VI SA/Wa 465/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2008 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę [...] października 2007 r. Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zawieszenia J. R. praw wynikających z posiadanej przez niego licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia w związku z uzyskaniem z Prokuratury Okręgowej w K. aktu oskarżenia strony o czyn z art. 158 § 3 k.k. i art. 159 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k. z 1969 r. O wszczęciu niniejszego postępowania strona została poinformowana stosownym zawiadomieniem, doręczonym w dniu [...] października 2007 r. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. zapewniono J. R. możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi sprawie materiałami oraz dowodami. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zmianami) oraz art. 104, 108 § 1 i 268a k.p.a., zawiesił J. R. prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie karnej, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż zawieszenie praw wynikających z licencji nie pozbawia stronę licencji, a tylko uniemożliwia wykonywanie określonych w ustawie o ochronie osób i mienia zadań pracownika ochrony fizycznej do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie karnej. Od niniejszej decyzji pismem z dnia [...] listopada 2007 r., J. R. złożył odwołanie, w którym wnosił o zawieszenie zawieszenia prawa wynikającego z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia jego sprawy karnej. W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że w takim rozstrzygnięciu organu nie znajduje on interesu społecznego w zakresie ochrony bezpieczeństwa mienia i nie widzi braku gwarancji należytego wykonywania w tym zakresie obowiązków, gdy sprawa karna przeciwko niemu toczy się od kilkunastu lat i nie została dotąd prawomocnie rozstrzygnięta. Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r., skarżący uzupełnił treść odwołania wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż celem przepisu zawartego w art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, będącego podstawą wydania decyzji, jest czasowe odsunięcie pracownika ochrony od realizacji przez niego zadań, które wymagają posiadania licencji. Ustawodawca bowiem określił termin zawieszenia tych uprawnień - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W przypadku korzystnego dla strony wyniku tego postępowania zawieszenie ustaje i odzyskuje ona uprawnienia do wykonywania zawodu. W rozpatrywanej sprawie strona nie została zatem pozbawiona licencji pracownika ochrony, a jedynie zawieszono jej uprawnienia wynikające z tej licencji. Mimo, że strona powoływała się na nienaganną opinię z miejsca zamieszkania oraz przewlekłość prowadzonego postępowania karnego, argumenty te nie zostały uwzględnione, gdyż nie miały wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Decyzję wydano w oparciu o informację Prokuratury Okręgowej w K. o toczącym się postępowaniu karnym wobec J. R. Skarżący nie zaprzeczył, iż został postawiony w stan oskarżenia z tytułu popełnienia przestępstwa określonego w art. 158 § 3 k.k. i w art. 159 k.k. które to czyny zamieszczone zostały w Rozdziale XIX k.k. - "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu". Organ odwoławczy podkreślił, iż przepis art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, ma charakter obligatoryjny, a zatem wiążący organy Policji, co do sposobu zakończenia postępowania administracyjnego w przypadku ustalenia, że przesłanki tego przepisu zostały spełnione. Komendant Wojewódzki Policji w [...] był więc obowiązany zawiesić stronie prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, bowiem ani przywoływany przepis, ani inne przepisy ustawy nie przewidywały innego rozstrzygnięcia sprawy. Wobec J. R. organy Policji skorzystały z instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, powołując się na ochronę interesu społecznego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. R., zaskarżająca decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r., której zarzucił naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności błędną wykładnię przepisu z art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W uzasadnieniu skargi, skarżący podkreślił, iż ww. przepis został wyinterpretowany mechanicznie według jego werbalnego brzmienia, bez uwzględnienia ducha występujących w sprawie przepisów i uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy. W dalszych wywodach skargi powołał się również na przepisy Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, które według niego miały zastosowanie w tej sprawie. Zarzucił bowiem naruszenie art. 6 oraz art. 14 Konwencji, uznając że doszło do dyskryminacji oraz naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego, podczas procesu karnego między innymi J. R. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, ponownie podkreślając, iż Komendant Wojewódzki Policji w K. był zobligowany zawiesić skarżącemu prawa wynikające z licencji. To bowiem sam ustawodawca przesądził o tym, że pracownik ochrony, w stosunku do którego toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie może wykonywać praw wynikających z licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Sąd administracyjny badając zaskarżoną decyzję pod względem legalności postępowania administracyjnego i samego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej nie dokonywał oceny powodów wydania tej decyzji w kategoriach zawinionego lub niezawinionego zachowania skarżącego, skutkiem którego zaistniał stan faktyczny wskazany w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j. t. Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.), stanowiącym podstawę materialnoprawną wydania decyzji administracyjnej. Zgodnie z wymienionym art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten obliguje organ administracji do wydania decyzji związanej, co oznacza, że organ nie ma możliwości działania w granicach uznania administracyjnego. Innymi słowy przy powzięciu udokumentowanej informacji o wystąpieniu okoliczności wskazanych w art. 32 ust. 1 wymienionej ustawy organy Policji nie mogą kierować się innymi kryteriami poza zaistnieniem faktu, który dotarł do ich wiadomości. W związku z tym przy stosowaniu tej normy prawa materialnego nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2007 r. w sprawie GSK 291/06 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie VI SA/Wa 1608/05). Zawieszenie pracownika ochrony w prawach wynikających z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd karny nie jest rozstrzygnięciem organu administracji przesądzającym o winie lub niewinności strony postępowania administracyjnego. Jest to jedynie konsekwencja wystąpienia określonego stanu faktycznego, z którym ustawodawca związał skutki prawne w postaci czasowego ograniczenia uprawnień administracyjnych na wykonywanie reglamentowanej przez prawo działalności. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zasada domniemania niewinności, na którą powoływał się skarżący, pozostaje poza rozważaniem i oceną organu, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Podstawowym bowiem warunkiem wydania rozstrzygnięcia w tym postępowaniu administracyjnym jest powzięcie przez organ administracji wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Zauważenia również wymaga, iż organy Policji, podobnie jak sąd administracyjny, nie są władne do badania, czy w toku procesu karnego doszło do dyskryminacji lub naruszenia praw procesowych oskarżonego, a skarżącego w rozpoznawanej sprawie. Z tych powodów, z uwagi na brak kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia powołanych w skardze przepisów Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61. poz. 284 z uzupełnieniem) nie mógł być przedmiotem rozpoznania w niniejszej w sprawie, albowiem Sąd orzekający w sprawie nie jest organem właściwym w rozumieniu art. 13 wymienionej Konwencji. J. R. nadal stoi pod zarzutem popełnienia czynów określonych w art. 158 § 3 k.k. i art. 159 k.k. w związku z art. 10 § 2 k.k. (ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. Kodeks Karny – Dz. U. Nr 13, poz. 94 ze zm.). Stosownie do art. 158 § 3 k.k. z tego okresu, jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od roku, a zgodnie z art. 159 tego Kodeksu Karnego kto, biorąc udział w bójce lub pobiciu człowieka, używa broni palnej, noża lub innego niebezpiecznego narzędzia, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5. Oba wymienione przestępstwa zamieszczone były w Rozdziale XXI kodeksu karnego - Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Rodzaj tych przestępstw jest tożsamy z podanymi w art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. W tych warunkach nie można przyjąć za trafny zarzut skarżącego o dokonaniu przez organy Policji "mechanicznej" wykładni art. 32 ust. 1 ww. ustawy, bowiem już podstawowa wykładnia (językowa) tego przepisu, zastosowana przez organy administracji, uzasadniała wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie to było również zgodne z "duchem" ustawy i uwzględniało całokształt okoliczności sprawy, które organy administracji miały obowiązek wziąć pod uwagę w ramach swoich kompetencji. Nadając rygor natychmiastowej wykonalności organ administracji miał na uwadze rodzaj i ciężar gatunkowy zarzucanych skarżącemu aktem oskarżenia czynów oraz to, że skarżący przy wykonywaniu swoich uprawnień wynikających z licencji miałby prawo używania środków przymusu bezpośredniego oraz broni palnej, co w ocenie organu byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Sąd orzekający w sprawie podzielił zasadność argumentacji organów administracji mając również na uwadze treść art. 32 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia, który zobowiązuje komendanta wojewódzkiego Policji do zatrzymania dokumentu stwierdzającego posiadanie licencji w przypadku zawieszenia praw z niej wynikających. To, że postępowanie karne przeciwko skarżącemu toczy się dosyć długo nie zmienia faktu, iż w interesie społecznym jest, by osoba stojąca pod tak ciężkimi zarzutami karnymi nie mogła, do czasu wyjaśnienia sprawy, być jednocześnie "strażnikiem" porządku publicznego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.