VI SA/Wa 480/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na czynność Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie zwrotu opłaty za przedłużenie licencji oddala skargę O. Sp. z o.o. w [...], skarżąca w niniejszej sprawie, dysponowała udzieloną na jej rzecz na okres [...] października 2010 r. – [...] października 2015 r. licencją na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. [...] października 2010 r. złożyła wniosek o udzielenie licencji na dalszy okres na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Na żądanie organu skarżąca uiściła opłatę za dokonanie przez organ powyższej czynności w kwocie 7960 zł sygnalizując w piśmie z dnia [...] października 2010 r. wątpliwości co do zasadności pobrania tej opłaty z uwagi na to, iż posiada status zakładu pracy chronionej z zastrzeżeniem wystąpienia o zwrot tej opłaty jako nienależnej. W piśmie z dnia [...] października 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o zwrot nienależnej opłaty za przedłużenie licencji przewozowej wskazując, iż decyzją Wojewody z dnia [...] września 2005 r. został jej przyznany status zakładu pracy chronionej w rozumieniu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 776), a zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zakład pracy o takim statusie jest zwolniony od opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym, a opłata za wydanie licencji mająca charakter publicznoprawny jest powyższym zwolnieniem objęta. W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. organ poinformował stronę, że opłata przedmiotowa (wymieniona we wskazanym w art. 41 ustawy o transporcie drogowym katalogu opłat) jest opłatą za czynności administracyjne i nie ma charakteru publicznoprawnego. Z tego względu skarżący nie jest od jej uiszczenia zwolniony. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa przez zweryfikowanie błędnego, w ocenie skarżącej, stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. i o zwrot ww. opłaty. W odpowiedzi na wezwanie organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W skardze złożonej za pośrednictwem Ministra Infrastruktury [...] stycznia 2011 r. (data nadania) skarżąca zaskarżyła czynność organu tj. odmowę zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie licencji zawartą w piśmie z [...] listopada 2010 r. i wniosła o stwierdzenie bezskuteczności i niezgodności z prawem tej czynności i orzeczenie, że jako zakład pracy chronionej korzysta z ustawowego zwolnienia od tej opłaty oraz o zobowiązanie organu do zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami od [...] grudnia 2010 r., a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym wyłączeniu z zakresu zwolnienia opłat za licencje transportowe oraz art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o finansach publicznych przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu przy ustalaniu charakteru prawnego opłaty za udzielenie licencji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej bez zachowania ustawowego terminu bądź o jej oddalenie jako niezasadnej podtrzymując w tym zakresie stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. oparte na stanowisku Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2008 r. W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. skarżąca wniosła o nieuwzględnienie wniosku o odrzucenie skargi twierdząc, iż terminowi wniesienia skargi nie uchybiła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa - Dz. U. Nr 153 poz. 1270). W każdym jednak przypadku złożenie skargi wymaga w szczególności w świetle art. 58 ppsa uprzedniego podjęcia czynności i oceny skargi pod względem jej dopuszczalności. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest jej wniesienie w ustawowym terminie. Przedmiotem skargi jest czynność organu, a zatem zastosowanie w sprawie ma art. 53 § 1 ppsa, zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Organ odmówił uwzględnienia wniosku o zwrot ww. opłaty pismem z dnia [...] listopada 2010 r. doręczonym [...] listopada 2010 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2001 r. skarżąca wyczerpując tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa przewidziany w art. 52 ppsa wezwała organ do usunięcia naruszenia pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Organ przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. doręczonym skarżącej [...] lutego 2011 r., a skarga została nadana w urzędzie pocztowym [...] stycznia 2011 r., a zatem w wymaganym, określonym w w/powołanym przepisie terminie. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził dopuszczalność skargi i w konsekwencji skargę tę rozpoznał. Badając skargę w/w wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona czynność nie narusza bowiem, zdaniem Sądu, prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej bezskuteczności. Licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jest wydawana na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 40 pkt 1 tej ustawy przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia opłat za czynności administracyjne określone w ustawie. Z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy wprost wynika, iż czynnościami administracyjnymi jest m.in. udzielenie licencji, jej zmiana oraz przedłużenie licencji. W tej ustawie brak jest regulacji co do zwolnienia z ww. opłat. Ustawa ta szczegółowo i wyczerpująco regulując kwestie związane z wykonywaniem transportu drogowego jest w stosunku do ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 776), z której skarżąca wywodzi twierdzenie o zwolnieniu jej z tej opłaty, ustawą szczególną. Podnieść przy tym należy, iż pojęcie "opłat" użyte w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 776), z którym to przepisem skarżąca wiąże swoje żądanie, nie jest ustawowo zdefiniowane. W orzecznictwie przyjmuje się, iż pod tym pojęciem należy rozumieć opłaty o charakterze publicznoprawnym. Posiłkując się art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych uznać należy, iż do tego rodzaju opłat, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych wynika z odrębnych ustaw. Z art. 46 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, iż wpływy z ww. opłat są przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z tym, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje kwoty pobranych opłat na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego z przeznaczeniem na budowę i przebudowę dróg krajowych oraz na potrzeby gromadzenia danych o drogach publicznych i sporządzania informacji o sieci dróg publicznych, jak również na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego i budowy autostrad ale także na druk kart za przejazd po drogach krajowych oraz na wypłaty zwrotu środków finansowych z art. 37a ust. 6 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. 2004 r. nr 256, poz. 2571). W świetle powyższego, a także ust. 3a i 4 powołanego artykułu uznać zatem należy, iż przedmiotowa opłata będąc przy tym opłatą administracyjną za wykonanie czynności w postaci wydania licencji nie ma charakteru opłaty publicznoprawnej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.