VI SA/Wa 492/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę VI SA/Wa 492/15 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) – także jako u.d.p. – pkt [...] lit. [...]) załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (j.t. Dz. U.z 2013 r. poz. 1263 ze zm.- także jako rozporządzenie, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2014 r. nakładającą na Z. B. karę pieniężna w kwocie 3000zł za niewniesienie opłaty za przejazd po drodze płatnej. Decyzje wydano w następujących ustaleniach; W dniu [...] października 2014 r. o godz. 12.14 na drodze ekspresowej S[...], na odcinku S. (z obwodnicą S.) – węzeł K. zatrzymano do kontroli mobilnej, prowadzony przez Z. B., pojazd nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) do 2650kg z przyczepą nr rej. [...] o dmc do 1000kg. Ustalenia dmc pojazdów dokonano na podstawie ich dowodów rejestracyjnych. Pojazd poruszał się wymienionym odcinkiem drogi ekspresową S[...], który zgodnie z rozporządzeniem (załącznik do rozporządzenia pkt [...] lit. [...]) był odcinkiem drogi płatnej. Odcinek drogi, na którym przeprowadzono kontrolę, był oznakowany tablicą T-34 oznajmiającą o nakazie wniesienia opłaty. Przejazd pojazdu wymienionym odcinkiem drogi został potwierdzony zapisem ewidencyjnym bramownicy nr [...] o godz. 12.14.37. W czasie kontroli, zakończonej o godz. 13.30, sporządzono protokół podpisany przez kontrolowanego bez wnoszenia uwag do kontroli, przeprowadzono oględziny pojazdu, z których sporządzono protokół, sporządzono jego dokumentację fotograficzną oraz pozyskano fotografię z wymienionej bramownicy, pod którą przejechał kontrolowany pojazd. W wyniku oględzin pojazdu stwierdzono, że w pojeździe nie było urządzenia viaBox umożliwiającego wnoszenie opłaty za przejazd. Kierujący pojazdem oświadczył, że nie zwarł umowy z pobierającym opłatę za przejazd drogą płatną i nie posiadał w pojeździe viaBoxa oraz nie wniósł opłaty za przejazd w inny sposób. W dniu kontroli doręczono Z. B. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, z pouczeniem o prawach strony. Strona nie skorzystała z prawa wniesienia wyjaśnień. W tych ustaleniach w dniu [...] października 2014 r. wydano decyzję nakładająca na Z. B. karę pieniężną w kwocie 3000zł za przejazd płatnym odcinkiem drogi bez uiszczenia opłaty. Od decyzji Z. B. wniósł odwołanie z wnioskiem o uchylenie decyzji i wstrzymanie jej wykonania. Strona podnosiła, że przy wjeździe na płatny odcinek drogi nie było tablicy T-34 oznajmiającej, że jest to płatny odcinek drogi. Na przejazd tym odcinkiem drogi skierowała go nawigacja, prawdopodobnie z powodu rozbudowy pobliskiej drogi nr [...]. Składający odwołanie podkreślał, że nie jest zawodowym kierowcą, a w okolicy tych dróg znalazł się po raz pierwszy. Zdaniem strony postępowania doczepiony do pojazdu kompresor nie był przyczepą, a nadto był (jak to określił Z. B.) holowany w celu naprawy, gdyż nie posiadał wielu części. Natomiast kontrolujący przyjęli dmc tego pojazdu na podstawie dowody rejestracyjnego, bez jego zważenia, co było istotne z uwagi na przekroczenie dmc zaledwie o 150kg. Z tych powodów strona postępowania uważała, że ze względu na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu, wysokość orzeczonej kary pieniężnej była wygórowana. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) w toku postępowania pozyskał informację od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdzającą, iż na kontrolowanym odcinku drogi S[...] ustawiono tabliczki T-34 w dniu 30 września 2011 r. Stałą organizację ruchu na tym odcinku drogi, zatwierdzającą ustawienie tabliczek T-34, zatwierdzono 29 listopada 2013 r. i w wyniku kontroli przeprowadzonej [...] grudnia 2013 r. nie stwierdzono nieprawidłowości. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. GITD dopuścił powyższą informację GDDKiA, jako dowód w sprawie, postanowieniem z tej samej daty oddalając wniosek strony o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. W tych ustaleniach została wydana decyzja wymieniona na wstępie. Omawiając ustalenia kontroli, zastosowane przepisy prawa i zebrany materiał dowodowy w sprawie oraz odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Kontrolowany pojazd, poruszając się drogą płatną, nie był wyposażony w urządzenie umożliwiające wniesienia opłaty za ten przejazd. Nieświadomość kierującego o obowiązku opłacenie przejazdu (w systemie elektronicznym lub w inny sposób) nie mogła usprawiedliwić dopuszczenia się stwierdzonego naruszenia. Odcinek drogi, po którym poruszał się skontrolowany pojazd, został wymieniony w rozporządzeniu, jako płatny. Nadto odcinek tej drogi był oznakowany tabliczka T-34, niemniej jednak obowiązek wniesienia opłaty wynika z samego rozporządzenia, a nie ze znaku informacyjnego, które to rozporządzenie powinno być kierującemu znane w sytuacji, kiedy zdecydował się na wjazd na drogę S[...]. Kierujący pojazdem nie miał w pojeździe zainstalowanego viaBoxu, a tym samym nie mógł uiścić opłaty za przejazd. Decydując się w tych warunkach na przejazd drogą płatną, godził się także na popełnienie naruszenia. W świetle jednak przepisów u.d.p. nie ma znaczenia wina kierującego, gdyż o nałożeniu kary pieniężnej decyduje sam fakt stwierdzający naruszenie. Dla ustalenia naruszenia sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu i przyczepy. Ustalenia dmc pojazdów dokonuje się na podstawie ich dowodów rejestracyjnych, gdyż chodzi o dopuszczalną ich masę całkowitą, a nie o rzeczywistą masę całkowitą. Tak dokonane ustalenia stwierdziły przekroczenie dmc zespołu pojazdów ponad dopuszczalne 3,5t, do której to wielkości wnoszenie opłaty za przejazd drogą płatną nie obowiązuje. Zdaniem organu odwoławczego doczepiony do pojazdu silnikowego kompresor był przyczepą w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Natomiast nieznaczne przekroczenie dmc obu pojazdów, za które zdaniem kontrolowanego należało uznać wielkość 150kg, nie miało znaczenia dla wymiaru kary pieniężnej. Od decyzji Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, domagając się uchylenia obu decyzji administracyjnych i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. w zw. z art. 2, art. 9, art. 31 ust. 3 i z art. 91 Konstytucji RP poprzez błędną interpretację dyrektywy 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniającej dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe. Naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.) – wskazując na treść tych przepisów. Odwołując się do przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. skarżący uznał, że przekroczenie dmc odnosi się wyłącznie do przyczepy lub naczepy. Zdaniem skarżącego przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. jest sprzeczny preambułą dyrektywy 2006/38/WE (jej pkt 1 i pkt 15) a także z jej art. 6 pkt 2 lit. b), który nie został przez ustawodawstwo krajowe zrealizowany. Ponadto zgodnie z art. 2 lit. d) dyrektywy kontrolowany pojazd nie spełniał wymagań tego przepisu, gdyż zespół kontrolowanych pojazdów nie był wyłącznie przystosowany do przewozu towarów. Skarżący podkreślał, że celem dyrektywy było rozróżnienie przewozów wykonywanych profesjonalnie od reszty uczestników ruchu drogowego, co ma znaczenie w sytuacji skarżącego niebędącego przedsiębiorcą transportowym. Z uwagi więc na wiążący państwa członkowskie charakter dyrektywy, wykładnia prawa krajowego powinna ustąpić przepisom dyrektywy. W związku z podnoszonymi wywodami skarżący uznał, iż doszło także do naruszenia powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP oraz przepisów postępowania, przez niezastosowanie dyrektywy 2006/38/WE, bowiem nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, na podstawie przepisów art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., pozostawało w sprzeczności z wymienioną dyrektywą. Jako dodatkową argumentację na potwierdzenie podnoszonych zarzutów, skarżący wskazał na zmianę ustawy o drogach publicznych, którą to nowelą z dnia 29 sierpnia 2014 r., zdaniem skarżącego, prawodawca poprawił błędy implementacyjne dyrektywy. Podnosił także, iż w art. 4 tej ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2014 r. poz.1310) prawodawca stwierdził, że nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 ustawy, o której mowa w art. 1, a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a ustawa ta została ogłoszona 1 października 2014 r., czyli [...] dni przed kontrolą skarżącego, a decyzję ostateczną wydano [...] października 2014 r. W związku z tym organ administracji (zgodnie z art. 8 k.p.a.) powinien tak prowadzić postępowanie, by móc je umorzyć na podstawie art. 4 powołanej nowelizacji ustawy. Zdaniem skarżącego, organ w dniu kontroli wydając skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania z jednoczesnym wydaniem decyzji w pierwszej instancji naruszył art. 10, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., uniemożliwiając skarżącemu sprawdzenie wiarygodności zarzutów i wypowiedzenia się w sprawie, co kwalifikowało tę decyzję, jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w pierwszej instancji na podstawie art. 13k ust. 5 u.d.p. naruszało art. 108 k.p.a. nie spełniając przesłanek z tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezastosowania dyrektywy 2006/38/WE organ administracji podkreślał, że Polska notyfikowała Komisji Europejskiej elektroniczny system poboru opłat w dniu 25 lutego 2011 r., a Komisja w dniu 30 czerwca 2011 r. wyraziła pozytywną opinię o tym systemie. Co do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ administracji, przytaczając przebieg postępowania, uznał je za nietrafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne – art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie jest sprawowana przez sąd według kryteriów słuszności, lecz dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Zarzut wydania decyzji bezpośrednio po kontroli był niezasadny. Według art. 50 pkt 1 lit. j) ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.) do zadań Inspekcji należy kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Zgodnie z art. 51 ust. 6 lit. b) u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem właściwym w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych w u.d.p. W myśl art. 51 ust. 5 u.t.d. czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 pkt 1 tej ustawy w zakresie podanym w art. 68-75 wykonują Inspektorzy Inspekcji. Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 3 u.t.d. inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych w zakresie określonym w ustawie o drogach publicznych. Według art. 13l ust. 1 pkt 2 u.d.p. do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący brał bezpośredni udział w czynnościach kontrolnych, zapoznał się z treścią stwierdzonego naruszenia, a także ze sposobem w jaki dokonano jego ustalenia. Podpisał także protokół kontroli nie zgłaszając uwag do czynności kontrolnych. Nadto skarżącemu umożliwiono, po doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, wypowiedzenie się w sprawie przed wydaniem decyzji. Z prawa tego skarżący skorzystał nie składając wyjaśnień w sprawie, co oświadczył na piśmie. W dalszej kolejności skarżący skorzystał z prawa odwołania od decyzji. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Ustalenia poczynione przez kontrolujących w czasie kontroli umożliwiały podjęcie rozstrzygnięcia, nie były także przez skarżącego kwestionowane, jak i nie zgłaszał żadnych wniosków dowodowych w kierunku ich obalenia lub podważenia. W tych okolicznościach inspektor, stwierdzając naruszenie, był upoważniony do wydania decyzji (por. wyrok NSA z dnia30 września 2014 r. wydanym w sprawie II GSK 1210/13 ). W tych warunkach zarzut naruszenia przepisów postpowania powołanych w skardze nie był trafny. Niejako zasadniczy zarzutem skarżącego wywodzony był z niezastosowania dyrektywy 2006/38/WE, który to zarzut skarżący powiązał z naruszeniem przepisów Konstytucji RP, stanowiących o obowiązku stosowania wprost przepisów wspólnotowych (unijnych) w sytuacji, w której przepisy te nie zostały wprowadzone do porządku krajowego, gdyż w ocenie skarżącego wymieniona dyrektywa była wadliwie (niezupełnie) zaimplementowana w prawie krajowym. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), które zostało wydane na podstawie art. 13h ust. 6 u.d.p., informuje o uwzględnieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz. Urz. UE L 187 z 20.07.1999, str. 42, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 4, str. 372, z późn. zm.). Dyrektywa 1999/62/WE została zmieniona dyrektywą 2006/38/WE oraz kolejną dyrektywą 2011/76/UE z dnia 27 września 2011 r. zmieniającą dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe, która w art. 1 pkt d) wprowadziła definicję pojazdu – "»pojazd« oznacza pojazd silnikowy lub zespół pojazdów, który jest przeznaczony lub wykorzystywany do drogowego przewozu towarów i którego maksymalna dopuszczalna masa całkowita wynosi ponad 3,5 tony;" Zgodnie z tytułem obu dyrektyw odnoszą się one do "pojazdów ciężarowych". Według ustaleń organu administracji pojazd [...] nr rej. [...] (holujący przyczepę specjalną – sprężarkę powietrza, nr rej. [...]) - został zarejestrowany jako "samochód ciężarowy". Zatem był to pojazd, zgodnie z definicją dyrektywy 2011/76/UE, przeznaczony lub wykorzystywanym do drogowego przewozu towarów. Mając jednakże na względzie zarzut skarżącego co do rozumienia pojęcia "pojazd" w odniesieniu do przyczepy specjalnej (sprężarki powietrza), to należy zauważyć, iż zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy – Prawo o ruchu drogowym "pojazd" został zdefiniowany jako środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane. Pojazdem jest zatem nie tylko środek transportu lecz także "maszyna lub urządzenie przystosowane do poruszania się po drodze". Natomiast przez "przyczepę" ustawa – Prawo o ruchu drogowym rozumie pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50). Zgodnie z ustaleniami organu administracji skarżący pojazdem samochodowym, definiowanym przez art. 2 pkt 33 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jako pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego – ciągnął przyczepę specjalną mającą przeznaczenie jako "sprężarka powietrza", także pojmowaną w art. 2 pkt 50 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jako "pojazd", lecz bez silnika. Natomiast w rozumieniu dyrektywy 2011/76/UE "pojazd" oznacza pojazd silnikowy lub zespół pojazdów – silnikowy + bez silnika – który w myśl tej dyrektywy jest także pojazdem. Stosownie do § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1522 ze zm.) - warunki i tryb rejestracji pojazdów, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy (Prawo o ruchu drogowym), zwanych dalej "pojazdami" określają przepisy tego rozporządzenia. Zgodnie natomiast z powołanym art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, (...) lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3 (nie ma zastosowania w sprawie). Należy zatem podkreślić, iż zarówno ustawa – Prawo o ruchu drogowym, jak i wymienione rozporządzenie (uwzględniające przepisy wspólnotowe i unijne) przez określenie "pojazd" rozumieją także "przyczepę" dookreśloną w art. 2 pkt 50 ustawy – Praw o ruchu drogowym w sposób podany wcześniej. Jednocześnie należy także zauważyć, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym dowód rejestracyjny każdego "pojazdu" (w tym przyczepy) jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu danego "pojazdu". Taki dowód rejestracyjny posiadała przyczepa, określona w tym dokumencie jako "przyczepa specjalna" z przeznaczenie - "sprężarka powietrza", co w świetle powołanych przepisów jedynie potwierdza, że był to "pojazd" dopuszczony do poruszania się po drogach publicznych. Nie powinno w związku z tym powodować jakichkolwiek wątpliwości, że pod pojęciem "pojazd" przepisy krajowe i wspólnotowe rozumieją zarówno "pojazd silnikowy" (samochód), jak i "przyczepę" posiadającą własną rejestrację, na podstawie której została dopuszczona do ruchu po drogach publicznych. Pojazd w myśl dyrektywy 2011/76/UE oznacza także zespół pojazdów, który to zespół pojazdów jest określany w art. 2 pkt 49 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jako pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania. Przyczepa złączona z pojazdem silnikowym nie była holowana, gdyż zgodnie z art. 32 ustawy – Prawo o ruchu drogowym holowanie dotyczy pojazdu silnikowego, a nie przyczepy. Zgodnie z ustaleniami organu administracji kontrolowany pojazd poruszał się po odcinku drogi (S. - węzeł K.) ustalonym rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (powołanym wcześniej), jako odcinek drogi płatnej (załącznik nr 1 do rozporządzenia pkt [...] lit. [...]). Nadto, jak wynika z ustaleń organu administracji, ten odcinek drogi był oznakowany tabliczką T-34 informującą o odpłatności za przejazd. Zespół kontrolowanych pojazdów przekraczał dmc 3,5t, a więc zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. za przejazd tą drogą pojazdów, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, powinna zostać wniesiona opłata, której skarżący nie uiścił z tego powodu, że w pojeździe nie posiadał urządzenia (viaBox) umożliwiającego jej wniesienie. W ocenie składu orzekającego w sprawie skarżący stawiając zarzut złego odczytania przez organ art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. w istocie przepisu tego nie rozumie. Przekroczenie dmc powyżej 3,5t nie dotyczy samej przyczepy/naczepy lecz zespołu pojazdów (samochodu i przyczepy/naczepy) co wynika ze zwrotu "za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy". W związku ze stwierdzonym naruszeniem została nałożona kara pieniężną zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji. Decyzji, na podstawie art. 13k ust. 5 u.d.p., obligatoryjnie nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zatem odwoływanie się przez skarżącego do zasad z art. 108 k.p.a., dotyczących rygoru natychmiastowej wykonalności nie było trafne, gdyż rygor ten został decyzji nałożony, nie na podstawie art. 108 k.p.a., lecz w oparciu o wymieniony przepis ustawy o drogach publicznych nakazujący nadanie rygoru w sytuacji nałożenia kary pieniężnej za przejazd drogą płatną bez uiszczenia opłaty. W ocenie Sądu żądanie skarżącego umorzenia postępowania w oparciu o art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1310) nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 ustawy, o której mowa w art. 1, a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa została ogłoszona w dniu 1 października 2014 r. i weszła w życie z dniem 2 stycznia 2015 r. Jednakże postępowanie administracyjne nie tylko zostało przed jej wejściem w życie wszczęte, lecz także zakończone decyzją ostateczną w dniu [...] grudnia 2014 r. Zatem przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Natomiast niezrozumiały w tych okolicznościach jest zarzut wywodzony z art. 8 k.p.a. sprowadzający się do stwierdzenia, że organ administracji powinien prowadzić postępowanie nie kończąc go przed wejściem w życie wymienionej ustawy dlatego, by skarżącego mógł objąć jej przepis art. 4. Przepis art. 8 k.p.a. nie służy takiemu celowi, gdyż zgodnie z art. 6 k.p.a. organ administracji świadomie przeciągając sprawę (czego oczekiwał skarżący) w istocie dopuściłby się naruszenia prawa, w tym także art. 8 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.