VI SA/Wa 486/13

Dnia 8 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący – S. W. złożył za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W skardze sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Jak podał skarżący, kluczowym argumentem przemawiającym za pozytywnym rozpatrzeniem ww. wniosku jest bardzo trudna sytuacja finansowa, w której się znalazł prowadząc działalność gospodarczą, co w sposób bezpośredni przekłada się na sytuację materialną jego rodziny. Podał, że na jego utrzymaniu oraz żony, której dochód wynosi 2.900 złotych netto, pozostaje czwórka uczących się dzieci. Skarżący wskazał, że prowadzone przez niego przedsiębiorstwo w okresie od stycznia do listopada 2012 r. przyniosło stratę w wysokości 194.722,26 złotych, na dowód czego załączył informację o dochodach, sporządzoną przez B.. Wyjaśnił, że sytuacja jego firm spowodowana jest zawarciem niekorzystnych kontraktów z firmami B. S.A. i P. S.A., realizującymi budowę [...] odcinka autostrady [...], na rzecz których wykonywał usługi przewozowe, w tym w szczególności sytuacja ta wynika z nieterminowości rozliczeń dokonywanych przez ww. podmioty za wykonane na ich rzecz usługi oraz z zerwania kontraktu na dostarczanie piasku z kopali, która została zlikwidowana. Skarżący dodał, że w związku z prowadzoną działalnością podpisał umowy leasingowe, których przedmiotem były dwie wywrotki. Zdaniem skarżącego, niewywiązywanie się z umów przez jego zleceniodawców powodowało konieczność zaciągania kolejnych kredytów pozwalających na spłatę bieżących zobowiązań finansowych, w tym opłat na ubezpieczenia społeczne zatrudnianych trzech pracowników i wypłat wynagrodzeń, wynikających z zawartych z nimi umów o pracę, podatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, rat leasingowych i kredytowych wynikających z zawartych umów, z tytułu których miesięczne obciążenie wynosi 37.515 złotych. Skarżący załączył do ww. wniosku dokumenty potwierdzające rodzaj i wysokość powstałych obciążeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jest zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze powyższy przepis uznać należy, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślania wymaga, że ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Ocena wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga uwagi, że zgodnie z prezentowanym w literaturze przedmiotu stanowiskiem, przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). W tym stanie rzeczy uzasadnione jest przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały przesłanki przewidziane art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedstawione przez skarżącego okoliczności potwierdzają bowiem, że jego sytuacja finansowa związana w szczególności z obowiązkiem spłaty rat kredytowych, leasingowych i uregulowania innych należności z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej jest na tyle trudna, że nie pozwala mu na zapłatę kwoty 23.640 złotych określonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z tytułu wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Wykonanie zaskarżonej decyzji, przy tego rodzaju zobowiązaniach skarżącego wobec banku, leasingodawcy i swoich pracowników może spowodować, w ocenie Sądu, dalsze zachwianie sytuacji finansowej jego przedsiębiorstwa i prawdopodobnym czyni wypowiedzenie powyższych umów kredytowych i całkowite zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto wskazać należy, że potencjalne uzyskanie przez skarżącego kolejnego kredytu lub pożyczki na spłatę należności z tytułu nałożonej kary pieniężnej, skutkować będzie powstaniem szkody wynikającej z konieczności uiszczenia odsetek i opłat z tym związanych, a więc szkody większej niż przeciętnie wywoływana wykonaniem decyzji oraz powstaniem skutków takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznych środków. Wobec powyższego, w świetle przedstawionych przez skarżącego okoliczności należy przyjąć, że przewidywane straty poniesione w wyniku wykonania decyzji, prowadzące do całkowitej utraty płynności finansowej skarżącego i w konsekwencji skutkujące zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, trudno będzie zrekompensować w przyszłości. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.