VI SA/Wa 467/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2008 r. sprawy ze skargi C. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oraz broni palnej gazowej oddala skargę Jak wynika z akt sprawy, p. C. D. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...] (utrzymanym przez Sąd Okręgowy w [...] w postępowaniu apelacyjnym – wyrok prawomocny od dnia [...] stycznia 2007 r., k 140-146), za popełnienie czynów z art. 286 § 1 kk, art. 271 kk, art. 231 § 1 kk, art. 272 kk, na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat. Ponadto orzeczono wobec niego zakaz popełnienia funkcji publicznych w administracji rządowej i samorządowej na okres 4 lat oraz zobowiązano go do naprawienia szkody (k-96). Organ I instancji uzyskał także wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] sierpnia 2002 r. (sygn. akt [...]) warunkowo umarzający postępowanie karne wobec strony za czyn z art. 222 § 1 kk – naruszenie nietykalności cielesnej innej osoby ( skazanie za ten czyn uległo już zatarciu z mocy prawa oraz akt oskarżenia z dnia [...] października 2006 r. (sygn. [...]) dotyczący popełnienia przez nią czynu z art. 177 § 1 kk, (strona włączając się do ruchu nie ustąpiła pierwszeństwa innej osobie, także kierującej samochodem osobowym, powodując zdarzenie w wyniku, którego spowodowała u niej nieumyślnie uszkodzenie ciała, inne niż w art. 156 kk, tj. skręcenie kręgosłupa szyjnego i naruszenie jego czynności na okres trwający dłużej niż 7 dni). W toku postępowania ustalono także, iż strona posiada pozytywne opinie w miejscu zamieszkania i Polskim Związku Łowieckim Okręgu [...] oraz właściwie przechowuje posiadaną broń palną. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] września 2007 r. stojąc na stanowisku, iż skazanie p. C. D. za popełnienie czynów zabronionych, a przede wszystkim czynu godzącego w mienie, nakazuje zaliczyć go do osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1, pkt 6 ustawy o broni i amunicji, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy decyzją z dnia [...] września 2007 r. cofnął mu pozwolenie na broń palną myśliwską. W złożonym terminie odwołaniu od tej decyzji, strona zarzuciła organowi I instancji, że powołał się na jej skazanie za czyn z art. 222 § 1 kk. Pomimo, iż uległo ono już zatarciu oraz na toczące się postępowanie karne o czyn z art. 177 § 1 kk., chociaż zakończyło się ono prawomocnie zmianą jego kwalifikacji prawnej z przestępstwa na wykroczenie drogowe. Ponadto podniósł, że tak te, jak i inne popełnione przez niego czyny wskazane w wyroku Sądu Rejonowego w P. nie dotyczą groźby, przemocy, użycia niebezpiecznego narzędzia wobec drugiej osoby. Swymi czynami nie dokonał napaści, nie stworzył też zagrożenia dla porządku prawnego i bezpieczeństwa z użyciem broni palnej. Powołując treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazał, że każdy przypadek rozpatrywany w postępowaniu administracyjnym powinien być oceniany indywidualnie i wbrew twierdzeniom organu o bezwzględnym obowiązku odebrania broni – poddany weryfikacji czy wobec konkretnej osoby istnieje obawa, iż może ona użyć broni w sposób niezgodny z prawem. Zdaniem strony, skazanie za przykładowo wyliczone przestępstwa ma jedynie wskazywać kierunek interpretacji zasady przyjętej w tym przepisie, zatem nie każda osoba skazana za przestępstwo przeciwko mieniu powinna być automatycznie pozbawiona pozwolenia na broń. W jej sprawie przeciwko przyjęciu uzasadnionej obawy określonej tym przepisem prawa przemawiają pozytywne opinie oraz charakter czynów, za które została skazana. Z uwagi na powyższe, p. C. D. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut strony niewłaściwej interpretacji przez organ I instancji przepisu art. 18 ust. pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w związku ze skazaniem jej przez Sąd prawomocnym wyrokiem, m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu nie jest trafny. Wyjaśnienie bowiem należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy organ Policji nie wydaje, a w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 – cofa pozwolenia na broń osobom, które wzbudzają uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zatem ustawodawstwa obawę niezgodnego z prawem – w rozumieniu tego przepisu – użycia broni sam związał bezpośrednio ze skazaniem lub podejrzeniem (oskarżeniem, przedstawieniem zarzutów o popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zamykając jednak – poprzez użycie wyrazu "w szczególności" – możliwości wzięcia pod uwagę także innego rodzaju okoliczności, które te obawę mogą wzbudzać, w tym także innego rodzaju przestępstw. Zauważyć więc należy, że p. C. D. poza czynem godzącym w mienie, dopuścił się także przestępstw wymierzanych w inne dobra, co dodatkowo wzmacnia obawę, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy. Wbrew temu jednak, co twierdzi, sam fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu za czyn przeciwko mieniu, które nie uległo zatarciu jest wystarczającym do cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Takie stanowisko przyjęły bowiem także w swych rozstrzygnięciach sądy administracyjne, np. w wyroku z dnia 8 marca 2007 r. (sygn. akt VISA/Wa [...]– niepublikowany) Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalając skargę w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną stwierdził, iż uregulowanie ustawowe ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że strona została skazana m.in. za czyn przeciwko mieniu, bo takim jest przestępstwo określone w art. 286 § 1 kk. Okoliczność, iż wobec posiadacza pozwolenia na broń postępowanie karne zostało rozstrzygnięte prawomocnym skazaniem za taki czyn zobowiązuje organy Policji do ustalenia skutku administracyjnoprawnego w postaci cofnięcia decyzją prawa posiadania broni, bowiem obawę niezgodnego z prawem – w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy – użycia przez stronę broni, jak już wskazano, sam ustawodawca wywiódł wprost z faktu popełnienia czynu przeciwko mieniu. Okoliczność, że p. C. D. nie popełnił przestępstwa z użyciem przemocy, groźby, napaści użyciem niebezpiecznego narzędzia lub posiadanej broni nie ma więc żadnego znaczenia dowodowego dla sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy w świetle art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca bowiem tego rodzaju warunków nie ustalił, zmieniając z dniem 1 stycznia 2000 r. brzmienie art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy (ustawa z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o Biurze Ochrony Rządu – Dz. U. Nr 52 poz. 451). W świetle powyższego fakt, iż do tej pory strona właściwie posługiwała się bronią oraz w swoim środowisku (miejscu zamieszkania i wśród myśliwych) ma opinię pozytywną, także nie mogą zostać uznane na jej korzyść. Została bowiem skazana, m.in. za czyn skierowany przeciwko mieniu, co spełnia wprost przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zatem w myśl art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy organy Policji są zobowiązane cofnąć jej pozwolenie na broń palną. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ma bowiem charakter obligatoryjny, zatem organ Policji z woli samego ustawodawcy jest bezwzględnie związany co do rodzaju decyzji kończącej postępowanie administracyjne w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy potwierdza istnienie przesłanek określonych tym przepisem prawa. W takich przypadkach priorytet został przyznany interesowi społecznemu. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony, iż organ I instancji cofnął jej pozwolenie powołując się na zatarte skazanie z art. 222 § 1 kk, umorzone postępowanie o czyn z art. 270 § 1 kk oraz za czyn, który został ostatecznie zakwalifikowany jako wykroczenie, organ odwoławczy wskazuje, iż jest on bezpodstawny. Wynika to wprost z uzasadnienia decyzji w którym organ wskazał jedynie, że prowadzące postępowania wyjaśniające, uzyskiwał kolejne dokumenty świadczące o łamaniu przez stronę prawa, o których stronę informował. Natomiast powodem, dla którego zastosował wobec strony dyspozycję art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 było ustalenie, że została ona prawomocnie skazana za przestępstwa przeciwko mieniu. Zauważyć przy tym należy, iż zatarcie skazania za popełnienie przestępstwa nakazuje daną osobę uznać za niekaraną, ale nie stoi to na przeszkodzie w ocenie – w powiązaniu z innymi ustaleniami jej dotyczącymi podstawy etyczno – moralnej takiej osoby. W przypadku strony ocena taka nie była konieczna z uwagi na wystąpienie ustawowo określonej przesłanki obligującej organy Policji do bezwzględnego pozbawienia strony prawa do broni palnej. Z tych też powodów nie ma znaczenia dowodowego argument strony, iż zakwalifikowany jako przestępstwo w postępowaniu przygotowawczym czyn został uznany przez sąd za wykroczenie, a postępowanie karne o inny czyn (z art. 270 § 1 kk.) zostało umorzone z uwagi na to, że nie stanowił on przestępstwa. Zebrany w sprawie niniejszej pozostały materiał dowodowy jest wystarczający o zastosowanie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący C. D., w którego imieniu działał pełnomocnik. W skardze domagał się uchylenia przedmiotowej decyzji. Decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że wystąpienie przesłanki w postaci prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko mieniu jest wystarczające do cofnięcia pozwolenia na broń bez ustalenia czy istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A także naruszeniu przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. polegające na utrzymaniu decyzji organu niższego rzędu w mocy w sytuacji, gdy doszło do pominięcia przy dokonywaniu ustaleń faktycznych kwestii czy ze strony skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W uzasadnieniu wskazał, że organ wyższego rzędu stanął na stanowisku, że z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że sam fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu jest wystarczającą przesłanką dla wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, gdyż ustawodawca uznał, że w takim przypadku zawsze istnieje uzasadniona obawa, że osoba taka może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu w takim wypadku istnieje obligatoryjny nakaz cofnięcia pozwolenia na broń bez potrzeby dokonywania indywidualnej oceny czy w danej sprawie co do osoby zachodzi w/w uzasadniona obawa pomimo skazania za przestępstwo. Z taką interpretacją wskazanych przepisów ustawy o broni i amunicji nie można się zgodzić. Ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy postanowił, że pozwolenie na broń podlega cofnięciu co do osób, "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne za popełnienie takich przestępstw." Zawarty w przepisie zwrot "w szczególności" należy traktować jako egzemplifikację okoliczności, które mogą uzasadniać w/w obawę. Wyliczenie to nie ma charakteru zamkniętego. W ten sposób ustawodawca zawarł w przepisie wskazówki co do interpretacji klauzuli ogólnej jaka jest w/w "uzasadniona obawa...". Z takich zapisów ustawy nie można jednak wyprowadzać wniosku, że egzemplifikacja oznacza, że wystąpienie wskazanych okoliczności jest równoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy sprzecznego z prawem użycia broni i zwalnia organ od indywidualnej oceny danego przypadku również pod kątem charakteru popełnionego czynu, dotychczasowego sposobu życia skarżącego, opinii w środowisku łowieckim i sąsiedzkim, a także dotychczasowego sposobu obchodzenia się z bronią i jej przechowywania. Należy bowiem przyjąć, że gdyby wolą ustawodawcy było ustanowienie takich zasad cofania pozwoleń na broń na jakie wskazuje organ administracji, to zastosowałby typową technikę legislacyjną, a mianowicie wskazałby wprost w kolejnych punktach ust. 1 art. 15 ustawy, takie okoliczności jak skazanie prawomocnym wyrokiem za określone przestępstwa, a zapis pkt 6 tegoż ustępu ograniczyłby do słów "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. , Nr 53, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jest niesporne, że skarżący C. D. w dacie wydawania decyzji I i II instancji był skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. za przestępstwo z art. 286 § 1 kk, art. 271 kk, art. 296 § 1 kk oraz art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane , art. 231 § 1 kk (Sygn. akt [...] wyrok z [...] marca 2006 r.). Czyn z art. 286 § 1 kk należy do katalogu przestępstw wymienionych w rozdziale XXXV kk tj. przestępstw przeciwko mieniu. Przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń, ta okoliczność ma znaczenie decydujące. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub przeprowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczególnie zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgi osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o co wnioskował skarżący, uznać należy w świetle powyższych rozważań za zbędne. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu. Wskazać ponadto należy, cytowane w skardze orzeczenie NSA zapadło w odmiennym stanie faktycznym i prawnym. Wydane zostało w oparciu o stan prawny przed 1 stycznia 2004 r., kiedy to art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji miał inne brzmienie i wymieniał enumeratywnie jedynie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej jako niosące zagrożenie i obawę, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem porządku publicznego. We wszystkich innych sprawach organ był zobligowany do każdorazowej oceny ewentualnego zagrożenia ze strony posiadacza broni i w takich sytuacjach zapadły cytowane orzeczenia. W sprawie niniejszej, skarżący należał do grupy osób, co do których sam ustawodawca rozstrzygnął, że ponieważ zostały skazane lub podejrzane o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to istnieje co do nich uzasadniona obawa zagrożenia. Należy więc uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego, oskarżonego o przestępstwo przeciwko mieniu istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń, przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednakże do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Sąd podkreśla, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem, a skarżący niestety przewijał się przez liczne postępowania karne, co ustaliły organy Policji. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sad orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.