VI SA/Wa 473/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP oddalił wniosek M. T., skarżącego w niniejszej sprawie, o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny nr [...], udzielony na rzecz Z. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lutego 2010 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek M. T. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny o numerze [...] udzielonego na rzecz Z. z siedzibą w W. Znak ten przeznaczony jest do oznaczania następujących towarów w klasie 25: mundury, koszule, dresy, czapki, naramienniki, furażerki. Jako podstawę prawną żądania wnioskodawca wskazał art. 120 ust. 1, art. 129 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej. Wnioskodawca podniósł, że sporne oznaczenie stanowi graficzną postać wizerunku emblematu ochotniczych straży pożarnych. Emblemat ten jest elementem umundurowania używanego przez wszystkich członków ochotniczych straży pożarnych. Zdaniem wnioskodawcy emblemat ten sam w sobie jest towarem, wobec czego sporne oznaczenie nie może spełniać funkcji znaku towarowego poprzez informowanie o źródle pochodzenia towaru nim opatrzonego. Zdaniem wnioskodawcy rejestracja spornego znaku doprowadziła do stanu prawnej niejasności, ponieważ podmiot wytwarzający na zamówienie straży pożarnej przedmiotowy emblemat ze spornym oznaczeniem potencjalnie i wbrew swojej woli narusza prawo ochronne na ten znak. Zdaniem wnioskodawcy stan taki jest sprzeczny z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami. Uzasadniając swój interes prawny wnioskodawca wskazał, że stan prawnej niejasności powstały na skutek udzielenia spornego prawa stanowi znaczące ograniczenie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, której wolność jest zagwarantowana przez Konstytucję RP. Wobec tego jako źródło swego interesu prawnego wskazał art. 6 i 17 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 20 i 22 Konstytucji RP. Podniósł, że od [...] września 1999 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie haftu elektronicznego. Wytwarza na rzecz terenowych jednostek ochotniczej straży pożarnej elementy umundurowania zawierające sporny znak towarowy. Jego zdaniem wraz z udzieleniem spornego prawa ochronnego ograniczone zostało jego prawo do produkcji i sprzedaży emblematów zawierających sporny znak. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2012 r. wnioskodawca wskazał jako podstawę prawną wniosku art. 120 ust. 1, art. 129 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo własności przemysłowej. Przedłożył również kopie faktur i zamówień na potwierdzenie tego, że sprzedawał jednostkom straży pożarnej elementy ubioru chronione spornym znakiem wraz z emblematami. Stwierdził, że emblemat jest towarem i jako taki jest sprzedawany, najczęściej razem z elementami umundurowania. Odzież podlega bowiem podstawowej stawce podatku VAT w wysokości 22%, zaś odzież przeznaczona dla straży pożarnej, która zawiera emblemat ze spornym znakiem, obciążona jest preferencyjną stawką 7%. Uprawniony ze spornego prawa stwierdził, że wniosek jest bezzasadny i wniósł o jego oddalenie. Sporny znak towarowy nie jest samoistnym "elementem umundurowania" członków ochotniczej straży pożarnej, składającym się wyłącznie z formy towaru. Jest to znak graficzny, przedstawiający określoną jasną kompozycję rysunkową, umieszczoną na ciemnym tle, przeznaczoną do oznaczania mundurów i innego rodzaju odzieży. Sporny znak nie jest emblematem i nie stanowi gotowego wyrobu występującego w obrocie gospodarczym. Ochotnicze straże pożarne należące do Z. mogą zamawiać umundurowania i ich elementy u dowolnego producenta. Wobec powyższego udzielenie spornego prawa nie naruszyło przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej i w żaden sposób nie ograniczyło praw wnioskodawcy jako świadczącego usługi hafciarskie na zamówienie terenowych jednostek ochotniczych straży pożarnych. Uprawniony podniósł, że określenie "emblemat" oznacza symbol. Jego zdaniem udzielenie spornego prawa nie ma żadnego wpływu zakłócającego działalność gospodarczą wnioskodawcy jako wykonującego usługi w zakresie hafciarstwa. Wnioskodawca nie jest producentem odzieży. Sporny znak towarowy nie jest gotowym towarem. Stanowi on oznaczenie graficzne przeznaczone do nakładania na towary wymienione w wykazie towarów spornego znaku. Sporne oznaczenie jest emblematem rozumianym jako symbol, nie jest natomiast naszywką, nie jest towarem jako takim. Uprawniony wskazał, że ochrona wzoru przemysłowego o numerze [...] wygasła w dniu [...] września 2003 r. Wzór ten jest tożsamy ze spornym znakiem. Zdaniem uprawnionego wnioskodawca nie wykazał posiadania aktualnego i realnego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Urząd Patentowy RP działający w trybie spornym na podstawie art. 120 ust. 1, art. 129 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 6 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2003 r., Nr 119, poz. 1117) i art. 98 kpa w zw. z art. 256 ust. 2 pwp oddalił przedmiotowy wniosek (pkt 1), przyznał Z. 1.683,24 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2), a w pozostałym zakresie wniosek o zwrot kosztów postępowania oddalił (pkt 3). Urząd uznał, że wnioskodawca (skarżący) ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa ochronnego, ponieważ powołał się na prawo do prowadzenia działalności gospodarczej określone w art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 i 17 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Powyższe przepisy są uznawane w orzecznictwie administracyjnym jako podstawa stwierdzenia interesu prawnego. Wnioskodawca wykazał również, że łączyły go kontakty handlowe z uprawnionym. Prowadzi on bowiem działalność gospodarczą, w ramach której m.in. wytwarza na rzecz terenowych jednostek ochotniczej straży pożarnej elementy umundurowania zawierające sporny znak towarowy. Wnioskodawca kwestionując sporne prawo stwierdził, iż udzielenie spornego prawa utrudnia prowadzenie przez niego działalności gospodarczej i nie ma zdolności odróżniania, a jako takie powinno być dostępne dla wszystkich uczestników rynku. Wnioskodawca ma zatem, zdaniem organu, prawo żądać ustalenia, czy sporne prawo zostało udzielone z zachowaniem ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego. Decyzja o unieważnieniu bądź utrzymaniu w mocy spornego prawa będzie bowiem bezpośrednio, konkretnie i realnie wpływać na sytuację wnioskodawcy oraz usunie powstały stan niepewności w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W związku z zarzutami co do braku ustawowych warunków do uzyskania prawa ochronnego Urząd Patentowy podniósł, że zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 1 pwp udziela się prawa ochronnego na oznaczenia, które nie mogą być znakiem towarowym. Powyższy przepis pozostaje w ścisłym związku z art. 120 tejże ustawy, w myśl którego znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 120 ustawy Prawo własności przemysłowej znakiem towarowym może być takie oznaczenie, które ma właściwości umożliwiające odróżnianie jakichkolwiek towarów w obrocie gospodarczym, tj. oznaczenie, które ma tzw. abstrakcyjną zdolność odróżniania. W myśl art. 120 ust. 2 w/w ustawy właściwości takie mają w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a także melodia lub inny sygnał dźwiękowy. Art. 120 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej wskazuje jedynie przykłady oznaczeń pozostawiając katalog znaków towarowych otwartym. Z treści w/w przepisów wynika, że przedmiotem oceny jest zgłoszone oznaczenie jako takie, czyli jego cechy strukturalne. Dla tej oceny nie ma zdaniem organu, znaczenia, czy w obrocie gospodarczym funkcjonują oznaczenia podobne do spornego znaku. Urząd Patentowy podkreślił, że przedstawienie spornego znaku jest istotne, gdyż Urząd ocenia oznaczenie w postaci, w jakiej zostało zgłoszone i uzyskało ochronę. W opisie znaku uprawniony wskazał, że oznaczenie "przedstawia znak graficzny w postaci okrągłej tarczy z umieszczonym na niej stylizowanym orłem w koronie, tarcza w dolnej części na długości 2/3 obwodu jest opleciona trójdzielnym wieńcem laurowym, a powyżej tarczy są usytuowane, skierowane w lewo i w prawo, dwa strażackie toporki, pomiędzy którymi znajduje się element zdobniczy wyobrażający płomienie". Tak przedstawiony sporny znak towarowy spełnia kryteria określone w art. 120 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Przedmiotowy znak posiada bowiem zdolność do odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. W piśmiennictwie podkreśla się trzy elementy, które winny zostać spełnione w kontekście analizy art. 120 ust.1 w/w ustawy, tj. zmysłową postrzegalność oznaczenia, jego jednolitość oraz samodzielność znaku towarowego względem towaru. W kwestii samodzielności znaku względem towaru w doktrynie występuje pogląd, według którego oznaczenie "jest elementem odrębnym (samodzielnym) w stosunku do wyróżnianego towaru, co oznacza, że w każdym wypadku odbiorcy powinni mieć możliwość co najmniej pojęciowego rozdzielenia towaru od oznaczenia. (...) Właściwe rozumienie art. 120 pozwala stwierdzić, iż artykuł ten może być samodzielną podstawą odmowy rejestracji znaku, gdy oznaczenie to w ogóle nie ma samodzielnego bytu." (zob. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Warszawa 1996). Zdaniem Urzędu Patentowego RP forma przedstawieniowa spornego oznaczenia umożliwia jego percepcję za pomocą zmysłu wzroku. Przedmiotowy znak ma charakter odrębny i samodzielny względem oznaczanych nim towarów. Jego forma przedstawieniowa nie przypomina bowiem towarów oznaczanych przedmiotowym znakiem. Z powyższych względów przedmiotowy znak towarowy, w rozumieniu art. 120 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej, spełnia wymogi jako oznaczenie, które może z definicji pełnić funkcję znaku towarowego nadającego się do odróżniania towarów. Art. 129 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy pozostaje w ścisłym związku z art. 120 ustawy Prawo własności przemysłowej. Wobec stanowiska przyjętego odnośnie do interpretacji art. 120 w/w ustawy Urząd uznał, iż art. 129 ust. 1 pkt 1 również nie może stanowić podstawy unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy graficzny o numerze [...]. Przedmiotowe oznaczenie może być znakiem towarowym, gdyż spełnia ustawowe wymogi określone w w/w przepisie. Sporny znak mieści się w katalogu oznaczeń, które mogą być znakiem towarowym, a tym samym nadaje się do pełnienia funkcji znaku towarowego. Przedmiotowy znak ma charakter fantazyjny, wobec czego posiada abstrakcyjną zdolność odróżniającą do oznaczania towarów w ogóle. Organ uznał zatem zarzut udzielenia spornego prawa z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej za nieuzasadniony. Urząd Patentowy RP nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo własności przemysłowej, zgodnie z którym nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia stanowiące formę bądź inną właściwość towaru lub opakowania, która jest uwarunkowana wyłącznie jego naturą, jest niezbędna do uzyskania efektu technicznego lub zwiększa znacznie wartość towaru. Zdaniem organu powołany przepis odwołuje się do natury znaku towarowego, ponieważ oznaczenie, aby mogło być znakiem towarowym, musi być czymś odrębnym od towaru, w przeciwnym razie występuje brak zdolności odróżniania. W doktrynie występuje pogląd, zgodnie z którym pojęcie uwarunkowania towaru wyłącznie jego naturą należy rozumieć jako wymóg samoistności oznaczenia, tj. wyłączona od rejestracji jest forma, bez której towar nie jest w stanie istnieć. Udzielenie takiej ochrony spowodowałoby wyłączenie spod możliwości rejestracji całej kategorii towarów. Forma niezbędna do uzyskania efektu technicznego odwołuje się do właściwości funkcjonalnych kształtu towaru. Jeżeli zostanie wykazane, że zasadnicze właściwości funkcjonalne formy są uwarunkowane wyłącznie efektem technicznym, to oznaczenie takie nie może być zarejestrowane. W kontekście powyższego Urząd podkreślił graficzną formę przedstawieniową spornego znaku towarowego. Znak ten jest oznaczeniem graficznym przedstawiającym okrągłą tarczę oplecioną wieńcem laurowym, wewnątrz której znajduje się stylizowany orzeł w koronie, zaś nad tarczą umieszczono dwa strażackie toporki oraz element zdobniczy wyobrażający płomienie. Sporny znak towarowy nie stanowi formy ani innej właściwości towaru lub opakowania, uwarunkowanej wyłącznie jego naturą, niezbędnej do uzyskania efektu technicznego lub zwiększającej znacznie wartość oznaczanego towaru. Przedmiotowy znak został bowiem przeznaczony do oznaczania mundurów, koszul, dresów, czapek, naramienników oraz furażerek. Oznaczenie zdaniem organu, nie stanowi formy ani innej właściwości żadnego z w/w towarów. Sporny znak towarowy przedstawia bowiem motyw graficzny w postaci tarczy z orłem i innymi elementami dekoracyjnymi. Forma przedstawieniowa spornego znaku wyklucza zatem również zastosowanie art. 131 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo własności przemysłowej jako podstawy unieważnienia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. Na marginesie Urząd zauważył, że przedstawiciele doktryny podkreślają, iż powyższy przepis ma zastosowanie tylko w odniesieniu do oznaczeń przestrzennych. Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania Urząd Patentowy RP podniósł, że w rozpatrywanej sprawie strona wygrywająca – uprawniony – reprezentowany był przez pełnomocnika – rzecznika patentowego, a zatem zasadne było przyznanie uprawnionemu jako stronie wygrywającej kwotę 1683,24 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Kwota ta stanowi sumę opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w wysokości 17 złotych, kosztu dojazdu pełnomocnika na rozprawę w dniu [...] lutego 2012 r. w wysokości 66,24 złotych oraz stawki minimalnej w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego określonej w § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r., nr 212, poz. 2076) w wysokości 1600 złotych. W pozostałym zakresie wniosek uprawnionego o zwrot kosztów postępowania został oddalony. W decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., umarzającej postępowanie w sprawie z wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny o numerze [...] ([...]), Urząd Patentowy przyznał już bowiem uprawnionemu od wnioskodawcy kwotę w wysokości 125,56 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawy, które odbyły się w dniach [...] grudnia 2010 r. i [...] czerwca 2011 r. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie art. 120 § 1, 129 § 1, 131 § 2 pkt 6 pwp oraz naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 pwp przez brak działań pozwalających na wyjaśnienie sprawy dot. obowiązku uznania, iż zamieszczenie przez niego na odzieży z kl. 25 emblematów objętych kl. 26 stanowi naruszenie prawa ochronnego [...], niezebranie i nierozpatrzenie przepisów unijnych – rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, co spowodowało błędną wykładnię art. 131 ust. 2 pkt 6 pwp nierozpatrzenie zarzutu, że emblemat będący w całości towarem nie może być znakiem towarowym i niewskazanie dlaczego organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w szczególności twierdzeniom, że emblematy są towarem i jako takie nie mogą być znakami towarowymi, co rzutuje na konieczność rozpatrzenia argumentacji, że sprzedając odzież objętą ochroną w kl. 25 prawem ochronnym [...] łącznie z emblematem wg zał. 8 do regulaminu, nie objętego ochroną kl. 25 narusza w/w prawo ochronne. Uzasadniając zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego skarżący podniósł, że teoretycznie znak mógłby wypełnić wymogi stawiane znakom towarowym ale w niniejszej sprawie nie spełnia on wymogu odróżniania towarów uprawnionego od towarów innych przedsiębiorstw, bo uprawniony nie produkuje i nie sprzedaje emblematów ani towarów, które po ich oznaczeniu tym znakiem mogłyby pełnić funkcje odróżniającą te towary od towarów innych przedsiębiorstw. Przedmiotowy emblemat jest towarem wprowadzonym do obrotu przez przedsiębiorstwo tj. wytwórców realizujących zlecenia jednostek osp i jest używany jako emblemat stosowany w tych jednostkach. Zdaniem skarżącego wykazał on, że grafika emblematów produkowanych zgodnie z wizerunkiem zamieszczonym w Regulaminie Umundurowania z 2000 r. jest analogiczna, jak później zgłoszona w znaku towarowym. Emblematy stanowią przedmiot obrotu gospodarczego. Emblemat jest wykorzystywany jako grafika znaku, a oznakowanie będące towarem nie może być znakiem towarowym. Urząd Patentowy uznał, iż sporne oznaczenie nie stanowi formy żadnego z w/w oznakowań towarów pomijając jednak jego wyjaśnienia z [...] marca 2012 r., w których podnosi, że "sprzedaż przez wnioskodawcę wyrobów objętych ochroną w/w znakiem wraz z emblematem stanowiącym integralną część umundurowania określonego w Regulaminie stanowi, że emblemat i elementy ubioru będące innymi produktami zakwalifikowane są w tej samej klasie co ten przedmiot". W konsekwencji zaś powyższego rozstrzygnięcia Urząd naruszył art. 131 ust. 2 pkt 6 pwp i nie uwzględnił art. 7 ust. 1 pkt e Rozporządzenia 40/94. Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie nosi bowiem znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a. W postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego Urząd Patentowy RP działający w postępowaniu spornym związany jest podstawą prawną wniosku w tym przedmiocie. Ostatecznie jako podstawę prawną żądania objętego przedmiotowym wnioskiem Skarżący wskazał art. 120 ust. 1, art. 129 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo własności przemysłowej i Urząd rozpoznał wniosek dokonując oceny spornego znaku z punku widzenia powołanych przepisów i zasadnie uznał, iż nie ma podstaw do przyjęcia, iż wskazane w tych przepisach warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na w/w znak nie zostały spełnione. Zarzuty co do braku ustawowych przesłanek do udzielenia ochrony Skarżący, jak podaje wiąże z tym, że grafika znaku jest analogiczna, jak ustanowiony przez uprawnionego wzór emblematu w załączniku do Regulaminu Umundurowania obowiązującego od 2000 r. (a więc przed datą zgłoszenia) jako obligatoryjne oznaczenie w jednostkach Ochotniczych Straży Pożarnych. Emblematy są w praktyce wykonywane w postaci naszywek tekstylnych i stanowią element umundurowania. Jako wyroby haftowane emblematy te same w sobie są towarem, a tym samym sporny znak niespełnia ustawowych przesłanek, bo nie można uzyskać skutecznej rejestracji znaku towarowego na wyrób będący towarem. Znak ten nie spełnia przy tym wymogu odróżniania towaru uprawnionego od towarów innych przedsiębiorstw, bo uprawniony nie produkuje ani nie sprzedaje emblematów ani towarów, którego ich oznaczenie tym znakiem/emblematem mogłoby pełnić funkcję odróżniającą te towary od towarów innych przedsiębiorstw. Podkreślić jednak należy, co jak wydaje się skarżący pomija, iż w przedmiotowym postępowaniu ocenie z punktu widzenia powołanych przepisów podlega oznaczenie w postaci, w jakiej zostało zgłoszone i uzyskało ochronę. Poza tą oceną pozostaje okoliczność, czy uprawniony i w jakim zakresie używa objętego ochroną znaku towarowego. Ta kwestia podlega rozpoznaniu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego z powodu nieużywania zarejestrowanego znaku (art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp), a zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu o unieważnienie w/w prawa ochronnego. Zasadnie zatem Urząd Patentowy odwołał się do opisu znaku i trafnie stwierdził, że oznaczenie zawiera znak graficzny w postaci drugiej tarczy z umieszczonym na niej stylizowanym orłem w koronie i tarczy w dolnej części na długości 2/3 obwodu jest opleciona trójdzielnym wieńcem honorowym, a powyżej tarczy są usytuowane, skierowane w lewo i prawo dwustronnie toporki pomiędzy którymi znajduje się element zdobniczy wyrażający płomienie. Konsekwencją takiej formy przedstawieniowej jest nietrafność zarzutu wiązanego z naruszeniem w ocenie skarżącego art. 120 ust. 1 pwp. W odniesieniu do spornego oznaczenia zachodzi bowiem jego zmysłowa spostrzegalność, jednolitość i samodzielność znaku towarowego względem towaru a są to elementy, które jak uznaje się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie winny być spełnione, aby znak odpowiadał wymogowi art. 120 ust. 1 pwp tj. nadawał się do odróżniania w obrocie towarów jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów innych przedsiębiorstw. Podnieść przy tym należy, iż znak, jak trafnie uznał Urząd Patentowy jest samodzielny względem towarów, do których oznaczania ma służyć. Jest bowiem przeznaczony do oznaczania mundurów, koszul, dresów, czapek, naramienników i formułek. Nie stanowi zatem formy ani innej właściwości żadnego z tych towarów. Skarżący błędnie, w oderwaniu od formy przedstawieniowej znaku utożsamia znak z emblematem uznając, iż skoro emblemat jest towarem i używany jest obowiązkowo w jednostkach straży pożarnej to i sporny znak pełni funkcję towaru. Podnoszona przez uprawnionego okoliczność, że nazwa "emblemat" wprowadzona została dla oznaczania umundurowania przez uprawnionego w Regulaminie, sposób stosowania "emblematu" dla oznaczenia umundurowania, sprzedaż samych emblematów w postaci naszywek tekstylnych lub z elementami umundurowania, a także okoliczność, iż jak twierdzi skarżący nie był i nie jest producentem ani sprzedawcą emblematów pozostaje z punktu widzenia powołanych przepisów bez istotnego znaczenia. Istotnym jest natomiast, iż graficzna forma przedstawieniowa znaku wyklucza możliwość przyjęcia, iż zachodzi wskazana w art. 131 ust. 2 pkt 6 pwp przesłanka stanowiąca przeszkodę do udzielenia na w/w znak prawa ochronnego. Urząd Patentowy w sposób jednoznaczny, bez naruszenia powołanych przepisów i z uwzględnieniem reguł procedury administracyjnej dał wyraz swym ustaleniom i ocenie prawnej zasadnie uznając, iż podstaw do uwzględnienia objętego wnioskiem żądania nie ma. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.