VI SA/Wa 466/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, 4, 11, 13 i 13a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 208, z późn. zm.), § 1, §3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz.U. Nr 129, poz. 1369), po rozpatrzeniu wniosku p. A. W. wyrażono zgodę na umieszczenie w pasie drogowym nad jezdnią drogi krajowej nr [...] – B. – K., odcinek W. – N., w miejscowości W. w km [...] obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w postaci kładki pieszej i towarowej. Ponadto w decyzji określono warunki umieszczenia przedmiotowego urządzenia oraz opłaty: 1) za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia obiektu budowlanego w okresie od [...] listopada do [...] grudnia 2005 r. – w wysokości 1.621,08 zł (pkt 4 decyzji), 2) za następne lata umieszczenia urządzenia obcego w pasie drogowym wyznaczono opłatę roczną w wysokości 10.380,60 zł (pkt 5 decyzji). Strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakwestionowała powyższe rozstrzygnięcie w części uznającej wykonaną na koszt strony kładkę za niezwiązaną z potrzebami ruchu drogowego. W uzasadnieniu stwierdzono, że drogę krajową nr [...] na odcinku od N. B. cechuje bardzo wysokie natężenie ruchu drogowego. Wiąże się to z faktem pełnienia przez tę drogę funkcji głównej arterii wylotowej w kierunku [...] i dalej w stronę [...] i centralnej Polski. Nieruchomości położone w bezpośrednim sąsiedztwie tej drogi w miejscowości W. są w większości wykorzystywane komercyjnie i wybudowano na nich zakłady przemysłowe, salony samochodowe, sklepy, stacje benzynową. Z uwagi na takie przeznaczenie i bezpośrednią bliskość miasta N. odcinek drogi przebiegający koło firmy strony jest szczególnie ruchliwy i niebezpieczny. Pomimo ograniczeń prędkości część samochodów na prostym odcinku drogi jedzie bardzo szybko i dokonuje manewrów wyprzedzania, część natomiast zatrzymuje się lub wykonuje manewr skrętu i wjazdu na poszczególne działki. Rodzi to szczególne zagrożenie dla innych uczestników ruchu, a w szczególności pieszych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) pieszy to osoba znajdująca się poza pojazdem na drodze i nie wykonująca na niej robót lub czynności przewidzianych odrębnymi przepisami. W myśl art. 2 pkt 17 cytowanej ustawy pieszy jest uczestnikiem ruchu drogowego i podlega obowiązkom i zakazom określonym w rozdziale 2 powołanej ustawy. Lokalizacja nowej części zakładu strony po przeciwnej stronie drogi krajowej w stosunku do części wybudowanej pierwotnie stwarza konieczność sprawnej i bezpiecznej komunikacji pomiędzy nimi. Obowiązek jej zapewnienia spoczywa na zarządcy drogi, gdyż żadna z wydanych stronie decyzji o pozwoleniu na budowę nie uzależnia zgody na wybudowanie nowych hal od wykonania innych urządzeń towarzyszących. Wzmożony ruch pieszy i przechodzenie pracowników strony, a także osób postronnych, przez jezdnię na wysokości wykonanego chodnika obok salonu [...] do "starego" zakładu w sposób bezdyskusyjny powoduje istotne zagrożenia w ruchu i potrzebę ich ograniczenia poprzez wprowadzenie stosownych rozwiązań przewidzianych w art. 13 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wykonanie w tym miejscu przejścia dla pieszych byłoby najprostszym i najtańszym, ale w opinii strony niewystarczającym sposobem załatwienia problemu. Nawet instalacja przez GDDKiA świateł na przejściu nie wyeliminowałaby wysokiego prawdopodobieństwa występowania tragicznych wypadków, natomiast zakłóciłaby w znacznym stopniu płynność ruchu samochodowego. W tej sytuacji optymalnym rozwiązaniem jest wykonanie przejścia nadziemnego lub podziemnego, z którego piesi są zobowiązani korzystać zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Taką też funkcję pełni kładka, o której mowa w przedmiotowej decyzji. O zgodę na jej wykonanie na własny koszt strona wystąpiła kierując się dążeniem do zapewnienia swoim pracownikom i kontrahentom pełnego bezpieczeństwa i zdając sobie sprawę, ze realizacja inwestycji przez GDDKiA mogłaby nie nastąpić w ogóle lub być znacząco odsunięta w czasie. Strona nie zgadza się w tej sytuacji z twierdzeniem, że kładka nie ma związku z potrzebami ruchu drogowego, gdyż związek ten jest oczywisty. Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i § 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury opłaty za zajęcie pasa drogowego pobiera się za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Użycie przez ustawodawcę alternatywy ("lub") oznacza, że w przypadku, gdy urządzenie związane jest choćby z jedną ze wskazanych funkcji, jego umieszczenie w pasie drogowym następuje nieodpłatnie. Kładka piesza i towarowa nie jest związana z zarządzaniem drogami, ale – jak strona wyżej podnosiła – istotnie zaspokaja potrzeby ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. Zdaniem strony, wskazane przez nią przyczyny powodują konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy, dokonania przez GDDKiA analizy sytuacji w ruchu drogowym istniejącej bezpośrednio przed powstaniem kładki i wpływu jej budowy na istotne zmniejszenie zagrożenia ruchu w miejscowości W. Decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...], po rozpoznaniu powyższego wniosku utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, że brak jest przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku zainteresowanego. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku uznano, że wydana zgoda na umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej nie jest związana z potrzebami ruchu drogowego. Kładka będzie służyć do przejścia pracownikom zakładu oraz do transportu materiałów związanych z produkcją. Przedmiotowa kładka jest wykonana dla potrzeb zakładu; nie ma ona charakteru obiektu ogólnodostępnego, z którego mogliby korzystać wszyscy uczestnicy ruchu. Obiekt będzie użytkowany na prawach wyłączności przez zakład. Również utrzymanie obiektu w odpowiednim stanie technicznym będzie należeć do jego właściciela. W tej sytuacji organ uznał, iż jest to urządzenie "obce", stanowiące element uzbrojenia zakładu produkcyjnego. Opłata za umieszczenie urządzenia obcego w pasie drogowym jest daniną publiczno-prawną i stanowi dochód budżetu państwa. Zarządca drogi nie może stosować ulg i zwolnień przy nakładaniu tego rodzaju opłaty, gdyż nie przewiduje tego przepis prawa. Nie ma zatem żadnych podstaw do odstąpienia od naliczania opłat za zajęcie pasa drogowego stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Skargę na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. w zakresie naliczonych opłat za zajęcie pasa drogowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie prawa materialnego – art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego wynik, a w szczególności art. 7, 10 § 1, 80 i 81 K.p.a. przez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W pierwszej kolejności wskazano, że obie decyzje GDDKiA nie zostały poprzedzone wnikliwym wyjaśnieniem przy udziale zainteresowanego okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji o szczegółowym zbadaniu sprawy nie znajdują potwierdzenia w faktach. W sprawie nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego. Nie dokonano oględzin miejsca lokalizacji kładki z udziałem strony i biegłego w celu ustalenia jaki wpływ ma jej wzniesienie na zmniejszenie zagrożenia w ruchu drogowym, a także jak alternatywnie można by zapewnić bezpieczne i bezkolizyjne przechodzenie pracowników i klientów firmy "[...]" przez drogę krajową nr [...]. Argumenty merytoryczne przedstawione we wniosku, dotyczące wpływu kładki pieszej na zwiększenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nie zostały przez GDDKA właściwie rozważone i ocenione. W szczególności organ pominął ten aspekt sprawy, że nawet przy przyjęciu, że obiekt ma charakter wewnątrzzakładowy komunikacja między obiema częściami zakładu odbywać by się musiała przez drogę krajową, i to na zarządcy drogi spoczywałby obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa użytkownikom ruchu drogowego. Mając na względzie wysokie natężenie ruchu oraz fakt osiągania zwiększonych prędkości na prostym odcinku drogi na wysokości zakładu oraz salonu [...], wymogi bezpieczeństwa mogłyby być spełnione jedynie przy instalacji świateł, co znacznie ograniczyłoby płynność ruchu, lub też poprzez budowę przez GDDKiA przejścia nadziemnego lub podziemnego. W istocie zatem inwestycja wykonana na koszt firmy "[...]" ma znaczenie dla wszystkich użytkowników ruchu i pozwoliła zaoszczędzić znaczące środki publiczne, które zarządca drogi musiałby wydatkować na modernizację istniejącej infrastruktury w celu jej dostosowania do zmienionych potrzeb wynikających z lokalizacji nowej części zakładu po przeciwnej stronie drogi krajowej. W konkluzji skargi powtórzono za wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i § 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury opłaty za zajęcie pasa drogowego pobiera się za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Użycie przez ustawodawcę alternatywy ("lub") oznacza, że w przypadku, gdy urządzenie związane jest choćby z jedną ze wskazanych funkcji, jego umieszczenie w pasie drogowym następuje nieodpłatnie. Kładka piesza i towarowa nie jest związana z zarządzaniem drogami, ale – jak strona wyżej podnosiła – istotnie zaspokaja potrzeby ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając w uzasadnieniu, iż zarzut nie przeprowadzenia postępowania dowodowego, a w szczególności oględzin w terenie z udziałem biegłego, jest całkowicie bezpodstawny. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Wcześniej organ uzgodnił p. W. jako inwestorowi budowy kładki technologicznej koncepcję budowy, następnie uzgodnił projekt budowy informując go, że za umieszczenie kładki w pasie drogowych pobierana jest opłata, podana została również wysokość tej opłaty. Po uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor wystąpił do organu o wydanie zgody na prowadzenie robót budowlanych w pasie drogowym, a po zrealizowaniu inwestycji wystąpił z wnioskiem o wyrażenie zgody na umieszczenie kładki w pasie drogi krajowej. Zaskarżona przez stronę decyzja została wydana na ten właśnie wniosek. Przedmiotowa kładka jest użytkowana na prawach wyłączności, rozpoczyna się i kończy na terenie zakładu należącego do strony. Szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutu strony, że kładka nie stanowi urządzenia obcego, zawarte jest w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. Istniejąca organizacja ruchu w zakresie zapewnienia przejść dla pieszych jest zgodna z obowiązującymi przepisami i dostosowana do warunków lokalnych w miejscowości W. Przejście dla pieszych znajduje się niedaleko od wybudowanej przez stronę kładki. P. W. nie może żądać od zarządcy drogi szczególnych warunków wynikających wyłącznie z jego potrzeb jako właściciela zakładu rozmieszczonego po dwóch stronach drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2005 r., wyrażającą zgodę na umieszczenie w pasie drogowym nad jezdnią drogi krajowej nr [...] kładki pieszej i towarowej. Decyzja została zaskarżona w części ustalającej opłaty roczne (w tym również za 2005 r.) za umieszczenie urządzenia obcego w pasie drogowym. Zgodnie z przywołanym w podstawie prawnej pierwszej decyzji art. 40. ust. 1 ustawy z 1985 r. o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z ust. 2 pkt 2 tego przepisu zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Z kolei zgodnie z ust. 3 za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Generalne zasady ustalania wysokości opłat określają kolejne przepisy art. 40 ustawy, zaś kwestie szczegółowe regulują przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. Rozporządzenie określa m.in. (§1 pkt 2) stawki opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, (drogi krajowe), na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, dotyczące umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Kolejne przepisy rozporządzenia określają już konkretne stawki za zajęcie 1 m2 powierzchni dróg krajowych pod urządzenia objęte rozporządzeniem. W rozpatrywanej sprawie stawki opłat nie mają istotnego znaczenia, gdyż skarżący nie kwestionuje samych stawek i łącznej naliczonej kwoty opłaty rocznej, lecz podważa zasadność nałożenia na niego takiej opłaty w ogóle. Argumentacja skarżącego co do zasadności nałożenia przedmiotowej opłaty uległa w rozpatrywanej sprawie znaczącej ewolucji. Mianowicie, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze skarżący podnosił, iż przepisy art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i § 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury posługują się konstrukcją alternatywy (opłaty za zajęcie pasa drogowego pobiera się za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego), co według skarżącego oznacza, że w przypadku, gdy urządzenie związane jest choćby z jedną ze wskazanych funkcji, jego umieszczenie w pasie drogowym następuje nieodpłatnie. Kładka piesza i towarowa nie jest związana z zarządzaniem drogami, ale istotnie zaspokaja potrzeby ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. Wywód ten był poprzedzony próbą udowodnienia, że przedmiotowa kładka rzeczywiście zaspokaja potrzeby ruchu drogowego na wspomnianym odcinku drogi krajowej. Dopiero w skardze skarżący stwierdził, że nawet przy przyjęciu, że obiekt ma charakter wewnątrzzakładowy, komunikacja między obiema częściami zakładu odbywać by się musiała przez drogę krajową, i to na zarządcy drogi spoczywałby obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa użytkownikom ruchu drogowego. W rezultacie inwestycja wykonana na koszt firmy skarżącego ma znaczenie dla wszystkich użytkowników ruchu i pozwoliła zaoszczędzić znaczące środki publiczne, które zarządca drogi musiałby wydatkować na modernizację istniejącej infrastruktury w celu jej dostosowania do zmienionych potrzeb wynikających z lokalizacji nowej części zakładu po przeciwnej stronie drogi krajowej. Inaczej mówiąc, skarżący twierdząc, iż opłata za umieszczenie kładki pieszej i towarowej nad pasem drogi krajowej nie należy się, początkowo odwoływał się do potrzeb ruchu drogowego na odpowiednim odcinku tej drogi, które to potrzeby sam określił, a następnie – już nie kwestionując wewnątrzzakładowego charakteru kładki – stwierdził, że i tak na zarządcy drogi spoczywałby obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa użytkownikom ruchu drogowego, w tym przede wszystkim pracownikom i kontrahentom jego firmy. W ocenie Sądu stan faktyczny i prawny w rozpatrywanej sprawie kształtuje się inaczej. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący na własny koszt i ryzyko rozbudował swój zakład (przedsiębiorstwo) również po drugiej stronie drogi krajowej. Zarządca drogi krajowej uczestniczył w procesie decyzyjnym dotyczącym tej decyzji od samego początku, uzgadniając m.in. odpowiednie decyzje przestrzenne i budowlane. Zarządca drogi nie dostrzegł potrzeby zastosowania szczególnych rozwiązań komunikacyjnych, związanych z komunikacją między dwoma częściami zakładu, położonymi – jak to już wielokrotnie wskazywano – po dwóch stronach drogi krajowej. Skarżący sam wystąpił z inicjatywą budowy kładki łączącej obie części drogi krajowej, sam załatwił odpowiednie decyzje budowlane i sam wystąpił z wnioskiem o wyrażenie zgody na umieszczenie kładki w pasie drogi krajowej. Zaskarżona przez stronę decyzja została wydana na ten właśnie wniosek. Dopiero naliczenie opłaty z tego tytułu sprawiło, iż skarżący zakwestionował tylko i wyłącznie jej nałożenie – mimo że był o tym wcześniej poinformowany. Stanowisko organu administracji w rozpatrywanej sprawie było od początku postępowania w sprawie jasne i jednoznaczne. Po pierwsze, organ nie miał wątpliwości, że przedmiotowa kładka ma charakter wewnątrzzakładowy i będzie służyć praktycznie wyłącznie pracownikom i kontrahentom skarżącego. Nie jest to obiekt publiczny i nie jest związany ani z potrzebami zarządzania drogami, ani z potrzebami ruchu drogowego. Po drugie – organ ma skrystalizowaną koncepcję organizacji ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi krajowej. Wskazał, że istniejąca organizacja ruchu w zakresie zapewnienia przejść dla pieszych jest zgodna z obowiązującymi przepisami i dostosowana do warunków lokalnych w miejscowości W. Przejście dla pieszych znajduje się niedaleko od wybudowanej przez skarżącego kładki. Po trzecie, każdy może mieć własną koncepcję organizacji ruchu drogowego na wybranym odcinku dowolnej drogi krajowej, ale z tego nie wynikają – poza powszechnie dostępnymi środkami (np. możliwością składania odpowiednich wniosków) – żadne roszczenia wobec zarządcy drogi. Skarżący nie ma żadnych podstaw prawnych do żądania od zarządcy drogi szczególnych warunków wynikających wyłącznie z jego potrzeb jako właściciela zakładu rozmieszczonego po dwóch stronach drogi. Jak sam skarżący zauważył, tylko w rozpatrywanej sytuacji zarządca drogi miał do dyspozycji cały szereg rozwiązań technicznych, poczynając od ustanowienia nowego przejścia dla pieszych, przejścia z sygnalizacją świetlną, budowy przejścia nadziemnego lub podziemnego, itp. W rezultacie uznał, że rozpatrywana sytuacja nie wymaga żadnych szczególnych rozwiązań, gdyż w pobliżu znajduje się powszechnie dostępne przejście dla pieszych, a skarżący rozwiązał problemy komunikacyjne własnego zakładu we własnym zakresie. I po czwarte wreszcie, nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie doszło do umieszczenia w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej (kładki pieszej i transportowej) niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Z tego tytułu, zgodnie z przepisami powołanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, pobiera się odpowiednią opłatę roczną. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 10 § 1, 80 i 81 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa była bowiem, z różnych zresztą punktów widzenia, wielokrotnie badana i rozpatrywana. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zarzuty niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, nie są wiarygodne. Należy zresztą raz jeszcze przypomnieć, że kognicją Sądu została objęta decyzja wyrażająca zgodę na umieszczenie w pasie drogowym nad jezdnią drogi krajowej nr [...] kładki pieszej i towarowej w części ustalającej opłaty roczne (w tym również za 2005 r.) za umieszczenie urządzenia obcego w pasie drogowym. Zasady organizacji ruchu na przedmiotowym odcinku drogi nie miały więc w sprawie istotnego znaczenia, organ wydający decyzje miał zresztą w tej sprawie ugruntowane i uzasadnione stanowisko, nie było więc potrzeby rozszerzania postępowania wyjaśniającego i korzystania z opinii biegłych. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.