VI SA/Wa 458/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie usług turystycznych oddala skargę Dnia [...] maja 1999 r. Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki udzielił skarżącemu zezwolenia nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w za-kresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klien-tów w zawieraniu umów na świadczenie usług turystycznych. Decyzją z dnia [...] października 2003 r. Wojewoda [...] w powołaniu się na art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 10 a ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r. Nr 55, poz.578) cofnął powyższe zezwolenie wobec nie przedstawienia przez skarżącego dokumentu po-twierdzającego zawarcie kolejnej umowy gwarancji lub ubezpieczenia. W uzasad-nieniu tej decyzji stwierdzono, że przerwa w zabezpieczeniu finansowym wyniosła 2,5 miesiąca bowiem strona przedstawiła zabezpieczenie finansowe do [...] kwietnia 2003 r. , a następnie od [...] lipca 2003 r. do [...] lipca 2004 r. W odwołaniu od tej decyzji strona podnosiła, że powodem braku ciągłości zabezpieczenia finansowego był fakt, że w tym okresie nie świadczono żadnych usług turystycznych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Spo-łecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że z treści art. 10 ust. 1 i art. 5 ust.1 pkt.2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych wynika obowiązek przed-kładania organowi udzielającemu zezwolenia dokumentów potwierdzających za-warcie kolejnych umów gwarancji lub ubezpieczenia przed terminem upływu waż-ności umowy poprzedniej, a zatem obowiązek ten dotyczy całego okresu prowa-dzenia działalności gospodarczej. W skardze do Sądu strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naru-szającej przepisy art. 5 ust. 1 i art.10 a ust.1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych oraz przepisy art. 7 i art. 10 kpa. Zarzuca, że w postępowaniu o cofnięcie zezwolenia organy nie oceniły stop-nia zagrożenia bezpieczeństwa klientów w sytuacji, gdy skarżący nie świadczył usług turystycznych w okresie braku ubezpieczenia. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako nie-zasadnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wy-miar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod wzglę-dem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Badając zaskarżone decyzje pod tym kątem Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przede wszystkim wskazać trzeba, że powoływane w obu decyzjach przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jednolity Dz. U. Nr 55, poz.578 z 2001 r.) wprowadziły obowiązek utrzymania ciągłości zabezpie-czeń finansowych w postaci umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej al- bo umowy ubezpieczenia na rzecz klientów przez przedsiębiorcę wykonującego usługi turystyczne(art. 5 ust. 1 pkt 2). Stosownie do treści art. 5 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy obowiązek posiadania gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o któ- rych mowa w ust. 1 pkt. 2, dotyczy całego okresu prowadzonej działalności. Zgod- nie z art. 10 ust. 1 tej ustawy organizator turystyki oraz pośrednik turystyczny są obowiązani przedkładać organowi udzielającemu zezwolenia dokumenty potwier-dzające zawarcie kolejnych umów gwarancji lub ubezpieczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 2 przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, cytowane wyżej przepisy w żaden sposób nie uzależniają obowiązku posiadania zabezpieczenia finansowego od faktycznego lub sezonowego prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności go-spodarczej, polegającej na organizowaniu imprez turystycznych oraz pośrednicze-niu na zlecenie klientów w organizowaniu takich imprez. Oznacza to, że istotnym warunkiem posiadania koncesji jest brak przerwy w wymaganym zabezpieczeniu finansowym. Natomiast stwierdzenie istnienia przerwy w ciągłości umów zabez-pieczających jest uchybieniem obowiązkowi określonemu w art. 10 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych. Uchybienie takie w myśl art. 10 a ust. 1, pkt.2 i 3 może być podstawą do cofnięcia koncesji, jeśli nie zostanie usunięte. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Skarżący dopiero w związku z otrzymaniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie cof-nięcia zezwolenia nadesłał w dniu [...] lipca 2003 r. polisę ubezpieczeniową za okres od [...] lipca 2003 r. do [...]lipca 2004 r. oraz polisę za okres od [...] kwietnia 2002 r. do [...] kwietnia 2003 r. a zatem ciągłość ubezpieczenia, wymagana ustawą o usługach turystycznych nie została zachowana przez co należy rozumieć, że w z punktu wi-dzenia ustawy o usługach turystycznych nie zostały, mimo wezwania, usunięte stwierdzone uchybienia w postaci braku ciągłości zabezpieczenia finansowego (art. 10a ust.1, pkt. 3 ustawy). Uchybienie te, stosownie do art. 10 ust. 1 pkt. 2 ustawy, mogły spowodować niebezpieczeństwo powstania skutków w postaci poważnego zagrożenia interesów majątkowych klientów, jeśli w tym okresie została by zawarta umowa o świadczeniu usług turystycznych. Dlatego też, wbrew zarzutom zawartym w pkt. II skargi nie można uznać, że strona w trakcie postępowania administracyjnego usunęła brak i dokonała zawarcia umowy ubezpieczenia, skoro powstała 2,5 miesięczna przerwa w ubezpieczeniu, co w świetle przepisów ustawy jest niedopuszczalne. Nie można podzielić argumentów skarżącego w zakresie naruszenia przez organ przepisów art.7 kpa i art. 10 kpa, które mogły by mieć wpływ na wynika sprawy bowiem skarżący był już wcześniej wzywany przez organ do przesłania kolejnej umowy ubezpieczenia (pismo z dnia [...] kwietnia 2002 r.), a także obowią-zek przedkładania organowi koncesyjnemu dokumentów potwierdzających zawar-cie kolejnych umów gwarancji był skarżącemu znany od chwili uzyskania koncesji i obowiązek ten nie uległ zmianie. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Pra-wo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę jako bezzasadną.