VI SA/Wa 467/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędziowie : Sędzia WSA Dorota Wdowiak, Asesor WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant : Anna Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę VI SA/Wa 467/04 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 roku Dyrektor d/s Infrastruktury Zarządu Dróg Miejskich działając z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] nałożył na "Z." Sp. z o.o. w R., na podstawie art. 19 ust. 5 i art. 13 ust. 2a i 2b, Lp. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U. z 2000r. nr 71, poz. 838 ze zm./ oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz. U . nr 32, poz. 262,/karę pieniężną w wysokości 1560.00 złotych za przejazd w dniu [...] listopada 2003 roku zespołem nienormatywnym bez zezwolenia w W. Wyniki przekroczenia dopuszczalnych parametrów i obliczenie kary stwierdza załącznik nr 1 stanowiący integralną część decyzji. Protokół zatrzymania i kontroli pojazdu, stanowiący załącznik nr 2, zawiera wyniki pomiarów dokonane na stanowisku kontrolnym. Po rozpoznaniu odwołania "Z." Sp. z o.o. w R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004 roku nr [...] utrzymało w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji. Zdaniem SKO w [...] organ I instancji ustalił karę w prawidłowej wysokości. Kierowca poruszał się po drodze krajowej, jaką jest Al. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] i gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 KN. Z protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu wynika, że na drugą oś pojedynczą stwierdzono nacisk 108,8 KN. Tym samym doszło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków a przedmiotowy pojazd był pojazdem nienormatywnym. Bez znaczenia dla wymiaru kary pozostaje czy przekroczona została masa ogólna pojazdu albowiem karę wymierza się za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi. Zgodnie z art. 2 pkt 57 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku o ruchu drogowym pod pojęciem nacisk na jednej osi należy rozumieć sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi. Brak wykazania wartości nacisku, jaką wywierają na drogę poszczególne koła, ni przesądza nieprawidłowości dokonanego pomiaru. Definicję zespołu pojazdów zawiera art. 2 pkt 29 ustawy prawo o ruchu drogowym. W myśl tej definicji zespół pojazdów stanowią pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość. Żaden przepis prawa nie nakazuje ważenia pojazdu stanowiącego zespół pojazdów jako jednej całości. Zarządzenie Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 24 listopada 1999 roku w sprawie wprowadzenia instrukcji o dokonywaniu kontroli kierujących pojazdami i zespołami pojazdów, sprawdzania wymiarów, nacisków osi i masy pojazdów bez rozdzielenia dopuszcza oddzielnie ważenie zespołu pojazdów bez rozdzielenia. Instrukcja określa zasady postępowania w takiej sytuacji, podczas kontroli nacisków osi. Nie zostały naruszone. Zatem argument skarżącego, iż ważenie zostało dokonane nieprawidłowo, bowiem w zespole pojazdów złożonych z ciągnika i naczepy bez ich rozdzielenia ważono naczepę i ciągnik oddzielnie, jest nieuzasadniony. Z protokołu zatrzymania wynika, że przedstawiono do wglądu kierowcy pojazdu stosowne dowody legalizacji wag oraz pomiaru terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Kontroli dokonywali funkcjonariusze legitymujący się stosownymi uprawnieniami. Powyższe dowody znane były kierowcy. Potwierdza to protokół kontroli. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2004 roku utrzymujące w mocy decyzję Dyrektora ds. Infrastruktury Zarządu Dróg Miejskich w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "Z." w R. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. nieuwzględnienie faktu, że przywołane Zarządzenie nr 47 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 24 listopada 1999 roku jest niedostępne dla przewoźników, przywoływanie go jako czegoś oczywistego jest nieporozumieniem, 2. proces ważenia był przeprowadzony albowiem nikt żadnych podkładek nie stosowaniu nie znajduje odzwierciedlenia w protokole, 3. kontrolowany pojazd jechał z [...], był kontrolowany na granicy i nikt żadnych nieprawidłowości nie stwierdził, 4. posiadane przez funkcjonariuszy legitymacje i upoważnienie jeszcze nie przesadzają o procesie prawidłowości ważenia. Niemożliwym było zważenie całego pojazdu a żadne podkładki nie były stosowane, 5. w protokole nie wskazano sumy nacisków jaka na drogę wywierają poszczególne koła na jednej osi, co stwierdza zapis art. 2 pkt 57. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd nie stwierdził naruszenie prawa i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego ich wyposażenia /Dz.U. nr 32, poz. 262/. W razie przekroczenia parametrów lub innych warunków określonych przepisami rozporządzenia, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W razie stwierdzenia, że przejazd pojazdu nienormatywnego odbywa się bez zezwolenia pobiera się opłatę określoną w art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. W rozpoznawanej sprawie organy trafnie przyjęły, że zatrzymany do kontroli samochód nie spełniał warunków technicznych. Podczas kontroli ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi pojedynczej ciągnika o 8,8 KN. Wynik pomiaru wyniósł 108,8 KN. Wobec tego, że skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, zasadnym było obciążenie go kara pieniężną, której wysokość została wyliczona prawidłowo, na podstawie załącznika do ustawy z dni a 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U. nr 125, poz. 1371/. Skarżący kwestionuje sposób przeprowadzenia kontroli, w szczególności sposób ważenia pojazdu. Zdaniem sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania wyników kontroli jak i sposobu jej przeprowadzenia. Kontrolę prowadziły wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu. To na jego wniosek wykonano powtórne ważenie, które potwierdziło wynik pierwszego. Kierowca nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie ich dokonywania a także konfiguracji placu. Protokół kontroli, po powtórnym ważeniu, został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. Przyrządy pomiarowe użyte w czasie kontroli posiadały legalizację. Także miejsce kontroli pojazdów w Al. [...] za skrzyżowaniem z ul [...] jest zalegalizowane do dokonywania kontroli pojazdów, w tym ich ważenia. Powyższe okoliczności potwierdzają dokumenty zawarte w aktach administracyjnych. W świetle powyższych rozważań zarzuty skarżącego sąd uznał za nieuzasadnione. Uwagi i oświadczenia zgłaszane poza protokołem, po kontroli w późniejszym czasie nie są wiarygodne. Odpowiedzialność przewidziana art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych ma charakter obiektywny. Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjna. Obowiązkiem organu administracyjnego nakładającego karę pieniężną jest wykazanie, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. W niniejszej sprawie organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, należycie je rozpatrzyły, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej /art. 7 i 77 kpa/. Brak też podstaw do przyjęcia, że organy dopuściły się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów /art. 80 kpa/. Udowodnione zostało tym samym, iż w przedmiotowym pojeździe doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na osi ciągnika. Winę zaś ponosi przewoźnik. Inne rozłożenie towaru z pewnością wyeliminowałoby przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi ciągnika. Zdaniem skarżącego przywołane zarządzenie Nr 47 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z 24 listopada 1999 roku jest niedostępne dla przewożników. Skarżący mógł oczywiście zażądać jego treści. Podpisując protokół bez uwag przyznał, że jego treść była mu znana. Stanowi ono przecież instrukcję dokonywania kontroli kierujących pojazdami i zespołami pojazdów, sprawdzania wymiarów, nacisków osi i masy pojazdów i zespołów pojazdów oraz ustalania i pobierania opłat drogowych. Potwierdzając protokół kierowca zgodził się z jego treścią przyznając samym, że kontrola była prowadzona w sposób niebudzący jego wątpliwości, zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami. Podpis pod protokołem oznacza także, że kierowca nie miał zastrzeżeń co do kompetencji osób prowadzących kontrolę. Zgodzić się należy z organem, że brak wykazania wartości nacisku jaką wywierają na drogę poszczególne koła, nie przesądza o nieprawidłowości dokonanego pomiaru. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 57 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym pod pojęciem "nacisk osi" należy rozumieć sumę nacisków, jaka na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi. Protokół kontroli został sporządzony i zawiera informacje zgodnie z powyższym wymogiem. Biorąc powyższe pod uwagę i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji wyroku.