VI SA/Wa 47/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005 r. sygn. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. R. N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] października 2005 r. sygn. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 1 grudnia 2005 r. w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej cytowana jako P.p.s.a) przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Z przesłanych akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2005 r. zaadresowaną na S. i R. N. w dniu 31 października 2005 r. odebrała S. N. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach). W związku z powyższym Sąd pismem z dnia 13 kwietnia 2006 r. wezwał organ do nadesłania dowodu doręczenia zaskarżonej decyzji skarżącemu R. N. Organ w piśmie z dnia 24 kwietnia 2006 r. poinformował, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego doręczona została łącznie S. N. i R. N. jako jeden list polecony zaadresowany na obie w/w osoby odebrany przez S. N. w dniu 31 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 40 § 1 pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się stronie. Usankcjonowana art. 10 Kpa zasada ogólna czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wymaga bowiem kierowania do niej wszystkich wezwań, zawiadomień, informowania o treści zapadłych w trakcie postępowania rozstrzygnięć. Artykuł 42 § 1 przywołanej ustawy stanowi zaś, iż pisma doręcza się osobom fizycznym w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005 r. nałożono karę pieniężną na R. N. i S. N., prowadzących wspólnie działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem osobie fizycznej będącej podmiotem wpisanym do rejestru przedsiębiorców prowadzonym w formie Ewidencji Działalności Gospodarczej należy doręczać pisma zgodnie z postanowieniami art. 42 - 44 Kpa. W takim przypadku na niej spoczywają bowiem prawa i obowiązki, o których rozstrzyga się w postępowaniu administracyjnym, a nie na przedsiębiorstwie (postanowienie SN z 4 września 1996 r. II ARN 33/96 nawiązujące do uchwały SN z 4 stycznia 1995 r. IIICZP 148/94). Jak wynika z akt sprawy w/w decyzja zaadresowana do S. N. i R. N.przesłana została na adres prowadzonego wspólnie przedsiębiorstwa jako jeden list polecony, jej odbiór potwierdziła jednak jedynie S. N., której podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż nie doszło do prawidłowego a co za tym idzie skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji R. N. bowiem jak wyraził to Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 listopada 2002 r. (II RN 115/2002) "doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy (art. 42 § 1 ) może być dokonane wyłącznie adresatowi", oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 1999 r. (I SA/Kr 129/98) "z przepisu art.42 § 1 kpa wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Gdyby było inaczej, to przepis ten musiałby zawierać dodatkowe sformułowanie takie jak w art. 138 § 2 kpc, tj. że dla adresata, którego listonosz nie zastanie w miejscu pracy można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pisma". Biorąc pod uwagę fakt, iż akta administracyjne sprawy zawierają jedynie dowód na doręczenia przedmiotowej decyzji S. N. brak zaś jest dokumentu potwierdzającego doręczenie zaskarżonej decyzji R. N. przyjąć należy, że nastąpiło złamanie zasady określonej w art. 40 § 1 Kpa. Brak skutecznego doręczenia skarżącemu przedmiotowej decyzji odnosi w tym przypadku ten skutek, iż nie płynie dla niego termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. a tym samym skargę wniesioną przez R. N. uznać należy za przedwczesną. Wniesienie skargi jest zatem niedopuszczalne w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy jedynie dodatkowo należy podnieść, iż nawet gdyby przyjąć, że zaskarżona decyzja została doręczona w sposób prawidłowy to stwierdzić należy, iż skarga R. N. z dnia [...] grudnia 2005 r. na powyższą decyzję wniesiona została z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co także skutkuje w świetle art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jej odrzuceniem. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika bowiem, iż została ona odebrana przez S. N. w dniu 31 października 2005 r. a więc termin do wniesienia skargi upływał 30 listopada 2005 r., zaś skarga R. N. została wniesiona w dniu [...] grudnia 2005 r. (data stempla pocztowego) a więc po upływie w/w terminu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w postanowieniu.