VI SA/Wa 490/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2018 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. w dniu [...] maja 2016 r. został wpisany w rejestrze podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia pod nr [...] i działa jako agencja zatrudnienia. Pismem z dnia 28 sierpnia 2018 r., wezwano C. Sp. z o.o. do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia poprzez przedstawienie Marszałkowi Województwa [...] informacji o adresach lokali, w których są świadczone usługi przez prowadzoną przez podmiot agencję zatrudnienia. Zawiadomieniem z dnia 25 października 2018 r. Marszałek Województwa [...] poinformował C. Sp. z o.o. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia oraz poinformowano o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., Marszalek Województwa [...] działając na podstawie art. 18m ust. 1 pkt 6 w związku z art. 19fa ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2018, poz. 1265 ze zm.; dalej jako: ustawa o promocji zatrudnienia) w związku z art. 21 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 962), orzekł o wykreśleniu podmiotu C. Sp. z o.o. z rejestru agencji zatrudnienia z powodu naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia. W uzasadnieniu wskazano, że spółka C. nie przedstawiła Marszałkowi Województwa [...] informacji o adresach lokali, w których są świadczone usługi, do czego zobowiązuje art. 21 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz niektórych innych ustaw. Strona nie uczyniła również zadość wezwaniu z dnia 28 sierpnia 2018 r. do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia poprzez przedstawienie Marszałkowi Województwa [...] informacji o adresach lokali, w których są świadczone usługi przez prowadzoną przez podmiot agencję zatrudnienia. Mając na uwadze fakt zaistnienia przesłanki z art. 18m ust. 1 pkt 6 w związku z art. 19fa ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 21 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz niektórych innych ustaw, zdaniem organu należało wykreślić ww. podmiot z rejestru agencji zatrudnienia. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...], wskazując naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wystarczający całego materiału dowodowego. Strona wskazała, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] listopada 2018 r. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 25.10.2018 r. i uzasadniła niedochowanie terminu, jednocześnie przedłożyła stosowny formularz o adresach lokali. Spółka podniosła, że główną przyczyną niedochowania wyznaczonego terminu była nieobecność głównej osoby w dziale kadr odpowiedzialną za tę część działalności gospodarczej, a w tym samym czasie odbywał się wzmożony okres urlopowy pracowników również zajmujących się sprawami kadrowymi. Ponadto skarżąca wskazała, że decyzja o wykreśleniu z rejestru została podyktowana przesłanką, która była spełniona od początku złożenia wniosku o wpis do rejestru, a jeszcze przed wprowadzeniem stosownej nowelizacji ustawy. Organ mógł zweryfikować okoliczność posiadania lokalu na bazie publicznych i dostępnych rejestrów, szczególnie na podstawie danych z rejestru przedsiębiorców KRS. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez C. Sp. z o.o. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...].11.2018 r., nr: [...] orzekającej o wykreśleniu podmiotu C. Sp. z o.o. z rejestru agencji zatrudnienia z powodu naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Rozpatrując niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że zgodnie z art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w szczególności w przypadku naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e-19h ustawy. W myśl art. 19 fa ustawy o promocji zatrudnienia agencja zatrudnienia, podmioty, o których mowa w art. 18c ust. 1 pkt 1-3, oraz podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 18c ust. 2 pkt 1-3 i 5-7, są obowiązane posiadać lokal, w którym są świadczone usługi. Organ wskazał, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz niektórych innych ustaw agencje zatrudnienia posiadające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia są obowiązane, w terminie do dnia 15 stycznia 2018 r" do złożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę podmiotu informacji o adresach lokali, o których mowa w art. 19fa ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W niniejszej sprawie C. Sp. z o.o. posiadała w dniu wejścia ww. przepisu wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. W ocenie Kolegium Odwoławczego zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy pozwala stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że skarżąca agencja zatrudnienia nie dopełniła warunku powiadomienia właściwego organu o adresach lokali, o których mowa w art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia w terminie do dnia 15 stycznia 2018 r., a zatem Marszałek Województwa [...] nie mógł wydać innej decyzji na podstawie art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia, jak tylko wykreślić podmiot ten z rejestru agencji zatrudnienia, i w żadnym stopniu nie naruszył przepisów prawa materialnego. Jak wyjaśniono powyżej, przepis art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, że marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia. Zdaniem organu wskazane przez skarżącą w odwołaniu okoliczności jakoby spółka złożyła zaległą informację wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, a także fakt nieobecności pracowników w związku z wzmożonym okresem urlopowym nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Również za nieuzasadniony organ uznał zarzut jakoby organ mógł zweryfikować okoliczność posiadania lokalu na bazie publicznych i dostępnych rejestrów, bowiem wymienione powyżej przepisy obligują podmiot prowadzący agencję zatrudnienia do złożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę podmiotu informacji o adresach lokali. Organ zauważył, że z przepisu art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez agencję prawa, decyzja o wykreśleniu podmiotu z rejestru jest obligatoryjna. Naruszenie któregokolwiek z warunków określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e-19h ustawy stanowi samodzielną podstawę do wydania takiej decyzji. Przy czym każde - choćby jednorazowe - nieprzestrzeganie wymienionych w tych przepisach zasad stanowi wystarczającą podstawę do wykreślenia podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia. Zatem w okolicznościach sprawy, przy niepodważonych ustaleniach z prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru skarżącej agencji za sam fakt wystąpienia zdarzenia nieprzestrzegania obowiązków poinformowania o adresach lokali w ustawowym terminie i tym samym złamania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie. Ustawodawca nie przewidział w art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy możliwości usunięcia czy uzupełnienia w wyznaczonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości. Dlatego też kwestia ewentualnego usunięcia nieprawidłowości, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium agencja zatrudnienia jest podmiotem profesjonalnym, a więc powinna działać z należytą starannością. Organy administracji kontrolujące sposób działania agencji mają natomiast zapewnić, aby ochrona ta była rzeczywiście realizowana. Skoro działalność agencji jest działalnością regulowaną, to przedsiębiorca może ją wykonywać tylko wtedy, gdy spełnia warunki określone ustawą. Jeśli takich warunków nie spełnia nie powinien jej wykonywać, naraża bowiem dobro osób korzystających z usług agencji zatrudnienia. Specyfika prowadzonej przez agencję działalności nie może jej zwalniać z obowiązku przestrzegania przepisów prawa regulujących działalność agencji zatrudnienia. Kolegium stwierdziło zatem, że decyzja o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia jest prawidłowa i jak wynika z akt postępowania została wydana po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, w którym strona miała zapewnione prawo czynnego udziału. Pismem z dnia 1 lutego 2018r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 18m ust. 1 pkt 6 w zw. art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 21 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz niektórych innych ustaw poprzez ich błędną interpretację i wadliwe zastosowanie, a które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy; 2. przepisów postępowania, tj.: a) art. 7, art. 75 § 1, art, 77 § 1 oraz art. 138 § 2 kpa, polegające na zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, przez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego określonych dowodów, niedokonanie ich wszechstronnej oceny oraz niewskazanie, którym dowodom organ dał wiarę i z jakich przyczyn, a którym odmówił wiarygodności, a tym samym dokonaniu oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w sposób dowolny, a nie swobodny; b) art. 7a kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych normy prawnej, tj. art. 18m ust. 1 pkt 6 w zw. art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia na niekorzyść strony; c) art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufane skarżącego do organów administracji; d) art. 80 kpa poprzez dokonanie przez organ dowolnej oceny materiału dowodowego przejawiającej się w zastosowaniu norm prawa materialnego do stanu faktycznego ustalonego z naruszeniem zasady prawdy materialnej i bezpośredniości postępowania administracyjnego; e) art. 107 kpa poprzez brak należytego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego decyzji i prawnego decyzji, w szczególności brak wskazania dowodów i faktów, które organ uznał za udowodnione i będące podstawą decyzji oraz dowodów, którym odmówił wiarygodności; f) art. 138 § 2 kpa poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie w całości decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2018 r. i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności skarżący wskazał, że warunek, o którym mowa w art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia, wprowadzony został przepisem art. 5 pkt 14) ustawy zmieniającej i dotyczy stricte posiadania lokalu, w którym świadczone są usługi zgodnie z posiadanym wpisem do rejestru agencji zatrudnienia. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 21 ustawy zmieniającej agencje zatrudnienia posiadające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia są obowiązane, w terminie do dnia 15 stycznia 2018 r., do złożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę podmiotu informacji o adresach lokali, o których mowa w art. 19fa ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zdaniem strony skarżącej zarówno organ, jak i organ I instancji w trakcie ustalania stanu faktycznego i prawnego sprawy, a następnie w uzasadnieniach swoich decyzji całkowicie pominęły, to ratio legis przywołanego zapisu. Powyższe działanie w sposób oczywisty narusza zasadę rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych zawartą w art. 7a § 1 kpa, zgodnie z którą jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Skarżąca strona podkreśliła, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosiła, że weryfikacja spełnienia przez niego wymogu, o którym mowa w art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia mogła nastąpić poprzez szereg różnych środków dowodowych, bez konieczności ograniczania się wyłącznie do skierowania wezwania z konkretną datą. Odnosząc się do wspomnianej historii wpisu do rejestru agencji, organ I instancji otrzymywał od skarżącego informacje o swojej działalności, do której był zobowiązany na mocy przepisy art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia. Przedmiotowa informacja składana - zgodnie z § 5 Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wzorów dokumentów dotyczących działalności agencji zatrudnienia z dnia 25 maja 2017 r. - na formularzu, musiała zawierać informację o siedzibie danej agencji, a więc i jednocześnie lokalu, gdzie taka działalność jest prowadzona. Nawet jeśli przyjąć, że ww. wiadomość byłaby dla organu niewystarczająca, to ponad wszelką wątpliwość informacja zawarta w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, do którego wpisany był skarżący, zawierałaby w tym zakresie kompletne informacje. Na podstawie odpisu pełnego organ I instancji mógłby w sposób nieskrępowany sprawdzić, że skarżący swoją główną siedzibę przy ul. P. w W, wpisał do rejestru w dniu 14.01.2013 r. i od tego czasu jej nie zmieniał. Podobnie, organ mógłby sprawdzić, że od chwili wpisania skarżącego do rejestru (05.07.2010 r.) ten nie posiadał żadnych oddziałów. Nie można przy tym tracić z uwagi, że w przypadku dokonania jakiejkolwiek zmiany w powyższym zakresie skarżący zobowiązany byłby do jej zgłoszenia w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 22 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym wniosek o wpis do Rejestru musiałby być złożony nie później, niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu. Z tego względu, w ocenie skarżącego, organy obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie okoliczności wskazanych powyższej i podniesionych przez skarżącego w trakcie postępowania w obu instancjach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2018, poz. 1265 ze zm.; dalej jako: ustawa o promocji zatrudnienia) marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w szczególności w przypadku naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e-19h ustawy. Katalog przyczyn wykreślenia jest katalogiem zamkniętym, a w przypadku, o którym mowa w art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy, wykreślenie ma charakter obligatoryjny, jeśli nastąpi choć jedna z wskazanych w tym przepisie przyczyn, to znaczy agencja dopuści się naruszenia choć jednego z wymienionych tam warunków. W myśl art. 19 fa ustawy o promocji zatrudnienia agencja zatrudnienia, podmioty, o których mowa w art. 18c ust. 1 pkt 1-3, oraz podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 18c ust. 2 pkt 1-3 i 5-7, są obowiązane posiadać lokal, w którym są świadczone usługi. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz niektórych innych ustaw, agencje zatrudnienia posiadające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia są obowiązane, w terminie do dnia 15 stycznia 2018 . do złożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę podmiotu informacji o adresach lokali, o których mowa w art. 19fa ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Jak wynika z akt sprawy C. Sp. z o.o. posiadała w dniu wejścia ww. przepisu wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Orzekające w sprawie organy uznały, że skarżąca agencja zatrudnienia nie dopełniła jednak warunku powiadomienia właściwego organu o adresach lokali, o których mowa w art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia w terminie do dnia 15 stycznia 2018r., a zatem Marszałek Województwa [...] nie mógł wydać innej decyzji na podstawie art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia, jak tylko wykreślić podmiot ten z rejestru agencji zatrudnienia. W ocenie sądu, mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny, stwierdzić należy, że organy orzekając o wykreśleniu skarżącej spółki z rejestru agencji zatrudnienia. art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia naruszyły powołany przepis poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Z treści powołanych powyżej przepisów wynika, że podstawą wykreślenia, w drodze decyzji, podmiotu wpisanego do rejestru jest m.in. brak posiadania lokalu, w którym są świadczone usługi w zakresie zatrudniania pracowników tymczasowych. Ustawodawca usankcjonował zatem wyłącznie sytuację braku lokalu, w którym prowadzona jest działalność a nie zaniechanie przesłania informacji o jego posiadaniu. Celem ustawy o promocji zatrudnienia jest ochrona bezpieczeństwa osób korzystających z usług agencji zatrudnienia i dlatego zostały w niej określone szczegółowe warunki prowadzenia agencji oraz sankcje za ich nieprzestrzeganie. W uzasadnieniu do ustawy zmieniającej, druk sejmowy nr 1274 z dnia 02.02.2017 r., podkreślono, że w art. 19fa przywraca się obowiązek posiadania przez agencje zatrudnienia lokalu przeznaczonego do świadczenia usług z zakresu agencji zatrudnienia (art. 5 pkt 14 ustawy nowelizującej). Obowiązek ten został nałożony również na podmioty, o których mowa w art. 18c. Zgodnie ze zgłoszonym przez Państwową Inspekcją Pracy postulatem - ma to wzmocnić ochronę klientów agencji zatrudnienia przez zwiększenie skuteczności kontroli prowadzonych w agencjach zatrudnienia. Natomiast prowadzenie przez agencje tzw. "wirtualnych biur" zwiększa ryzyko nadużyć w stosunku do osób korzystających z usług agencji, a także utrudnia, a nawet uniemożliwia przeprowadzanie kontroli. Z powołanego uzasadnienia wynika, że wprowadzenie regulacji art. 19fa do ustawy o promocji zatrudnienia miało na celu ograniczenie, a w efekcie wyeliminowanie agencji pracy korzystających z wirtualnych adresów i nie posiadających własnych lokali. Skarżąca strona zarówno w odwołaniu, jak i wniesionej do sądu skardze wyjaśniała, że w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wpisana jest od 14 stycznia 2013 r. Od tej daty wpisana jest również siedzibę spółki tj. ul. P. [...] w W. i od tego czasu adres siedziby spółki nie zmieniał się. Ponadto jak podkreśla skarżąca organ I instancji otrzymywał od niej na bieżąco informacje o prowadzonej działalności, na formularzu według wzoru określonego w § 5 Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wzorów dokumentów dotyczących działalności agencji zatrudnienia z dnia 25 maja 2017 r. Na składanym do organu formularzu, zawarta była m.in. informacja o siedzibie danej agencji, a więc i jednocześnie lokalu, gdzie taka działalność jest prowadzona. Powyższe okoliczności nie zostały jednak uwzględnione przez organ odwoławczy. Wobec podniesionych przez stronę okoliczności dotyczących posiadania przez nią stałego lokalu od początku prowadzonej działalności gospodarczej, obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego stosownie do treści art. 77 kpa było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Ponownie podkreślić należy, że orzekające w sprawie organy błędnie przyjęły, że naruszenie przez stronę skarżącą obowiązku poinformowania organu o adresie lokalu w ustawowym terminie, stanowiło złamanie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie, uzasadniających wydanie decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia. Wyłączną podstawę wydania decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia, stanowi naruszenie któregokolwiek z warunków określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e-19h ustawy o promocji zatrudnienia. W świetle powołanych przepisów stwierdzić należy, że podstawę do wydania zaskarżonej decyzji mogło stanowić jedynie ustalenie, że skarżąca spółka nie posiada lokalu, w którym są świadczone usługi w zakresie zatrudniania pracowników tymczasowych. Takich ustaleń w niniejszej sprawie organy jednak nie poczyniły, naruszając zasady prowadzenia postępowania administracyjnego. Ponieważ sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie ponownie sprawy Marszałkowi Województwa [...]. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni wyrażone powyżej stanowisko sądu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 697 zł, obejmującą kwotę wpisu sądowego w wysokości 200 zł, kwotę 480 tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018, poz.265) oraz kwotę 17 zł poniesioną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.