VI SA/Wa 471/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...][...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Komendant Policji - działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: k.p.a.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. - dalej także: u.t.d.) oraz Lp. 2.9.1, 2.9.2 i 2.9.3 Załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] października 2011 r. od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o nałożeniu na S. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2010 r. w [...] przy ul. [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...] należącego do M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], gdzie użytkownikiem i dysponentem jest firma S. Sp. z o.o. Pojazd kierowany był przez W. C. W trakcie kontroli stwierdzono, że przedmiotowy pojazd (nie będący taksówką) wyposażony jest w sprawny drogometr firmy [...] połączony kablem z kasą fiskalną oraz zamontowanym na dachu urządzeniem technicznym bez instalacji elektrycznej, na którym znajdują się napisy o treści: "[...]". Kierujący okazał wypis z licencji oraz zaświadczenie o zatrudnieniu. Kierujący pojazdem okazał do kontroli dokumenty kierowcy i pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydany dla przedsiębiorstwa S. Sp. z o.o., zaświadczenie o spełnieniu wymagań ustawy o transporcie drogowym oraz paragon fiskalny. Sporządzono dokumentację fotograficzną oraz przesłuchano kierowcę w charakterze świadka. W. C. zeznał do protokołu, że jest zatrudniony w charakterze kierowcy w S. Sp. z o.o. i na rzecz tej firmy wykonuje przewóz osób. Zlecenia otrzymuje z centrali korporacji S. Cenę za wykonaną usługę ustala na podstawie drogometru wskazującego przebytą drogę i czas jazdy, który połączony jest z kasą fiskalną i drukuje paragon. Na podstawie powyższych ustaleń organu Komendant Rejonowy Policji [...] wydał decyzję nr [...] (bez daty), którą działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. nałożył karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Powyższa decyzja została stronie doręczona w dniu 14 czerwca 2010 r. Od ww. decyzji skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie, którym zarzuciła decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] naruszenie przepisów art. 7, art. 77 k.p.a. w związku z art. 18 § 1 i art. 14 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, że pojazdem w momencie kontroli wykonywany był przewóz okazjonalny, a także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: tj. art. 55 § 1 a u.t.d. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie czynności kontrolnych pod nieobecność przedsiębiorcy albo osoby przez niego upoważnionej. Zarzucono naruszenia art. 18 § 5 lit. a) - b) w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. , a także naruszenie art., 8 k.p.a.. Zdaniem odwołującego organ w analogicznej sytuacji wydał postanowienie o umorzeniu postępowania, co stanowiło podstawę do utraty przez stronę zaufania w stosunku do organu prowadzącego postępowanie. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o wstrzymanie wykonania decyzji poprzez uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Policji, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz Lp. 2.9.1. Lp. 2.9.2 i Lp. 2.9.3 załącznika do ww. ustawy, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazał, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji był brak daty wydania tejże decyzji. Pismem z dnia [...] września 2010 r. pełnomocnik strony postępowania działając na podstawie art. 75 § 1 k.p.a. złożył wnioski dowodowe. Wnioskował o dopuszczenie dowodów z dokumentu - odpisu z KRS na okoliczność stwierdzenia firmy jaka posługuje się S. Sp. z o.o. i braku tożsamości firmy ujawnionej w KRS z napisem umieszczonym na kontrolowanym pojeździe; dowodu z opinii biegłego ds. tachometrii na okoliczność, czy zamontowane w samochodzie urządzenie jest "taksometrem" w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli merytorycznej tych przyrządów pomiarowych, dowodu z opinii biegłego ds. telekomunikacji na okoliczność czy napis umieszczony na pojeździe może być uznany za numer telefonu, czy możliwe jest i jeśli tak, to w jaki sposób uzyskanie połączenia telefonicznego oraz zawnioskował o zwrócenie się do Urzędu Telekomunikacji Polskiej o udzielenie informacji, czy napis na samochodzie może być uznany za numer telefonu. W przypadku gdyby organ nie uwzględnił powyższych wniosków, strona zwróciła się o umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant Rejonowy Policji [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. wydał w dniu [...] października 2010 r. decyzję, którą nałożył na S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w, wysokości 15.000 tysięcy za naruszenie zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, czyli naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d. Powyższa decyzja została stronie doręczona w dniu 10 listopada 2010 r. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony postępowania wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Organowi I instancji zarzucono bezpodstawne zastosowanie wobec strony art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d., naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia faktów naruszenia przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym będącego podstawą wydania decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono ponad to naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a także naruszenie art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Komendant Policji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że organ ten ma obowiązek rozpatrzenia wniosków dowodowych strony postępowania złożonych w toku postępowania administracyjnego. Decyzja została doręczana w dniu 29 grudnia 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji [...]działając na podstawie art. 123 k.p.a. w związku z art. 77, art. 78 oraz art. 80 k.p.a. nie uwzględnił wniosków dowodowych przez firmę S. Sp. z o.o. Postanowienie uprawomocniło się. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji [...] działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. oraz zgodnie z ustaleniami protokołu nałożył na S. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za naruszenie zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, czyli naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d. Powyższa decyzja została stronie doręczona w dniu 18 października 2011 r. Pismem z dnia [...] października 2011 r. strona postępowania reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] października 2011 r. Strona postępowania w treści odwołania powieliła wcześniej przedstawione zarzuty. W szczególności zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: - przez przyjęcie, że urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną jest tożsame z taksometrem, - poprzez przyjęcie, że umieszczona na pojeździe grafika stanowi oznaczenie przedsiębiorcy i jego numer telefonu, - poprzez przyjęcie, że baner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit c ustawy. W odwołaniu ponownie sformułowano zarzuty także na tle naruszenia przepisów postępowania poprzez m.in. nieuwzględnienie wniosków dowodowych. Komendant Policji, po rozpoznaniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z L.p. 2.9.1, L.p. 2.9.2, L.p. 2.9.3 załącznika do u.t.d., wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. (Nr [...]), którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2011 r.. W uzasadnieniu organ II instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności dokumentacja fotograficzna oraz zeznania świadka W. C. są wystarczające do przyjęcia, że skarżąca dopuściła się naruszenia art. 18 ust. 5 lit a), b), c) u.t.d. W ocenie organu II instancji ujawnione w toku kontroli urządzenie spełniało funkcję taksometru, z kolei oznaczenia znajdujące się na masce samochodu były określeniem nazwy przedsiębiorcy, a nie firmy przedsiębiorcy wykonującego usługę przewozową. Zdaniem organu II instancji baner reklamowy znajdujący się na dachu pojazdu miał celu utożsamianie się z pojazdami wykonującymi usługi taksówkowe, stąd też organ doszedł do przekonania, że strona naruszyła art. 18 ust. 5 lit. c) u.d.t. Decyzja została doręczona stronie w dniu 15 grudnia 2011 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. S. Sp. z o.o. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organ II instancji dlaczego uznał decyzję organu I instancji za prawidłową oraz niewskazanie faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności; 2) art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej; 3) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że: a) napis "[...]" i "[...]" jest oznaczeniem przedsiębiorcy; b) napis "[...]l stanowi oznaczenie numeru telefonu przedsiębiorcy; c) urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną pełni takie same funkcje jak taksometr; d) baner reklamowy umieszczony na dachu skontrolowanego pojazdu jest tożsamy z urządzeniem technicznym lub lampą w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c ustawy. Skarżąca zarzuciła również naruszenie prawa materialnego w postaci: 1) naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną jest tożsame z taksometrem; 2) naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że napisy umieszczenie na pojeździe stanowią oznaczenie przedsiębiorcy względnie oznaczenie numeru przedsiębiorcy; 3) naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że baner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem wskazanym w przywołanym przepisie; 4) naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. poprzez zastosowanie do wyjaśnienia pojęć ustawowych wykładni celowościowo-funkcjonalnej, w sposób niezgodny z zamiarem i celem ustawodawcy. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że nie może się zgodzić z organem II instancji, że Komendant Rejonowy Policji [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny, tj. okoliczności, że poprzez umieszczenie na pojeździe ciągu cyfr i liter w postaci: "[...]" oraz napisów "[...]" i "[...]" określając przez to naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Strona ponadto podniosła, iż wykładnia językowa art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że ustawodawca opisując zakazane oznaczenia na pojeździe wymienia: nazwę, adres oraz telefon wymienione po przecinku i z użyciem spójnika "oraz". Skarżąca zauważa, że w końcowej części zdania ustawodawca używa słowa "przedsiębiorca". Taki sposób redakcji przepisu - w opinii skarżącej -wskazuje wyraźnie, iż wymienione oznaczenia należą do wspólnego zbioru określającego przedsiębiorcę. W ocenie spółki, spójnik "oraz" jest używany dla określenia koniunkcji, zaś koniunkcja jest prawdziwa tylko wtedy, gdy oba jej człony są jednocześnie prawdziwe. Także wykładnia językowa spójnika "oraz" oznacza: "łączący słowa i zdania równorzędne, wskazując je jako występujące równocześnie ". W związku z powyższym zdaniem strony skarżącej - przypisanie naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) - tylko wtedy będzie możliwe - gdy wszystkie wskazane w nim elementy wystąpią łącznie. Skarżąca ponadto zarzuciła organom obu instancji nieprawidłową interpretację pojęcia "nazwy przedsiębiorcy", o którym mówi art. 18 ust. 5 u.t.d. Wskazała, iż w art. 43(5) k.c. zawarta jest definicja "firmy", która oznacza nazwę, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą lub zawodową, czyli według skarżącej, de facto nazwą przedsiębiorcy jest jego firma. Skarżąca podniosła, że organ li instancji nie wskazał w uzasadnieniu na jakiej podstawie oparł swoje twierdzenie, iż "nazwa" przedsiębiorcy i jego "firma" są to różne pojęcia. W związku z powyższym, w opinii strony skarżącej, wskazanie jakoby firma przedsiębiorcy oraz użyta "nazwa" w ustawie o transporcie drogowym miały odmienne znaczenia, nie znajduje uzasadnienia. Racjonalny ustawodawca posługuje się pojęciami określonymi w systemie prawa, nie nadając im odmiennych znaczeń. Strona zauważa, że na etapie postępowania administracyjnego dołączyła odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, w którym jest ujawniana firma, czyli nazwa przedsiębiorcy, zgodnie z którym jest nią S. Sp. z o.o. a nie "[...]" czy "[...]". W ocenie skarżącej wskazana powyżej wykładnia normy prawa materialnego określa zakres niezbędnych ustaleń faktycznych, których organy w toku postępowania administracyjnego nie dopełniły. Zdaniem strony skarżącej powyższe uchybienie stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść decyzji. Mając na uwadze powyższe skarżąca stwierdziła, że nie została wypełniona hipoteza normy prawnej określonej w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Skarżąca w dalszej części skargi podniosła również naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 78 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie jej wniosków dowodowych, bez rozważania ich zasadności. Strona skarżąca podkreśliła, że złożone na etapie postępowania administracyjnego wnioski dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie, których ustalenie i wyjaśnienie było obowiązkiem organu. Nieuwzględnienie ich - w opinii skarżącej - skutkowało naruszeniem prawa tj. art. 7, art. 8 i art. 10 kpa. Wnioski dowodowe strony zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r., zmierzały do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Skarżąca zarzuciła, że Komendant Rejonowy Policji [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2011 r. nie odniósł się do zgłoszonych wniosków dowodowych, czym naruszył wskazane w petitum przepisy postępowania administracyjnego. Strona wyjaśniła, że zgodnie z treścią art. 75 k.p.a. jak dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organ może nie uwzględnić wniosków dowodowych strony, tylko w wypadku określonym w art. 78 k.p.a. W opinii skarżącej wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ds. tachometrii nie miał na celu dokonania interpretacji przepisów ustawy, lecz jego celem było ustalenie: czy urządzenie zamontowane w pojeździe może być uznane -zgodnie z ustaleniem organu - za tożsame z taksometrem, a także wskazanie różnic pomiędzy urządzeniami. Nieuwzględnienie żądań strony w zakresie złożonych wniosków dowodowych powoduje - zdaniem skarżącej - naruszenie zasad określonych w art. 8, 9 i 10 k.p.a. Skarżąca podkreśliła, że w świetle powyższego konieczne i zasadne jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz szczegółowe uzasadnienie wydanej decyzji, w taki sposób, aby zostały uwzględnione prawa strony określone w art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., a w szczególności w art. 11 k.p.a. Ponadto strona podniosła, że naruszenie powyższych przepisów miało bezpośredni wpływ na treść wydanej decyzji, albowiem nieustalenie stanu faktycznego doprowadziło do wydania decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną. Skarżąca zauważa, że organ I instancji nie wskazuje na jakiej podstawie doszedł do przekonania, iż baner reklamowy jest urządzeniem technicznym, którego używania przez pojazdy wykonujące przewóz okazjonalny osób ustawodawca zakazuje. Skarżąca podnosi, że organ II instancji nie rozpoznając ww. zarzutów skarżącej, pomija także braku w uzasadnieniu decyzji Komendanta Rejonowego Policji. Skarżąca wskazuje, że organ odwoławczy pominął w zaskarżonej decyzji uzasadnienie faktyczne, nie dokonał ustaleń i wskazań dowodów, które doprowadziły do przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 18ust .5 lit. c) u.t.d. Skarżąca podniosła także, że lakoniczne uzasadnienie decyzji uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonej decyzji. Organ również w sposób rażący naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie i niezastosowanie się do zaleceń Komendanta Policji zawartych w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Zdaniem skarżącej niezbędne jest ustalenie czy urządzenie zamontowane w kontrolowanym pojeździe może zostać uznane za taksometr. W opinii skarżącej tylko biegły ds. tachometrii posiada wiedzę specjalną i może wskazać, czy urządzenia będące drogomierzami spełniają funkcje taksometrów. Skarżąca podnosi, iż w świetle okoliczności sprawy, zarówno organ I, jak i organ II instancji nie wskazały wystarczających podstaw do przyjęcia, iż wskazane urządzenia są tożsame, a jedyny przeprowadzony w tym zakresie dowód to dokumentacja fotograficzna, która jest niewyraźna i nie wynika z niej jaką pełni funkcje to urządzenie. Z uwagi na okoliczność, iż przypisanie naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. ma charakter sankcji administracyjnej, w opinii skarżącej, wszystkie okoliczności sprawy winny być rozpatrzone wnikliwie i dokładnie poprzez zebranie wszechstronnego materiału dowodowego i z zastosowaniem zasad swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów. W odniesieniu do naruszenia przez skarżącą umieszczania w pojeździe taksometru należy wskazać, iż w przepisach prawa znajduje się definicja legalna taksometru, a także określono w nich warunki techniczne jakim takie urządzenie powinno odpowiadać. Mając na uwadze powyższe skarżąca stwierdziła, że interpretacja organu dotycząca "drogomierza" stanowi niedopuszczalną interpretację rozszerzającą. Mając na uwadze poczynione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że organ II instancji w uzasadnieniu jasno wskazał powody, które stały za utrzymaniem rozstrzygnięcia organu I instancji. Zwrócono tam uwagę, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna, wydruk z kasy fiskalnej oraz zeznania kierującego W. C. były wystarczającymi do przyjęcia naruszenia przez skarżącą zapisów art. 18 ust. 5 lit a)-c) u.t.d. przy jednoczesnym wykazaniu wykonywania przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji taksówkowej. W tej mierze wyjaśnione zostały powody uznania urządzenia znajdującego się w samochodzie jako taksometru, zakwalifikowania grafik na samochodzie jako oznaczeń wiążących się ze skarżącą oraz wreszcie przedstawiono argumenty przemawiające za postrzeganiem baneru reklamowego jako urządzenia w rozumieniu art. 18 ust. 5 lic u.t.d.. W świetle art. 78 k.p.a. organ nie ma obowiązku przeprowadzania każdego dowodu zawnioskowanego przez stronę o ile uzna, że wniosek dotyczy okoliczności, które zostały dostatecznie wyjaśnione w postępowaniu. Organ nie może być bezwzględnie związany wnioskiem dowodowym strony wyłącznie dlatego, że ocena dowodów i związana z tym wykładnia przepisów pozostają w sprzeczności z interesem strony. Argumenty powołane w uzasadnieniu, w szczególności zaakcentowana niedopuszczalność identyfikowania się z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, zdaniem organu w zupełności podważały potrzebę przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Zdaniem organu urządzenie zamontowane w skontrolowanym pojeździe spełnia wszystkie funkcje taksometru określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r., Nr 3, poz. 27 ze zm.), a zatem zostało tak zakwalifikowane. W opinii organu umieszczenie na samochodzie części firmy stanowi naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 733/09). Organ jednocześnie wyjaśnił, że na kanwie zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. brak jest podstaw aby oceniać ten przepis wyłącznie przez pryzmat jedynie wykładni literalnej. Wymaga podkreślenia, że ustawodawca wprowadzając tego rodzaju zapis chciał przede wszystkim wykluczyć możliwość wykonywania przewozów okazjonalnych na podstawie licencji wydanej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje pojazd służący do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej (art. 6 ust. 1 ustawy). Odwołując się do aktu normatywnego szczegółowo regulującego wyposażenie taksówek (zob. dział III rozdział 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia) należy dojść do wniosku, iż zawarte tam wymagania, w tym m.in. w zakresie oświetlenia taksówki podyktowane były zaakcentowaniem szczególnego charakteru tych pojazdów. Zdaniem organu owa szczególność ma fundamentalne znaczenie w kontekście ochrony interesów konsumenta albowiem tym sposobem sygnalizuje się, iż przewóz taksówką jest realizowany przez osoby o odpowiednich i znacznie podwyższonych kwalifikacjach niż ma to miejsce w wypadku osób wykonujących przewóz osób bez licencji taksówkowej. W konsekwencji wdawanie się w szczegóły techniczne w następstwie zastosowania wykładni językowej wypacza cel, dla którego zapis art. 18 ust. 5 lit. c został wprowadzony (zobacz wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. IV SA/Wa/651/08, LEX nr 531049). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2010 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz art. 18 ust. 5 lit. a, b, c u.t.d. w związku z L.p. 2.9.1 i 2.9.2, 2.9.3 załącznika do u.t.d. Zgodnie z 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 u.t.d kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d lub przepisów innych ustaw enumeratywnie wymienionych w tym przepisie - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Ocena akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organy administracji obu instancji, powołując się na prawidłowo zebrany w toku postępowania i wyczerpujący materiał dowodowy zasadnie zastosowały w rozpoznawanej sprawie powołane wyżej przepisy. Z materiału dowodowego sprawy, a w szczególności z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania świadka (kierującego), wypisu z licencji oraz dokumentacji fotograficznej - w ocenie Sądu, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wynika, że w dniu kontroli tj. [...] lutego 2010 r. skarżąca spółka S. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a), b),c) u.t.d. W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 tej ustawy, wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. W świetle art. 6 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga licencji, której udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...]- związek komunalny (art. 6 ust. 4 ustawy). Według ustaleń organów administracji dokonanych w niniejszej sprawie, skarżąca spółka posiada licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem nr [...] legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...] wydanej S. spółka zoo. Zauważyć należy, że posiadana przez skarżącą spółkę licencja -niewątpliwie nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 4 ustawy dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie została bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzuje - zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca uprawniony byłby do świadczenia usług transportowych osób. Zatem została prawidłowo uznana przez organy za uprawniającą wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy, jako przewozy osób, które nie stanowią przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w u.t.d. art. 18 ust. 5 lit. a) - c), określonych zakazów mających na celu eliminację prób identyfikacji pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji słusznie uznały, że skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą- nie zgłoszonym do posiadanej przez skarżącą licencji uprawniającej wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych oraz, że wykonując transport powyższym pojazdem naruszyła zakazy stypizowane w art. 18 ust. 5 lit. a), b), c) u.t.d. poprzez umieszczenie i używanie w pojeździe taksometru, umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczanie na dachu pojazdu lamp i innych urządzeń technicznych. Sąd uznał za nietrafne, zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko organu, zgodne z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (vide: wyroki NSA: z 13 maja 2009 r. II GSK 911/08 i z 16 grudnia 2009 r. II GSK 202/09), że drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., gdyż służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób. Ustalając na podstawie prawidłowo zebranych dowodów fakt zamontowania w pojeździe ww. drogomierza marki [...] połączonego przewodem elektrycznym z kasą fiskalną, organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Również z zarzutem skargi o naruszeniu przez organ art. 15 ust. 5 lit. b) u.t.d. w świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób się zgodzić. Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wyraźnie bowiem wynika, że kontrolowany pojazd został oznakowany w sposób sugerujący transport drogowy osób taksówką. Umieszczony za samochodzie napis: [...] - jest jedynie próbą ominięcia zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b), a nie rzeczywistą formą jego respektowania. Ponadto zarzut, że skarżąca posługuje się firmą S spółka z o.o. podczas gdy na pojeździe widnieje jedynie nazwa "[...]" lub "[...]", również uznać należy za bezpodstawny, zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z dnia 20 października 2009 r., który Sąd w pełni podziela "przepis art. 18 ust. 5 b) u.t.d nie może być rozumiany w taki sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy, art. 18 ust. 5 u.t.d.". W świetle powyższego w ocenie Sądu, organy w sposób zasadny przyjęły, że skarżący w niniejszej sprawie naruszył zakaz z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Zdaniem Sądu, za niezasadne należy uznać również zarzuty dotyczące naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie potwierdził, iż do takiego naruszenia doszło. Wskazany przepis zabrania umieszczania na dachu pojazdu, który nie jest taksówką, lamp lub innych urządzeń technicznych. W tym miejscu należy podkreślić, iż wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji nie stwierdziły naruszenia polegającego na umieszczaniu na pojeździe oznaczeń z telefonem przedsiębiorcy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej wynikające z oględzin pojazdu oraz zeznania kierowcy w pełni korespondują z dokumentacją fotograficzną skontrolowanego pojazdu, oraz stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) ustawy. Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] lutego 2010 r. przez skarżącą spółkę z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą i telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp i lub innych urządzeń technicznych organy prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 2.9. pkt 1, 2 i 3 załącznika do tej ustawy nakładając na spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 złotych. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.