VI SA/Wa 487/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący, A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na przedstawione w treści skargi wadliwości, które w jego ocenie, powinny doprowadzić do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ dokonał nieprawidłowej wykładni przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), uznając, iż przepis ten pozwala wielokrotnie ukarać kierującego za przejazd tą samą drogą krajową w zależności od ilości mijanych na trasie bramek. Powyższe, w ocenie strony, jest niezgodne z przyjętym rozumowaniem ww. przepisu oraz praktyką orzeczniczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (v. postanowienie NSA z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1377/11, LEX nr 1103057). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie NSA z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 804/11, cebois.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznając wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy strona skarżąca w sposób przekonujący wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Po trzecie czy owe przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie wywołuje skutków o charakterze materialnym i nie podlega wykonaniu. Decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, która nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, jak również nie nakłada na nią nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, nie nosi znamion wykonalności, a zatem wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest niemożliwe (por. postanowienie NSA z 3 września 2015 r. sygn. akt II GZ 409/15, cebois.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.