VI SA/Wa 460/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV postanowił: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu M. M. kwotę 200 (słownie dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi Pismem z 12 stycznia 2017 r. M. M. reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z wykonywaniem przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 marca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nadesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa procesowego, jednakże nie uwzględniono na niej miejsca poświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2016, poz. 718 dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Jednocześnie, jak stanowi art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W rozpatrywanej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego – adwokat, nie dołączył do skargi ani oryginału pełnomocnictwa, ani jego wierzytelnego odpisu. Wobec powyższego, został wezwany przez Sąd do usunięcia zaistniałego braku skargi. W zakreślonym terminie, adwokat nadesłał poświadczoną z zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa, jednak nie może być ona uznana za jego wierzytelny odpis, gdyż nie zawiera poświadczenia spełniającego wymogi z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1999 ze zm.), dodanego na mocy art. 3 ustawy z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustawy w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 216, poz. 1676). Stosownie do tej ostatniej regulacji, adwokat ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) adwokat stwierdza to w poświadczeniu. Tymczasem na przesłanej do Sądu kserokopii dokumentu pełnomocnictwa, znajduje się poświadczenie za zgodność z oryginałem, podpis adwokata [...] wraz z datą jego złożenia, brak jest jednakże miejsca jej sporządzenia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z 30 listopada 2011 r.,sygn. akt III CZP 70/11 (vide: LEX nr 1027887) "(...) wymagania ujęte w art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych (analogiczny przepis w ustawie Prawo o adwokaturze to art. 4 ust. 1b) stanowią elementy stanowiące o istocie poświadczenia, ponieważ umożliwiają ustalenie, kto, kiedy i gdzie stwierdził istnienie dokumentu o treści identycznej z odpisem. Brak któregokolwiek z nich powoduje, że poświadczenie nie ma ustawowo wymaganych cech, nie jest wiec wierzytelne". Potwierdził powyższe stanowisko również Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt III CZP 13/12 (vide: LEX nr 1214591) w którym wyjaśnił, że uwierzytelniona kserokopia pełnomocnictwa która nie zawiera oznaczenia miejsca sporządzenia odpisu, nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych (art. 4 ust. 1b Prawo o adwokaturze). Brak ten uniemożliwia ustalenie – zdaniem SN - gdzie stwierdzono istnienie dokumentu o treści tożsamej z odpisem. Podkreślić przy tym należy, że od profesjonalnego pełnomocnika wymagana jest szczególna staranność w podejmowanych działaniach. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że profesjonalni pełnomocnicy posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych, zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.