4.4 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie. GITD stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie przypadki naruszenia Ip. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 1.750,00 zł. GITD wskazał również, że analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy wykazała, iż kierowca w dniu 15.03.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 01:45. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 01:45 w dniu 15.03.2024 r. do godziny 01:45 w dniu 16.03.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 12:46 (15.03) do 22:06 (15.03). Odpoczynek ten trwał 9 godzin 20 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny 40 minut. Organ dodał, że w toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 200,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie. GITD wskazał następnie, że analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy wykazała, iż kierowca w dniu 15.03.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 22:06. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 22:06 w dniu 15.03.2024 r. do godziny 22:06 w dniu 16.03.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 05:05 (16.03) do 14:09 (16.03). Odpoczynek ten trwał 9 godzin 4 minuty. Do normy 11 -godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny 56 minut. Organ dodał, że w toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 200,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.. została nałożona zasadnie. GITD wyjaśnił ponadto, że analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy wykazała, iż kierowca w dniu 27.03.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 11:55. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 11:55 w dniu 27.03.2024 r. do godziny 11:55 w dniu 28.03.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 22:07 (27.03) do 07:12 (28.03). Odpoczynek ten trwał 9 godzin 5 minut. Do normy 11 -godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny 55 minut. Organ dodał, że w toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 200,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez łp. 5.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie. GITD stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie przypadki naruszenia łp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 600,00 zł. GITD następnie wskazał, że analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowca w dniu 07.04.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 17:04. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 17:04 w dniu 07.04.2024 r. do godziny 17:04 w dniu 07.04.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 11:05 (08.04) do 17:04 (08.04). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 59 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 3 godzin 1 minuty. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Organ dodał, że w toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 1.100,00 zł (słownie: jeden tysiąc sto złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na Stronę zasadnie. GITD stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia z załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 3.600,00 zł. Organ uznał za niezasadne zarzuty podniesione przez Stronę w odwołaniu od decyzji I instancji. Pismem z 8 stycznia 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 10 grudnia 2024 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie w całości i decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 1) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez przypisanie przewoźnikowi odpowiedzialność za naruszenia, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca i na które przewoźnik nie miał wpływu i którym nie mógł zapobiec i nie mógł przewidzieć. Przewoźnik tak zaplanował trasy, że przewóz mógł zostać wykonany bez jakichkolwiek naruszeń prawa, 2) art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f K.p.a., poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d., przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że ,kary pieniężne w u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 K.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa K.p.a. Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi podkreślając przede wszystkim, że wyłączną odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie ponosi kierowca. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 3.600 złotych za stwierdzone naruszenia dotyczące przekroczenia dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenia maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej. Zgodnie z art. 4 lit. j rozporządzenia 561/2006, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany:–automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub – ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. W świetle art. 4 lit. i rozporządzenia 561/2006, "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 561/2006, tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 56 godzin i nie może skutkować przekroczeniem maksymalnego tygodniowego czasu ustalonego w dyrektywie 2002/15/WE. Sankcje za przekroczenie dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu ustawodawca unormował w Ip. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., z której wynika, że przekroczenie dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: 1) o czas powyżej 30 minut do mniej niż 4 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 150 złotych, 2) o czas od 4 godzin do mniej niż 9 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 250 złotych, 3) o czas od 9 godzin do mniej niż 14 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 350 złotych, 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 14 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 550 złotych, W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniony przez Skarżącego, w tygodniowym okresie rozliczeniowym przypadającym na okres pomiędzy godz. 00:00 dnia 18 marca 2024 r., a godz. 24:00 dnia 24 marca 2024 r., prowadził pojazd łącznie przez 58 godzin i 2 minuty, czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu tygodnia o 2 godziny 2 minuty. W związku z powyższym na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 150 złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu. Zgodnie z art. 6 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia 561/2006, łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin (ust. 3). Dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu obejmuje cały czas prowadzenia pojazdu na terytorium Wspólnoty lub państwa trzeciego (ust. 4). Sankcje za przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu ustawodawca unormował w Ip. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., z której wynika, że przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: 1) o czas do mniej niż 10 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 250 złotych, 2) o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 350 złotych, 3) o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 550 złotych, 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 700 złotych. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniony przez Skarżącego, w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym przypadającym na okres pomiędzy godz. 00:00 dnia 18 marca 2024 r., a godz. 24:00 dnia 31 marca 2024 r., prowadził pojazd łącznie przez 101 godzin i 34 minuty, czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni o 11 godzin 34 minuty. W związku z powyższym na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 350 złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu. Ponadto organy ustaliły, że kierowca w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym przypadającym na okres pomiędzy godz. 00:00 dnia 11 marca 2024 r., a godz. 24:00 dnia 24 marca 2024 r., prowadził pojazd łącznie przez 113 godzin i 39 minut, czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni o 23 godzin 39 minut. W związku z powyższym na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 1400,00 złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu. Łącznie za powyższe naruszenie określone w Ip. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w wysokości 1.750,00 złotych. Jak wynika z 4 lit g rozporządzenia 561/2006, "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku"; "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin; "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. W świetle natomiast art. 8 ust. 1, ust. 2, ust. 3, i ust. 4 rozporządzenia 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku (ust. 1). W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku (ust. 2). Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku (ust. 3). Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku (ust. 4). Sankcje za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego unormowano w lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którą skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny – objęte jest karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 200,00 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 350,00 zł. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniony przez Skarżącego, 15 marca 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 01:45. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 01:45 w dniu 15 marca 2024 r. do godziny 01:45 w dniu 16 marca 2024 r., odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 12:46 do 22:06 (15.03). Odpoczynek ten trwał 9 godzin 20 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny 40 minut. W świetle powyższego na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 200,00 złotych za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego. Ponadto organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniony przez Skarżącego, 15 marca 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 22:06. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 22:06 w dniu 15 marca 2024 r. do godziny 22:06 w dniu 16 marca 2024 r., odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 05:05 16 marca 2024 r. do 14:09 16 marca 2024 r. Odpoczynek ten trwał 9 godzin 4 minuty. Do normy 11 -godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny 56 minut. W świetle powyższego na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 200,00 złotych za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego. Ponadto organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniony przez Skarżącego, w dniu 27 marca 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 11:55. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 11:55 w dniu 27 marca 2024 r. do godziny 11:55 w dniu 28 marca 2024 r., odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 22:07 27 marca 2024 r. do 07:12 28 marca 2024 r. Odpoczynek ten trwał 9 godzin 5 minut. Do normy 11 -godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny 55 minut. W świetle powyższego na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 200,00 złotych za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego. Łącznie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za stwierdzone naruszenia polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, określone w lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 600,00 zł. Sankcje natomiast za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej unormowano w lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którą skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny – objęte jest karą pieniężną w wysokości 150,00 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 350,00 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – została unormowana kara pieniężna w wysokości 550,00 zł. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że kierowca zatrudniony przez Skarżącego, o godzinie 17:04 dnia 7 kwietnia 2024 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy. W okresie tym kierowca powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 5 godzin 59 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 11:05 dnia 8 kwietnia 2024 r. do godziny 17:04 dnia 8 kwietnia 2024 r., skracając skrócony dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 1 minutę. W świetle powyższego na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 1.100 złotych za naruszenie polegające na skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej. Łącznie za powyższe wszystkie naruszenia została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w wysokości 3.600,00 złotych. Ustalone w niniejszej sprawie przez organ naruszenia popełnione przez kierowcę wykonującego przejazdy w imieniu i na rachunek Skarżącego, nie budzą wątpliwości w sprawie. Nie kwestionuje ich Skarżący, nie są więc sporne w sprawie. Skarżący natomiast stoi na stanowisku, że nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez zatrudnionego przez siebie kierowcę. Zdaniem Skarżącego, wyłączną odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie ponosi kierowca gdyż na naruszenia Skarżący nie miał wpływu, nie mógł ich przewidzieć i im zapobiec. Skarżący podkreślił również, że tak zaplanował trasy, że przewóz mógł zostać wykonany bez jakichkolwiek naruszeń prawa oraz, że zarówno Skarżący jak i współpracujący z nim kierowcy posiadają wiedzę o przepisach prawa dotyczących czasu pracy kierowców oraz konsekwencjach związanych z ich naruszeniem, uczestniczą w szkoleniach. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny – niezależny od winy, w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności, o których mowa w tych przepisach ciąży jednak na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23 za wyrokiem WSA w Gliwicach z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 451/14, CEBOIS). Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 92b oraz art. 92c u.t.d., nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23). Sąd podziela stanowisko GITD wyrażone w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie wskazał zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności dających podstawę do zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. pkt 1 u.d.p. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym zostało wykazanych szereg naruszeń opisanych w lp. 5.3.1, lp. 5.4.2, lp. 5.4.4, lp. 5.5.2, lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., popełnionych przez kierowcę zatrudnionego przez Skarżącego. Niewątpliwie wykonywanie przewozu przez kierowcę zazwyczaj odbywa się z wyłączeniem sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, jednakże nie oznacza to zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Przedsiębiorca nie może pozostać bierny wobec dokonywanych przez kierowcę naruszeń. Na Skarżącym, jako przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wyboru adekwatnych rozwiązań organizacyjnych, organizacji pracy, systemu motywacyjnego (np. nagród) i szkoleniowego, aby dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi do postępowania nienaruszającego przepisów prawa. Także do przedsiębiorcy należy wybór osób, z którymi współpracuje, a zatem to przedsiębiorcę obciążają kwestie niewłaściwego doboru osób. Analizując materiał dowodowy niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że organ prawidłowo uznał, że Skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Skarżący nie wykazał, że właściwie planował poszczególne zadania przewozowe tak żeby możliwe było ich wykonanie bez naruszenia norm czasu pracy oraz że podejmował wystarczające środki mające na celu dyscyplinowanie kierowców w tym, że sprawował bieżący nadzór nad działaniem kierowców i nad czasem ich pracy. Ponadto należy zauważyć, że dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. m.in. wyroki NSA z: 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1027/13; 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok TK z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06 publ. OTK-A 2008/2/30). Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 798/18). Sąd stwierdza, że z tych względów organ nie naruszył w niniejszej sprawie art. 92b ust. 1 u.t.d., jak również art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f K.p.a. Sąd, uwzględniając najnowsze orzecznictwo NSA stwierdza, że w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189f § 1 K.p.a. Art. 189f K.p.a. w związku z art. 189a K.p.a., nie ma zastosowania do kar orzekanych na podstawie przepisów u.t.d., bowiem przepisy u.t.d. regulują odmiennie problematykę unormowaną w Kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie kar administracyjnych. Jest to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone np. w wyroku z 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 1881/23, które jest sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym wcześniej w wyrokach WSA w Warszawie np. z 22 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 198/23 i z 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3023/23. Zgodnie z art. 189f § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zasady wyłączające odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego regulują art. 92b oraz 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b u.t.d. "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2." Zgodnie natomiast z art. 92c u.t.d. "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ." W tej sytuacji należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 189a § 2 K.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z regulacji tej wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVA K.p.a. "Administracyjne kary pieniężne", nie mają zastosowania i nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, K.p.a., to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu. Oznacza to, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Stosowanie art. 92 b i art. 92c u.t.d., w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f K.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Sąd zgadza się z organem, że art. 92a ust. 1 ,ust. 3 i ust. 7 pkt 1 w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia wskazane w tym załączniku, w związku z czym organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, a w konsekwencji regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd stwierdza również, że Skarżący nie wykazał aby w niniejszej sprawie doszło do stwierdzonych naruszeń w wyniku działania siły wyższej, o której mowa w art. 189e K.p.a. Sąd uznał, że organy działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparły się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonały jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie dokonały jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organy podjęły zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że materiał ten potwierdza (art. 80 K.p.a.), stwierdzone w sprawie naruszenia. Organy ustaliły okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadniły powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji spełniających wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organy przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że na Skarżącego została prawidłowo nałożona kara pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z ust. 7 u.t.d. i w związku z lp. 5.3.1, lp. 5.4.2, lp. 5.4.4, lp. 5.5.2, lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 3.600 złotych. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.