VI SA/Wa 470/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18 % zawartości alkoholu oddala skargę K.K. złożył do wójta Gminy W. wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie detalicznej sprzedaży napojów alkoholowych we wsi Z. gmina W., ul. [...]. Wniosek skierowano do zaopiniowania Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, która postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] wniosek zaopiniowała negatywnie. Uzasadnieniem odmowy przez Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pozytywnego zaopiniowania wniosku skarżącego było niespełnienie przez planowany punkt sprzedaży napojów alkoholowych wymogów ustalonych w uchwale nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży na terenie Gminy W. oraz zasad usytuowania na terenie Gminy W. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Uchwała została wydana m.in. na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. W myśl art. 12 ust. 1 ustawy rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W świetle § 3 ust. 1 cytowanej uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2003 r., na który powołała się Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie może być usytuowany bliżej niż 300 m od obiektów szkolnych. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 uchwały pomiarów odległości dokonuje się wzdłuż osi ciągów komunikacyjnych od głównego wejścia do placówki handlowej do głównego wejścia do obiektów wymienionych w uchwale. Według ustaleń wspomnianej komisji, dokonanych na podstawie oględzin w terenie w dniu [...] lutego 2004 r., odległość od głównego wejścia do sklepu spożywczego skarżącego do głównego wejścia do szkoły podstawowej wynosi 250 m. Zatem, w ocenie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, planowany sklep nie spełnia wymagań określonych w uchwale Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2003 r. Pomiarów, jak podkreślono, dokonano zgodnie z treścią § 3 ust. 2 cytowanej uchwały, a więc wzdłuż osi ciągów komunikacyjnych. Nie uwzględniono przy tym zarzutów skarżącego, iż wspomniane ciągi komunikacyjne przechodzą przez prywatne posesje i tym samym dokonane tam pomiary nie mogą być miarodajne na potrzeby ustalenia odległości sklepu skarżącego od budynku szkoły. Ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] utrzymano w mocy zaskarżone przez skarżącego postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. z dnia [...] lutego 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało, iż ciągi komunikacyjne, stanowiące podstawę dla ustalenia odległości sklepu od budynku szkoły, przechodzą przez prywatne posesje. Niemniej okoliczność ta nie ma w sprawie istotnego znaczenia. Podjęte zostały bowiem przez gminę, aczkolwiek nie do końca sfinalizowane, zamierzenia wykupu wspomnianych posesji celem ich przeznaczenia pod drogę gminną. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Kwestionował przyjętą przez organy administracji publicznej odległość sklepu od budynku szkolnego ustaloną po ciągu komunikacyjnym przebiegającym przez prywatne posesje. Trasa ta, jak podkreślił na rozprawie przed Sądem, przebiega przez teren około 15 działek, z których jedynie właściciele połowy z nich przekazali teren na poczet przyszłej drogi gminnej. Natomiast gdyby mierzyć odległość drogami publicznymi, usytuowanie sklepu skarżącego od budynku szkoły nie naruszałoby postanowień uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2005 roku uchylił zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. podnosząc w uzasadnieniu, że odległości pomiędzy punktami sprzedaży napojów alkoholowych a obiektami o szczególnym znaczeniu, takich jak m.in. szkoły, powinny być mierzone wzdłuż osi dróg publicznych, przy których są one usytuowane, nie zaś przez nieruchomości należące do osób prywatnych. W wyniku nowych pomiarów dokonanych zgodnie z wytycznymi Sądu, Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. pozytywnie zaopiniowała wniosek skarżącego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 roku Wójt Gminy W. odmówił Z. K. wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% zawartości alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy powołał się na §1 Uchwały Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 roku, w którym ustalono maksymalną liczbę 18 punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2005 roku skarżący zarzucił naruszenie art. 7 kpa i art.156§1 pkt 2 kpa i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenie. Podniósł, że Wójt Gminy winien zarezerwować jedno zezwolenie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.12 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) zaskarżoną decyzje utrzymało w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Wójt Gminy związany jest uchwałą Rady i nie może wydać zezwolenia ponad określony limit punktów sprzedaży. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie odszkodowania w kwocie 34.000 zł za poniesioną rzeczywistą szkodę z tytułu wydania decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 kpa. W uzasadnieniu, skarżący wskazał na argumenty podnoszone w odwołaniu, a mianowicie, że Wójt Gminy nie miał prawa rozdysponować wszystkich zezwoleń do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego. Podstawą odszkodowania według skarżącego winien być art. 160 kpa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi prawa materialnego, a w szczególności podstawowego dla rozpatrywanej sprawy przepisu art.12 ust.1 i 2 i art. 18 ust.1, 3 i 3a ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Z godnie z ust. 1 art.12 powołanej ustawy rada gminy ustala w drodze uchwały dla terenu gminy(miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. Ust.2 tegoż artykułu określa, że rada gminy ustala w drodze uchwały zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Natomiast zgodnie art.18 ust.3a ustawy zezwolenia organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust.1 i 2. Uchwała Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 roku w§1 ustaliła maksymalną liczbę 18 punktów sprzedaży napojów alkoholowych. W dacie wydawania decyzji wszystkie zezwolenia były wykorzystane. Wobec jednoznacznego brzmienia art. 12 ust.1 i art.18 ust.3a ustawy w związku z Uchwałą Rady Gminy W., Wójt Gminy nie mógł udzielić skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, ponieważ przekroczyłby to określony uchwałą limit punktów sprzedaży. Tak więc brak jest podstaw do kwestionowania zasadności zaskarżonej decyzji. Z uwagi na oddalenie skargi wniosek o odszkodowanie stał się bezprzedmiotowy. Na marginesie należy podnieść, że art. 160 kpa został uchylony ustawą z dnia 17 czerwca 2004 roku (Dz.U. Nr 162, poz.1692) Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.