VI SA/Wa 489/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2021 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Gminy Miejskiej [...] utrzymał w mocy decyzję tego samego organu z [...] września 2021 r. odmawiającą udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] m. [...]. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm.) – zwanej dalej także "u.d.p." oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) – zwanej "k.p.a.". Decyzję wydano w następujących okolicznościach sprawy. Pismem datowanym na 14 lipca 2021 r., uzupełnionym następnie pismem z 16 sierpnia 2021 r., skarżąca Gmina wniosła do zarządcy drogi krajowej nr [...] – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] obręb [...][...]. We wniosku strona wskazała, że w związku ze zmianą sposobu użytkowania działki [...] obręb [...] w celu budowy farmy fotowoltaicznej, planowany zjazd jest niezbędny do wybudowania tej farmy a potem do jej obsługi i utrzymania. Wyjaśniono, iż po wybudowaniu farmy fotowoltaicznej zjazd byłby sporadycznie używany i nie wpłynąłby znacząco na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Do wniosku dołączono m.in. kopię aktualnej mapy zasadniczej, wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wypis nr [...] z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] "Południe Miasta", wypis z rejestru gruntów, wyrys mapy ewidencyjnej. Decyzją z [...] września 2021 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uwzględnienia żądania strony. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż droga krajowa nr [...] na rozpatrywanym odcinku zakwalifikowana została do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP). Podkreślono, iż ze względów bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze klasy GP stosowanie zjazdów jest dopuszczane tylko w drodze wyjątku. Zdaniem organu I instancji w rozpatrywanej sprawie nie można dopatrzeć się takiej wyjątkowej sytuacji gdyż działka nr [...] obręb [...] zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogi położone poza granicami administracyjnymi miasta [...]. Nadto podkreślono, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wnioskowany zjazd w świetle ustaleń tego planu także nie jest dopuszczalny. Wskazano tutaj, że w badanym odcinku drogi występuje duże natężenie ruchu wynoszące 10.342 pojazdów na dobę. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Gmina Miejska [...] zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie zezwolenia zgodnie z wnioskiem. Zarzucono, m.in., iż organ nie dokonał miarodajnych ustaleń, czy działka w jakikolwiek sposób może uzyskać dostęp do drogi publicznej poza zjazdem wskazanym we wniosku, wskazano, iż zorganizowanie zjazdu z terenów prywatnych jest ekonomicznie nieuzasadnione oraz że bezpodstawnie organ utożsamił natężenie ruchu drogowego z poziomem bezpieczeństwa na danej drodze. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] grudnia 2021 r. utrzymał wydaną w pierwszej instancji decyzję w mocy. W uzasadnieniu przytoczył stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa. Wskazano m.in., iż przedmiotowa droga krajowa nr [...] winna zachować parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy GP, tj. drogom głównym ruchu przyspieszonego w tym również w zakresie lokalizacji/przebudowy zjazdów. Powołując się na paragraf 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, organ II instancji wyjaśnił, iż w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8 a ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia. Motywując wydane rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż projektowany zjazd publiczny miałby powstać na odcinku drogi krajowej nr [...], który charakteryzuje się bardzo dużym natężeniem ruchu drogowego wynoszącym 13286 poj./dobę, przy udziale samochodów ciężarowych - 1786 poj./dobę, co wskazuje, że każdy dodatkowy zjazd, na przedmiotowym odcinku ww. drogi krajowej, może negatywnie wpłynąć na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego, które jest tutaj kluczowe i które wyłącza element uznania administracyjnego przy podejmowaniu decyzji. Odnosząc się do stanowiska wnioskodawcy co do braku zasadności dostępu do działki skarżącej z innych kierunków, wyjaśniono, iż takie rozwiązanie jest możliwe i wymagałoby ustanowienia na działkach ew. nr [...] lub [...] stosownej służebności drogowej (droga konieczna) w uzgodnieniu z ich właścicielami bądź użytkownikami (tryb umowny) a w przypadku braku porozumienia - poprzez wystąpienie z roszczeniem o ustanowienie tej służebności w postępowaniu przed sądem powszechnym. Organ szeroko odniósł się także do kwestii natężenia ruchu i związanego z tym poziomu bezpieczeństwa w ruchu. Powyższa decyzja w całości stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucono jej błędne uznanie, że zezwolenie na lokalizację zjazdu naruszałoby bezpieczeństwo ruchu na drodze krajowej (zarzuty: 1, 2 i 5), błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przekroczenie granic uznania administracyjnego (zarzuty: 3,4), oraz nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji (zarzut 6). Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu z [...] września 2021 r. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie oraz odniósł się do zarzutów skargi wskazując na ich bezzasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1437) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto mając na uwadze tryb wydanego rozstrzygnięcia wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W takim też trybie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę. Przechodząc do podstaw prawnych podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia zauważyć należy, iż przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych odnoszące się do lokalizacji zjazdów wyraźnie przesądzają, że organ administracji rozstrzygający w przedmiocie wniosku o zezwolenie na urządzenie zjazdu z drogi publicznej do indywidualnej nieruchomości powinien kierować się przede wszystkim dwiema zasadami: a) koniecznością zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego na wskazanym odcinku drogi publicznej, a także b) istnieniem bądź nie, możliwości zapewnienia sobie przez właściciela nieruchomości dostępu do drogi publicznej poprzez uzyskanie prawa służebności gruntowej (przejazdu i przechodu) na działce lub działkach sąsiednich, oddzielających nieruchomość wskazaną przez wnioskodawcę-inwestora od drogi publicznej. Wymienione zasady znajdują rozwinięcie w szczegółowych regułach prawnych rozstrzygania w takich sprawach. Generalnie, zapewnienie dostępu nieruchomości budowlanej do drogi publicznej jest warunkiem zabudowy nieruchomości, a więc odpowiedzialność za spełnienie wskazanego warunku spoczywa na właścicielu nieruchomości. Powinien on zbudować lub przebudować na własny koszt zjazd do drogi, jeśli nieruchomość mająca być przedmiotem inwestycji przylega do drogi, a właściciel uzyskał zgodę zarządcy drogi na lokalizację zjazdu (art. 29 ust. 1 u.d.p.). Z kolei na zarządcy drogi publicznej obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej ciąży tylko wówczas, gdy spełnione są warunki przewidziane w przepisach prawa, to jest warunki techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Reguła taka wynika z przepisu ustawowego bowiem art. 29 ust. 4 u.d.p. jednoznacznie wskazuje, że "ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony". Nie budzi wątpliwości, że art. 29 ust. 4 u.d.p., w związku z użytym w przepisie słowem "może", wyraża konstrukcję uznania administracyjnego po stronie organu. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, a także stanowiskiem doktryny prawa, oznacza to, że wydawana w jego ramach decyzja administracyjna powinna cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem prawnym i faktycznym, umożliwiającym jej właściwą kontrolę. Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu (wjazdu) z drogi, a także obowiązujące ww. przepisy o warunkach technicznych. Przepisy te nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W takich przypadkach organ obowiązany jest wydać decyzję odmowną (patrz m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1422/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano, kluczowym kryterium oceny wniosku o zezwolenie na urządzenie zjazdu jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym (art. 19 ust. 4 u.d.p. w związku z m.in. § 9 oraz § 113 ust. 1-7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepisy ww. rozporządzenia uznaje się przy tym za rygorystyczne: zgoda na lokalizację zjazdu w przypadku określonych rodzajów dróg, zwłaszcza dróg klasy GP, mogą być udzielane wyjątkowo. W tym stanie prawnym zasadą (normą ogólną) jest to, że gdy warunki techniczne nie są w pełni przekonująco spełnione powinna nastąpić odmowa udzielenia zgody (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2936/13 https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Drugim kryterium oceny wniosków o przedmiotowe zezwolenia jest możliwość zapewnienia dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Jeśli istnieją drogi do który określona nieruchomość ma już dostęp, choćby drogi lokalne, to właściciel takiej nieruchomości powinien z niej korzystać, nawet gdy w jego ocenie bezpośredni dostęp do drogi wyższej klasy byłby dla niego wygodniejszy, krótszy lub z innych względów korzystniejszy. Zarządca drogi publicznej nie ma też obowiązku brać pod uwagę planów inwestycyjnych właściciela nieruchomości, w tym na przykład zamiaru budowy korzystnego społecznie projektu budowy infrastruktury fotowoltaicznej dla której planowana jest zmiana sposobu użytkowania działki. Takie ograniczenie wynika wprost z jednoznacznego sformułowania przepisów prawa, zwłaszcza art. 29 ust. 1 u.d.p. Gdyby natomiast określona działka nie miała istniejącego dostępu do drogi publicznej, wówczas właściciel-inwestor powinien zapewnić sobie służebność gruntową – prawo przejazdu przez nieruchomość lub nieruchomości przylegające do drogi publicznej tj. działki sąsiednie. Wymaga to zawarcia odpowiednich umów, albo gdy właściciele nieruchomości sąsiednich nie dojdą do zgody – wystąpienia do sądu powszechnego (wydział cywilny) z wnioskiem o ustanowienie za wynagrodzeniem odpowiedniej służebności gruntowej (art. 285 § 1 w zw. z art. 64 kodeksu cywilnego). Alternatywa: albo dostęp poprzez sąsiednie działki, albo za pośrednictwem zjazdu wynika z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073). Podobne rozwiązanie przewidziano w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147, ze zm.). Patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 4108/18 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie przyjęta jest wyraźna prawna preferencja: względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy rzeczywiście nie ma możliwości zapewnienia dojazdu z innych dróg niższych, w tym również gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3427/18). Mając natomiast na uwadze zarzuty skargi skupiające się w zasadzie na zarzucie przekroczenie przez organ zasad uznania administracyjnego i podjęcia dowolnych ustaleń w oderwaniu od indywidualnych okoliczności tej sprawy wyjaśnić także należy, iż ani w doktrynie ani orzecznictwie sądowym nie wypracowano, jak dotąd, spójnej koncepcji wad uznania administracyjnego. Do przystających naszemu systemowi zaliczyć można tę, wedle której wady te dają się zakwalifikować jako nadużycie uznania w następstwie kierowania się faktami niemającymi znaczenia dla sprawy i/albo pominięcia faktów o istotnym znaczeniu [irrelevancy] bądź wykorzystania władzy w niewłaściwym celu [improper purpose] (zob. A. Carroll, Constitutional and Administrative Law, Harlow 2009, s. 322-323, A. W. Bradley, K. D. Ewing, Constitutional and Administrative Law, Harlow 2007, s. 729–732). W tej sprawie Sąd nie dopatrzył się podnoszonego w skardze zarzutu nadużycia uznania ani żadnych innych naruszeń w zakresie korzystania przez organ z przyznanej mu przez art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych kompetencji. Według Sądu organy obu instancji uwzględniły bowiem, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia fakty, ustalając je prawidłowo. Wzięto pod uwagę warunki drogi publicznej, której wniosek dotyczył oraz uwzględniono okoliczności faktyczne panujące w przedmiotowym terenie oraz charakterystykę praw związanych z własnością działki nr [...] obręb [...] jak i działek sąsiadujących nr [...] lub [...]. Należycie zważono interes publiczny i indywidualny. Analiza interesu publicznego obejmowała przede wszystkim badanie natężenia ruchu na drodze krajowej nr [...] oraz poziomu bezpieczeństwa użytkowników tej drogi. W zaskarżonej decyzji organ wyraźnie wskazał, że przedmiotowa droga krajowa jest drogą klasy GP, co oznacza znaczne obciążenie ruchem drogowym i w związku z tym podwyższenie wymogów bezpieczeństwa ruchu. Co więcej, obciążenie na przedmiotowym odcinku było bardzo wysokie i nadal wzrasta bowiem w roku w 2015 r. wynosiło 10 342 pojazdy na dobę a w roku 2020 wyniosło 13 286 pojazdów na dobę co słusznie uznał organ za bardzo wysokie obciążenie. Sąd nie podziela tu opinii skarżącej, która twierdzi, że niewłaściwe jest utożsamianie odcinka drogi o bardzo dużym natężeniu ruchu z odcinkiem niebezpiecznym. Zwrócić bowiem należy uwagę na to, iż organ powiązał kwestię bezpieczeństwa nie tyle z dużym natężeniem ruchu co z konsekwencjami dodatkowego zjazdu na przedmiotowym odcinku drogi. Sąd w pełni zgadza się z twierdzeniem organu, iż dodatkowy zjazd na drodze klasy GP może negatywnie wpłynąć na płynność ruchu a przede wszystkim na prawdopodobieństwo wypadku lub kolizji spowodowanych włączaniem się do ruchu na danej drodze. Organ słusznie przytoczył tu także liczby dotyczące wypadków drogowych w tym na analogicznych do objętego wnioskiem prostych odcinkach drogi jako uzasadnienie swoich twierdzeń co do źródeł zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie ulega przy tym wątpliwości Sądu, że widoczność na prostym odcinku drogi wpływa pozytywnie na postrzeganie bezpieczeństwa w ruchu jednakże ustalone przez organ dane statystyczne potwierdzają, iż przeważająca liczba wypadków (12 999 w roku 2020) miała miejsce właśnie na tych prostych dobrze widocznych odcinkach drogi. Potwierdza to opinię organu, że proste odcinki drogi prowokujące w naturalny sposób zwiększanie prędkości przez kierowców wymagają szczególnego zwrócenia uwagi na ryzyko jakie niesie ze sobą uruchomienie nowego zjazdu publicznego. Podniesiona w skardze argumentacja skarżącego jakoby organ nieprawidłowo interpretował ogólne zdarzenia drogowe na prostych odcinkach drogi przypisując im znaczenie w oderwaniu od przedmiotowej sprawy, jest w ocenie Sądu nieprawidłowa. Organ powołując się na ustalone dane statystyczne dotyczące ruchu na obszarze odcinek Węzeł [...] wykazał bardzo duże natężenie ruchu co w zestawieniu z dokumentacją fotograficzną i wydrukiem map najbliższej okolicy potwierdza słuszność twierdzeń organu co do realnego obniżenia bezpieczeństwa w przypadku uwzględnienia wniosku skarżącej w tej sprawie. Polemika skarżącej co do powodów największej ilości wypadków na prostych odcinkach drogi (których to odcinków drogi procentowo jest najwięcej) nie ma zdaniem Sądu wpływu na ocenę tej sprawy. Ogólne twierdzenia organu w uzasadnieniu decyzji co do pozornego bezpieczeństwa prostych odcinków drogi zostały bowiem doprecyzowane i poparte innymi dowodami korespondującymi ze stanem faktycznym tej konkretnej sprawy. Podobnie jako pozostające bez wpływu na ocenę sprawy Sąd uznał twierdzenia skarżącej jakoby w latach 2016-2020 odnotowano jedynie 1 kolizję związaną z najechaniem na zwierzę na przedmiotowym odcinku drogi. Organ oparł się na logicznym wywodzie popartym obiektywnymi danymi dotyczącymi ruchu na przedmiotowej drodze i zdarzeń na drogach w kraju czemu nie przeczą powoływane tutaj dane o konkretnym wypadku. Należy mieć na uwadze, iż działania organu motywowane są tutaj pewną funkcją prewencyjną a nie eksperymentalną. Skoro bowiem organ ustalił że wnioskowana budowa zjazdu spowoduje obniżenie bezpieczeństwa w ruchu to bez znaczenie dla jego oceny pozostaje podnoszona przez Skarżącego kwestia, iż obecnie przedmiotowy odcinek, na którym nie ma wnioskowanego zjazdu, jest bezpieczny z uwagi na historyczne dane o 1 kolizji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zarzuty skargi w zakresie stwierdzonego przez organ obniżenia bezpieczeństwa ruchu i powoływanych naruszeń w pkt 1,2 i 5 skargi, nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do zarzutów błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy przede wszystkim wskazać tutaj należy, iż zgromadzono w sprawie bogaty materiał dowodowy w tym m.in.:, wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, kopię z mapy zasadniczej w skali 1:500), zdjęcia ze strony internetowej www.geoportal.gov.pl oraz www.google.pl/maps/ mające charakter poglądowy w przedmiotowej sprawie, zdjęcia z programu GeoServer - BRDv2, projekt stałej organizacji ruchu, dane dotyczące Generalnego Pomiaru Ruchu w 2015 roku oraz w 2020/21 roku. Usytuowanie działki objętej wnioskiem na wskazanym odcinku drogi jak również dane dotyczące ruchu przy węźle [...], czy odniesienie do istniejących innych możliwości wykorzystania działki w planowany sposób przy innej lokalizacji zjazdu na działkę, zaprzeczają twierdzeniom jakoby wnioski organu zawarte w zaskarżonej decyzji były niepełne, oderwane od okoliczności faktycznych tej sprawy czy wymagające uzupełnienia dowodowego. Zarzuty skargi opisane w tym zakresie w pkt 3 i 4 skargi z powyższych względów Sąd uznał za nieuzasadnione. Rozważając natomiast interes indywidualny organ dokonał szczegółowej weryfikacji żądania pod kątem dostępu działki [...] do drogi publicznej co częściowo wskazywano powyżej. Przekonująco wyjaśniono, że działka ta sąsiaduje z działkami o nr [...] i [...] i odpowiadając na zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano możliwości dostępu do przedmiotowej działki celem realizacji planowanego przedsięwzięcia. Jeżeli – zdaniem skarżącej – dostęp do działki z terenów prywatnych wymaga szeregu czynności formalnoprawnych a zjazd bezpośredni z drogi krajowej byłby bardziej korzystny gospodarczo, to okoliczność ta w zderzeniu z przedstawionym przez organ zagrożeniem zwiększenia niebezpieczeństwa w ruchu pojazdów nie mogła przesądzać o uwzględnieniu żądania. W tym przypadku nie można było przyznać prymatu interesowi indywidualnemu nad publicznym. Oceny tej nie zmienia podnoszony w skardze argument o zezwolenie na lokalizację zjazdu ograniczonego wyłącznie do relacji prawoskrętnych. Okoliczność ta w kontekście dużego natężenia ruchu oraz niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] pozostaje bez istotnego znaczenia. Odnosząc się natomiast do budowy i treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (pkt 6 zarzutów skargi) to zdaniem Sądu oceny organu zostały przekonująco uargumentowane w należycie sporządzonym, odpowiadającym art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ administracyjny przedstawił stan faktyczny sprawy powołując treść obowiązujących przepisów prawa jak również odniósł się do wszystkich okoliczności istotnych dla oceny sprawy i zarzutów podnoszonych w pismach skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.