VI SA/Wa 479/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2017 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2016 r. ; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.na rzecz M.W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...]lutego 2016 r. do organu licencyjnego wpłynął protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu [...]lutego 2016r. przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy [...]Policji w [...], pojazdu marki [...]o nr rej. [...] zgłoszonego do licencji nr [...] w dniu [...] lutego 2016r., w chwili kontroli kierowanego przez Pana P. P. zamieszkałego w [...]. Po przeprowadzeniu czynności sprawdzających w organie licencyjnym ustalono, że Pan P. P. na dzień przedmiotowej kontroli nie posiadał zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, a tym samym nie spełniał warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym w dniu [...] marca 2016r. przedsiębiorcy M.W. udzielono pisemnego ostrzeżenia. Jednocześnie przedsiębiorca został poinformowany, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia obowiązującego prawa, zostanie wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia przedmiotowej licencji. Kolejny materiał dotyczący kontroli ww. pojazdu został przekazany w dniu [...]lipca 2016 r. przez Straż Miejską [...] i dotyczył czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2016 r. Prowadzący kontrolę ustalili, że kierującym ww. pojazdem w chwili kontroli był ponownie P. P. zamieszkały w [...]. W wyniku czynności sprawdzających podjętych w organie licencyjnym ustalono, iż P. P. nadal nie spełnia warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.t.d., tj. nie posiada zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem. Organ stwierdził ponowne naruszenie przez przedsiębiorcę M. W. tego samego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym, w konsekwencji czego w dniu [...] lipca 2016r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia przedsiębiorcy licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Decyzją z dnia [...] września 2016r. nr [...] Prezydent [...] cofnął przedsiębiorcy M. W. z siedzibą w [...] licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną w dniu [...] stycznia 2013r. (zmienioną w dniu [...] maja 2013r. na licencję nr [...], w dniu [...]grudnia 2013r. na licencję nr [...], w dniu [...]lipca 2014r. na licencję nr [...], w dniu [...]września 2014r. na licencję nr [...], w dniu [...] maja 2015r. na licencję nr [...], w dniu[...] września 2015r. na licencję nr [...] oraz w dniu [...]lutego 2016r. na licencję nr [...]). W uzasadnieniu wskazano, że nieprawidłowości w wykonywaniu transportu drogowego taksówką, które zostały ujawnione przez kontrolujących, wskazują na brak poszanowania przez przedsiębiorcę obowiązującego prawa. Od osoby prowadzącej działalność gospodarczą jako od profesjonalisty wymaga się szczególnej dbałości przestrzegania przepisów regulujących tę sferę działalności przewozowej. Powtarzalność naruszeń, jakich dopuścił się przedsiębiorca, zwłaszcza że dotyczą one tego samego rodzaju czynów tj. wykonywania przewozów przez kierowcę, który nie spełnia wymagań określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.t.d., prowadzi do zakwalifikowania opisanego powyżej kompleksu zdarzeń jako rażącego naruszenia innych warunków wykonywania działalności objętej licencją. W dniu [...] września 2016r. M. W. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuca naruszenie prawa procesowego oraz materialnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł, że licencja [...] na dzień przeprowadzonej kontroli przez organy Policji według protokołu przeprowadzona została w dniu [...] lutego 2016r. i na ten dzień licencja [...] była przypisana do samochodu o nr rej. [...] marki [...], natomiast do samochodu [...]o nr rej. [...] była i jest przypisana licencja nr [...] wydana na przedsiębiorcę P.H.U. [...] zam. [...] ul. [...]. Skarżący podkreślił, że nie może odpowiadać za osoby trzecie które posiadały licencję i co należy podkreślić - prowadziły działalność na własny rachunek i na własne ryzyko. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. W. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2016r. o cofnięciu przedsiębiorcy M. W. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną w dniu [...] stycznia 2013r. (zmienioną w dniu [...] maja 2013r. na licencję nr [...], w dniu [...] grudnia 2013r. na licencję nr [...], w dniu [...] lipca 2014r. na licencję nr [...], w dniu [...]września 2014r. na licencję nr [...], w dniu [...]maja 2015r. na licencję nr [...], w dniu [...] września 2015r. na licencję nr [...] oraz w dniu [...] lutego 2016r. na licencję nr [...]), orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2015r. poz. 390) cofa się jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5; 2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy: a) (uchylona), b) nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy, c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w przypadku, o którym mowa w ust. 3a. Podstawą prawną kontrolowanej decyzji są przepisy ustawy z dnia 6 września 200lr. o transporcie drogowym, z których art. 5 ust. 1 i 2 regulując podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, udzielonej w drodze decyzji administracyjnej na czas nie krótszy niż 2 i nie dłuższy niż 50 lat. Ustawa o transporcie w art. 15 przewiduje także sytuacje, w których licencja na wykonywanie transportu drogowego winna zostać cofnięta obligatoryjnie (ust. 1) bądź fakultatywnie (ust. 3). Jedną z podstaw do obligatoryjnego cofnięcia licencji jest stwierdzenie przez właściwy organ, że posiadacz licencji rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa (art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy). Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego taksówką. Warunki te określone są w art. 6 ustawy i muszą być spełnione łącznie. Organ zauważył, że wydany stronie dokument licencji zawiera pouczenie, iż przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Uprawniony nie zgłosił zmiany w licencji, która polegała na oddaniu samochodu w najem osobie trzeciej wykonującej usługi transportowe. Pomimo, iż pismem z dnia [...] marca 2016r., które zostało doręczone adresatowi w dniu [...]marca 2016r. ostrzeżono skarżącego, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...], kierującym pojazdem był P. P., który nie spełnia warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy jak również kierujący pojazdem w chwili kontroli nie posiadał ważnej legalizacji taksometru zamontowanego w pojeździe co narusza § 24 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia. SKO wskazało, że zgodnie z w/w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, cofa się jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. b poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji (art. 15 ust. 2 zd. 1 ustawy). Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając 1) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, art. 140 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zaakceptowanie dokonania przez organ I instancji niewszechstronnej, arbitralnej oceny materiału dowodowego, jak również całkowitego pominięcia w uzasadnieniu w decyzji Prezydenta [...]oraz SKO w [...]argumentów i dokumentów przedstawionych przez skarżącego, z których wynika, że: po pierwsze nie naruszył warunków licencji, posiada zaświadczenie o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) udt, nadto działania osób trzecich, które nie posiadały rzeczonego zaświadczenia nastąpiły bez zgody i wiedzy skarżącego, wreszcie, że skarżący podjął starania uniemożliwiające osobom bez zaświadczenia prowadzenie przewozu osób taksówką, gdyż niezwłocznie po powzięciu wiedzy o takiej okoliczności - rozwiązał umowę z K. S. i odebrał mu samochód; b) naruszenie prawa materialnego, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z 06 września 2001r. o transporcie drogowym w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z 06 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez nieprawidłową interpretację i zastosowanie przedmiotowych przepisów, polegającą na przyjęciu, że: - przesłanka posiadania zaświadczenia o ukończeniu szkolenia transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem - które to zaświadczenie skarżący posiada - rozciąga się również na osoby, którym skarżący wynajmował samochód, mimo, że osoby te prowadziły działalność na własną odpowiedzialność i ryzyko i zapewniły skarżącego, że posiadają wszelkie konieczne uprawnienia; - w okolicznościach sprawy zachodzi przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) udt, zaś skarżący rażąco naruszył warunki działalności określone w licencji, podczas gdy skarżący posiada zaświadczenie o ukończeniu szkolenia transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, natomiast osoby wynajmujące samochód-taksówkę wprowadziły skarżącego w błąd w przedmiocie legitymowania się przedmiotowym zaświadczeniem; c) naruszenie prawa materialnego, art. 89 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nieprawidłową interpretację i zastawanie, polegające na przyjęciu, że kontrolę w zakresie spełniania warunków korzystania z licencji miał prawo przeprowadzić funkcjonariusz Straży Miejskiej, podczas gdy zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 8 strażnicy straży gminnych mają prawo prowadzenia takiej kontroli jedynie wobec publicznego transportu zbiorowego, w zakresie określonym w ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie drogowym; Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]września 2016 r. raz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, w konsekwencji zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca winna zostać uchylona. Skarżący podkreslił, że posiada zaświadczenie o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) udt, a ponadto że działania osób trzecich, które nie posiadały rzeczonego zaświadczenia, nastąpiły bez zgody i wiedzy skarżącego. Niezwłocznie po uzyskaniu wiedzy o przedmiotowych działaniach skarżący podjął starania uniemożliwiające osobom bez zaświadczenia prowadzenie przewozu osób taksówką, t.j. rozwiązał umowę z K. S. i odebrał mu samochód - okoliczności te nie zostały uwzględnione w postępowaniu odwoławczym, nie został również na te okoliczności przeprowadzony jakikolwiek dowód. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej nie sposób ustalić w jaki sposób skarżący naruszył warunki udzielonej licencji i to w stopniu uzasadniającym jej cofnięcie. M. W. uzyskał i posiada zaświadczenie o ukończeniu szkolenia transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, wymagał go również od osób, którym wynajmował taksówkę, a które, co należy podkreślić - prowadziły działalność na własny rachunek i na własne ryzyko. Zarówno Ł. P., jak i K.S. na mocy zawartych umów mieli na własną rękę prowadzić działalność, do ich obowiązków należało także legitymowanie się zaświadczeniem z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) udt, czego skarżący od nich wymagał, o czym świadczy chociażby treść zawartych umów - osoby wypożyczające auto miały używać przedmiotu najmu zgodnie z zasadami i właściwymi przepisami (par. 15 i par 4 umowy z K. S.) oraz współpracować z [...] z należytą starannością i sumiennością, po złożeniu oświadczenia, że nie istnieją przeszkody do dokonywania przewozu taksówką na podstawie licencji (par. 2 umowy z Ł. P.). Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że M. W. uczynił wszystko, aby uniemożliwić jeżdżenie taksówka osobom nie posiadającym zaświadczenia, bowiem kiedy tylko dowiedział się o tym, że p. K. S. nie posiada zaświadczenia z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit, c ) ustawy, ani identyfikatora, została z nim rozwiązania umowa, a samochód został mu odebrany (pismo z dnia [...]lipca 2016 r.). Powyższe działania świadczy jednoznacznie o trosce jaką skarżący od chwili udzielenia mu licencji uzewnętrzniał o to, aby osoby które nie spełniają wymagań ustawowych, nie dokonywały przewozu taksówką. Z przytoczonej argumentacji wynika zatem jednoznacznie, że po pierwsze skarżący nie naruszył warunków udzielonej licencji oraz się z tym nie godził, zabezpieczył się także przed bezprawnym działaniem innych osób poprzez wprowadzenie określonych zapisów do umów z osobami. Organ odwoławczy zaakceptował wadliwe działanie organu I instancji, który nie wskazał jakiegokolwiek bezpośredniego naruszenia warunków używania licencji przez skarżącego, a jedynie naruszenie dokonane przez osobę trzecią, jednakże skarżący nie odpowiadać za bezprawne i nieodpowiedzialne działania osób trzecich podjęte wbrew jego woli. Stwierdzić należy ostatecznie, że podjęcie decyzji o utrzymanie w mocy decyzji o cofnięciu licencji nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 140 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącego w sprawie naruszony także został art. 89 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zważyć bowiem należy, że u podstaw zaskarżonej decyzji legły czynności kontrolne funkcjonariuszy Straży Miejskiej z [...]maja 2016 r. Tymczasem zgodnie z art. 85 ust. 1 udt i art. 89 ust. 1 kontrola w zakresie licencji możliwa jest jedynie w sytuacji dokonywania jej przez upoważniony podmiot, a nadto na podstawie upoważnienia. Tymczasem z w/w przepisów wynika, że funkcjonariusze Straży Miejskiej nie posiadali upoważnienia do przeprowadzenia kontroli w zakresie licencji na przewóz taksówką - dokonana kontrola była zatem nielegalna i nie posiada mocy prawnej - jako przeprowadzona z naruszeniem warunków ustawowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia o cofnięciu przedsiębiorcy M. W. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z treścią art. 7 k.p.a., organ prowadzący postępowanie zobligowany jest przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ ma obowiązek wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), natomiast poczynione w sprawie ustalenia muszą znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei zadaniem organu rozpoznającego sprawę w drugiej instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż istotą dwuinstancyjności jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Zadaniem organu administracji wyższej instancji nie jest więc kontrola decyzji wydanej w pierwszej instancji, ale ponownie rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie, na podstawie własnych ustaleń, zarówno co do stanu faktycznego, jak i stanu prawnego sprawy. Konieczne staje się przy tym wskazanie przez organ argumentacji, która legła u podstaw wydania orzeczenia o określonej treści oraz odniesienie się do zarzutów odwołania, czyniąc tym samym zadość zasadzie przekonywania strony do trafności zajętego stanowiska w sprawie. Jednocześnie należy podkreślić, że sąd orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa zatem na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności wydanego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie organy naruszyły powyższe zasady postępowania administracyjnego, albowiem nie został w ogóle ustalony stan faktyczny. Jak wynika z akt sprawy dniu [...]lutego 2016r. przeprowadzona została kontrola przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy [...]Policji w [...], pojazdu marki [...]o nr rej. [...]stanowiącego własność skarżącego. W chwili kontroli pojazd kierowany był przez P.P. zamieszkałego w [...]. Kierujący okazał licencję nr [...], która jak wynika z akt sprawy dotyczy innego pojazdu. Ponadto ustalono, że P. P. na dzień przedmiotowej kontroli nie posiadał zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, a tym samym nie spełniał warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Do akt załączone są również kserokopie licencji dotyczących pojazdu marki [...]o nr rej. [...]. Pierwsza udzielona była w dniu [...]maja 2015r. i jest na niej stempel – anulowana (s. 6 akt, brak informacji w jakiej dacie miało miejsce powyższe anulowanie) i druga udzielona w dniu [...] lutego 2016r. Z powyższego wynikać może zatem, że w dniu kontroli tj. [...] lutego 2016r. skarżący nie posiadał licencji na pojazd marki [...] o nr rej. [...], albowiem nie prowadził działalności przy wykorzystaniu tego pojazdu. Zarówno w toku prowadzonego postępowania jak i w złożonej do sądu skardze skarżący konsekwentnie wyjaśniał, że w tym czasie prowadził licencjonowanej działalności przy wykorzystaniu pojazdu marki [...]o nr rej. [...], a P. P. nie jest jego pracownikiem. Pojazd ten, przystosowany do prowadzenia działalności wynajmował osobom trzecim, które prowadząc działalność polegającą na zarobkowym wykonywaniu transportu taksówką powinny zadbać o pozyskanie stosowanych licencji i zezwoleń. Pomimo powyższych wątpliwości, okoliczności te w ogóle nie zostały przez prowadzące postępowanie organy wyjaśnione. Nie przeanalizowano umów zawieranych przez skarżącego, a dotyczących przedmiotowego pojazdu oraz nie ustalono okresów w jakich skarżący posiadał licencję na pojazd marki [...] o nr rej. [...], nie przesłuchano w charakterze świadka P. P., obecnego w trakcie kontroli w dniu [...] lutego 2016. W celu wyjaśnienia sprawy możliwe było przesłuchanie osób, które wynajmowały od skarżącego pojazdu marki [...]o nr rej. [...]. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że Prezydent [...] udzielając w dniu [...]marca 2016 r. na podstawia art. 15 ust.2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 2 lit. a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2016.1907 ze zm.) przedsiębiorcy M. W. pisemnego ostrzeżenia, poinformował go, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia obowiązującego prawa, zostanie wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia przedmiotowej licencji. Zauważyć jednak należy, że kolejne czynności kontrolne dotyczące ww. pojazdu przeprowadzone zostały w dniu [...] czerwca 2016 r. przez Straż Miejską [...]. Prowadzący kontrolę ustalili, że kierującym ww. pojazdem w chwili kontroli był ponownie P. P. zamieszkały w [...]. W wyniku czynności sprawdzających podjętych w organie licencyjnym ustalono, iż P.P. nadal nie spełnia warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.t.d., tj. nie posiada zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem. Jednakże już na etapie odwołania skarżący zarzucał naruszenie art. 89 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podważając uprawnienia funkcjonariuszy Straży Miejskiej do przeprowadzenia w dniu [...]maja 2016 r. czynności kontrolnych. Do podniesionych zarzutów organ odwoławczy nie odniósł się. Zgodnie z treścią art. 89 ust 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem ust. 2, uprawnieni są strażnicy straży gminnych, jednakże wyłącznie w odniesieniu do publicznego transportu zbiorowego w zakresie określonym ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. Definicja publicznego transportu zbiorowego zawarta jest w art. 4 ust. 4 pkt 4) ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym i jest to powszechnie dostępny regularny przewóz osób wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Z zestawienia powyższych przepisów wynika zatem, że strażnicy straży gminnych uprawnieni zostali do dokonywania określonych czynności kontrolnych wyłącznie w zakresie określonym ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. Ponadto jak słusznie zauważył skarżący kontrola przestrzegania warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym dokonywana jest przez upoważniony podmiot, a nadto na podstawie upoważnienia. Jak wynika z akt sprawy dokonujący w dniu [...]maja 2016 r. czynności kontrolnych funkcjonariusze Straży Miejskiej nie posiadali upoważnienia do przeprowadzenia kontroli w zakresie licencji na przewóz taksówką. W tej sytuacji organ powinien dokonać oceny czy ustalenia kontroli dokonanej przez nieuprawniony podmiot mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia przedsiębiorcy licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy. Rolą sądu administracyjnego nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych za organy administracji publicznej (w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy). To organ winien bowiem dokonać wyczerpującego zebrania i przeanalizowania materiału dowodowego niezbędnego dla dokonania wszystkich istotnych ustaleń faktycznych danej sprawy. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ musi być wyczerpująca i winna odnosić się do wszystkich istotnych okoliczności podnoszonych przez stronę postępowania. Tylko wyczerpujące i prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne może stanowić przedmiot kontroli legalności danej decyzji przez Sąd. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 200 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę [...] zł, poniesioną tytułem uiszczone w sprawie wpisu sądowego.