VI SA/Wa 481/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. Prezydent W. zarządził przeprowadzenie kontroli w zakresie zgodności wykonywania transportu drogowego taksówką osobową z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i warunkami udzielonej licencji nr [...] wydanej K. B. (dalej jako skarżący). W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż skarżący wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2003 r. został skazany z art. 279 § 1 kk (tj. za kradzież z włamaniem) na karę [...]. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Prezydent W. cofnął K. B. licencję nr [...] udzieloną w dniu [...] lipca 2003 r. na pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż skarżący przestał spełniać wymogi uprawniające do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, albowiem został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Dlatego też organ na mocy art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) był zobligowany do cofnięcia licencji. Podkreślono również, iż fakt zatarcia skazania w 2006 r. nie może mieć wpływu na podjęcie decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania, w którym skarżący wnosił o zawieszenie licencji, gdyż skazanie ulegnie zatarciu w 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]grudnia 2005 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO podało, iż czyn za popełnienie którego K. B. został skazany, jest umyślnym przestępstwem przeciwko mieniu. Tym samym przestał on spełniać wymogi dobrej reputacji, określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, niezbędne do uzyskania i posiadania licencji na prowadzenie transportu drogowego taksówką. Zdaniem organu, wobec stanowczego, nie przewidującego żadnych wyjątków brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w/w ustawy, żadne okoliczności – w tym podnoszone w odwołaniu – nie mogą wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia sprawy. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący K. B. podniósł, iż praca w charakterze taksówkarza jest jego jedynym źródłem utrzymania i po stracie licencji nie będzie mógł znaleźć żadnego zatrudnienia. Podkreślił, że skazanie, które doprowadziło do cofnięcia licencji ulegnie zatarciu w 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie podtrzymało argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozważa zatem czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych powyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym licencję cofa się m.in. jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jednym z tych wymagań jest niekaralność za przestępstwa umyślne przeciwko mieniu (art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) w/w ustawy). Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu, co jest w sprawie okolicznością niesporną. W tak ukształtowanym stanie faktycznym właściwy organ zobligowany był do cofnięcia decyzji, albowiem cyt. przepis art. 15 w/w ustawy nie pozostawia organowi tzw. luzu decyzyjnego. Decyzja wydana przez organ ma charakter decyzji związanej. Uznać zatem należy – w ocenie Sądu – iż w sposób prawidłowy ustalając stan faktyczny organ właściwie zastosował również obowiązujące normy prawne. Podkreślić jednocześnie należy, iż organ orzeka w oparciu o stan faktyczny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Tak więc okoliczność przyszłego zatarcia skazania nie mogła mieć wpływu na stanowisko organu i wydane rozstrzygnięcie. Organ nie mógł również zawiesić licencji, gdyż przepisy mającej w sprawie zastosowanie ustawy o transporcie drogowym nie przewidują takiej możliwości. Argumenty podane w skardze, aczkolwiek niewątpliwie ważkie z punktu widzenia skarżącego, nie mogły być wzięte przez Sąd pod uwagę, albowiem sąd administracyjny kontroluje jedynie decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.