VI SA/Wa 494/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty oddala skargę Zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2015 roku, znak [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dalej "Prezes UKE" utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 roku znak [...] który: 1) ustalił kwotę udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia w okresie od dnia 8 maja 2006 roku do dnia 31 grudnia 2006 roku udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A. (aktualnie: O. S.A.), zwanej dalej "O." przyznanej w wysokości 744 838,18 złotych decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 roku znak [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] września 2011 roku, znak [...] zwaną dalej "dopłatą 2006" w wysokości 75,22 zł dla S. Sp. z o. o. zwaną dalej "stroną spółką", "skarżącą" jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu tej dopłaty, 2) decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzję z dnia [...] maja 2011 roku, znak [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 roku znak [..] Prezes UKE przyznał do kosztów świadczenia w okresie od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 roku udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej, świadczonej przez T. S.A. (aktualnie: O. S.A.) w wysokości 744 838,18 zł. W dniu [...] marca 2014 r. Prezes UKE wydał decyzję, znak [...], który ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2006 i ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkt. 1 tej decyzji. Po rozpatrzeniu wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] marca 2014 roku, w dniu [...] października 2014 roku Prezes UKE wydał decyzję, znak [...], który uchylił w części decyzję z dnia [...] marca 2014 roku w zakresie pkt. 1 i 2 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, tj.: – ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 oraz – ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłata 2006, o skazanych w pkt.1 powyżej, w wysokości 0,0018499671%. Pismem z dnia [...] października 2014 roku Prezes UKE zawiadomił S. Sp. z o. o. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia kwoty jego udziału w pokryciu Dopłaty 2006. Pismem z [...] kwietnia 2015 roku strona przedstawiła stanowisko w sprawie i wniosła - o zawieszenie postępowania albo jego umorzenie, - stwierdzenie nieważności decyzji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 roku, znak: [...] Prezes UKE odmówił zawieszenia postępowania. W dniu [...] sierpnia 2015 roku Prezes UKE wydał decyzję, którą: 1) ustalił kwotę udziału w pokryciu Dopłaty 2006 w wysokości 75,22 zł dla S. jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu tej dopłaty, 2) nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] września 2015 roku S. Sp. z o. o. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała: 1) I naruszenie procedury administracyjnej tj. art. 107 § 1 i KPA poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania, w szczególności odnośnie niezagwarantowania jednolitości wskaźnika procentowego udziału w Dopłacie 2006 II naruszenie prawa materialnego: art. 97 i 98 ust 2 Prawa telekomunikacyjnego ( Dz.U. z 2014 r. poz. 243 z późn. zm., dalej "Pt") poprzez przyjęcie, iż takie osiągnięcie przychodu z tytułu świadczenia usług niebędących usługami powszechnymi stanowi podstawę rozliczenia dopłaty telekomunikacyjnej, co prowadzi, w opinii strony, do naruszenia przepisów prawa unijnego tj. art. 13 ust 3 Dyrektywy nr 2002/22) UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 w sprawie usługi powszechnej i związanej z sieciami i usługami łączności elektronicznej przez użytkowników końcowych (Dz.U. UE.D.2002.108.51 ze zm.), zwaną dalej "Dyrektywą o usłudze powszechnej" oraz konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) i zasady równości (art. 32 Konstytucji RP) 2) art. 98 ust 2 i 3 Prawa Telekomunikacyjnego poprzez naruszenie zasady zobowiązującej do zagwarantowania jednolitości wskaźnika procentowego udziału 3) art. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji z naruszeniem konstytucyjnej zasady bezpieczeństwa prawnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes UKE decyzją z dnia [...] grudnia 2015 roku utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie w oparciu o art. 138 § 1 pkt.1 w związku z art. 127 § 3 KPA w związku z art. 206 ust 1 Pt. W uzasadnienie decyzji organ podniósł, że kwestie udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej, przyznanej zgodnie z art. 97-99 Pt. Zgodnie z art. 96 Pt Prezes UKE wydał najpierw decyzję przyznającą Dopłatę 2006 w tym ustalającą jej wysokość, następnie zgodnie z art. 98 ust 1-3 Pt Prezes UKE wydał decyzję, w której ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 oraz wysokość jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 w wysokości 0,0018499671%. Natomiast decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 roku a następnie z dnia [...] grudnia 2015 roku są decyzjami ustalającymi indywidualną kwotę udziału w Dopłacie 2006 dla S., jako jednego z przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006. Indywidualna kwota udziału w Dopłacie 2006 dla S. Sp.z.o.o. została wyliczona według wzoru K=Pn x W%, gdzie: K- kwota udziału w pokryciu Dopłaty 2006 danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w tej dopłacie, W%- jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 w wysokości 0,0018499671%, Pu- suma przychodów z działalności telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w Dopłacie 2006 i/lub przedsiębiorcy/ów telekomunikacyjnych, który w 2006 roku osiągnął przychody powyżej 4 mln złotych, a których dany przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany do udziału w Dopłacie 2006 jest następcą prawnym. Organ, odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, wskazał, że ustalone zostało, że 1) S. w 2006 roku osiągnął przychody z tytułu działalności telekomunikacyjnej w wysokości 4066 065 złotych 2) S. nie jest następcą prawnym przedsiębiorców telekomunikacyjnych, który w 2006 roku uzyskali przychody z tytułu działalności telekomunikacyjnej przewyższające 4 mln złotych w związku z tym organ stwierdził, że w przypadku S: - suma Pu wynosi 4066 065, 00 złotych K wynosi 75,22 złote, gdyż: K= 4066 065,00 złotych x 0,0018499671%= 75,22 złotych. Tak ... w przypadku S. kwota udziału w pokryciu Dopłaty 2006 wynosi 75,22 zł, tak jak to zostało ustalone w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 roku. Odnosząc się do podnoszonego przez stronę we wniosku w ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu naruszenia art. 107 § 1 KPA organ nie stwierdził naruszenia tego przepisu, albowiem decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 roku zaskarża wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 1 KPA jak również uzasadnił faktyczne i prawne wydanie zaskarżonej decyzji. Poza tym, wyjaśniając obawy strony Prezes UKE wskazał, że poza tą sprawą nie toczyły się i nie toczą się żadne inne postępowania związane z ustaleniem wysokości udziału strony w Dopłacie 2006. Rozważając podniesiony przez stronę zarzut naliczenie kwoty udziału w Dopłacie 2006 od usług niewchodzących w zakres usługi powszechnej organ podkreślił, że zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 roku wydana została w oparciu o art. 98 ust 3 Pt a rozstrzygnięcie w niej podjęte wynika bezpośrednio z ....... dokonanego w decyzji, ustalającej przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 i jednolity wskaźnik udziału. Ta decyzja z [...] października 2014 roku jest ostateczna i zgodna z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 KPA) podlega szczególnej ochronie i domniemaniu legalności co oznacza, że jest ona ważna i wiążąca dla organu. Wniesienia skargi na tę decyzję do Sądu Administracyjnego nie wstrzymuje jej wykonania. Prezes UKE w wyroku z zarzutem strony, wskazującym na to, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy nieprzewidujące instytucji przedawnienia co w jej .... stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady bezpieczeństwa prawnego, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2013 r., sygnatura akt IOSK 15/12, LEX nr 1328347 w świetle którego jako organ administracyjny nie jest uprawniony do badania zgodności przepisów ustaw z Konstytucją tylko zgodnie z art. 6 KPA jest zobowiązany do stosowania tych przepisów dopóki nie zostanie stwierdzona ich niekonstytucyjność. Odpowiadając na kolejny zarzut strony dotyczący nieuwzględnienia jej wniosku o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia o całości kosztów poniesionych w zysku ze świadczeniem w 2006 roku usługi powszechnej, których zwrotu domaga się O. Prezes UKE podał, że wyrok ..... z 17 lipca 2014 r., sygn. akt VISA/Wa 1518/14 nie może stanowić zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 KPA. Wyjaśnił, że w dniu 29 czerwca 2007 roku wszczął postępowanie administracyjne na wniosek O., które to postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 roku. W pkt 1 sentencji decyzji Prezes UKE przyznał O. Dopłatę 2006, natomiast w pkt 2 sentencji decyzji organ odmówił O. przyznania dopłaty w pozostałym zakresie. Decyzję z dnia [...] września 2011 roku Prezes UKE utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2011 roku. Wyrok WSA w Warszawie, na jaki powołuje się strona uchyla decyzję Prezesa UKE z dnia [...] września 2011 roku w części tj. w zakresie odmowy przyznania części dopłaty O. i okoliczność ta nie ma wpływu na decyzję, którą organ ustalił podmioty zobowiązane do pokrycia Dopłaty 2006 w wysokości przyznanej O. w pkt 1 decyzji z dnia [...] maja 2011 roku utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] września 2011 roku. W wyroku bowiem Sąd nie rozstrzygnął w zakresie kwoty stanowiącej Dopłatę 2006, m.in. S. na mocy decyzji z [...] września 2011 roku. Prezes UKE uznał również, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na brak przesłanek, wynikających z art. 105 § 1 i § 2 KPA. Na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2015 roku strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej: I. naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania: 1. Art.16 § 1 Kpa2, poprzez jego nieprawidłową wykładnię prowadzącą do wniosku, że z normy zawartej w tym przepisie wynika fakt związania Prezesa UKE ustaleniami faktycznymi w zakresie kwoty uzyskanego przychodu, dokonanymi w decyzji ustalającej listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty za 2006 r. i ustalającej jednolity wskaźnik procentowego udziału tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych w Dopłacie za 2006 r.3, 2. Art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez nie podjęcie jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia wysokości przychodu osiągniętego przez Skarżącą w roku 2006, brak zebrania jakiegokolwiek materiału dowodowego potwierdzającego wysokość tego przychodu oraz dowolne przyjęcie, że wysokość tego przychodu została udowodniona; II. Naruszenie następujących przepisów materialnoprawnych, mających wpływ na wynik postępowania: 1. Art. 98 ust. 2 i 3 w zw. z art. 81 ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 ust. 48 Pt4 poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości dopłaty w stosunku do Skarżącej, że osiągnięty przez nią dochód w 2006 r. obejmował również przychód z tytułu świadczenia innych usług niewchodzących w zakres działalności telekomunikacyjnej, bądź który z innych przyczyn nie powinien zostać uwzględniony przy ustalaniu wysokości udziału w dopłacie; 2. Art. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie Decyzji utrzymującej oraz Decyzji ustalającej z naruszeniem konstytucyjnej zasady bezpieczeństwa prawnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. strona wniosła o uchylenie w całości Decyzji utrzymującej z uwagi na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i inne naruszenia przepisów postępowania, gdyż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto w zw. z art. 135 p.p.s.a. wniosła o uchylenie w całości Decyzji ustalającej. Ponadto, w przypadku podjęcia wątpliwości przez Sąd administracyjny co do zasadności zarzutów wskazanych w pkt II pkt 1 i 3 skargi strona wniosła, by Sąd administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność z Konstytucją przepisów odnoszących się do postępowań dotyczących dopłaty do usługi powszechnej (w szczególności art. 97-99 Pt) A. W jakim możliwa jest interpretacja, że wskazane przepisy nakazują ...... wszystkie przychody osiągnięte przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego przy wyliczaniu kwoty udziału tegoż przedsiębiorcy w dopłacie do usługi powszechnej a nie tylko przychody osiągnięte z tytułu świadczenia usług wchodzących w zakres usługi powszechnej oraz B. w zakresie w jakim istnieje wątpliwość czy brak instytucji przedawnienia w odniesieniu do postępowań dotyczących dopłaty do usługi powszechnej nie prowadzi do naruszenia zasady bezpieczeństwa prawnego (zasada wywodzona z art. 2 Konstytucji RP) W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo u ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. p 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej z tym, że kontrola, o której mowa w § 1, zgodnie z § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada zaskarżoną decyzję, postanowienie, akt bądź inną czynność z zakresu administracji publicznej, czy została ona wydana zgodnie z przepisami postępowania oraz czy nie naruszono prawa materialnego, przy orzekaniu zaś nie kieruje się względami słuszności bądź też zasadami współżycia społecznego. Niezależnie od powyższego sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ... powołaną podstawę prawną z zastrzeżeniem art. 572 (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. p 1302 z późn.zm dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja jak i utrzymane nią w mocy decyzje z dnia [...] sierpnia 2015 roku nie naruszają prawa w stopniu, wskazującym na ich uchylenie. Wbrew twierdzeniom skargi Prezes UKE wydając w/w rozstrzygnięcia w sprawie nie dopuścił się naruszenia art. 16 § 1 KPA jak również art. 7, 77 § 1 i 80 KPA mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak również do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Całość zagadnień związanych z dopłatą do kosztów świadczenia usługi powszechnej regulują przepisy art. 96-99 Pt. Procedurę tę rozpoczyna ustalenie przez Prezesa UKE kwoty tej dopłaty. W niniejszej sprawie organ działając na podstawie art. 96 Pt w związku z wnioskiem T. S.A. (obecnie O. S.A.) decyzję z dnia [...] maja 2011 roku utrzymał w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] września 2011 roku, którą przyznał dopłatę do kosztów świadczenia w okresie od dnia 8 maja 2006 roku do dnia 31 grudnia 2006 r. udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej na rzecz T. S.A. (aktualnie O. S.A.) w wysokości 744 838,18 złotych. Odnośnie powyższej kwoty decyzja organu jest obecnie ostateczna i prawomocna. Drugi etap działania Prezesa UKE dotyczył ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia Dopłaty na 2006 rok oraz ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu tejże dopłaty. (art. 97 i 98 ust 1 i 2 Pt) Ostateczna decyzja organu w powyższym przedmiocie zapadła w dniu [...] października 2014 roku. Sądowi orzekającemu w niniejszej wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 roku w sprawie VI SA/Wa 4267/14 oddalił skargi przedsiębiorców telekomunikacyjnych wniesionych na powyższą decyzję zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2019 roku, sygn. akt II GSK 5374/16 oddalił skargi kasacyjne, złożone od wyroku sądu I instancji. Tak więc prawomocnie ustalone zostało, że strona skarżąca tj. S. Sp. z o. o. jest podmiotem obowiązanym do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, zaś wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 wyniósł 0,0018499671%. Trzeci etap procedury i tego dotyczy niniejsza sprawa polega na wyliczeniu kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Kwota tego udziału dla skarżącej została ustalona w zaskarżonej decyzji, wydanej przez Prezesa UKE w trybie art. 98 ust 3 Pt. Stanowi ona iloczyn jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 w wysokości 0,0018499671% i sumy przychodów jaką skarżąca uzyskała za działalności telekomunikacyjnej w 2006 roku tj. kwoty 4066 065 złotych co dało kwotę 75,22 złotych. Sąd podkreśla, że opisane wyżej trzy etapy procedury dotyczącej Dopłaty 2006 są ze sobą powiązane albowiem rozstrzygnięcie z danego etapu ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w kolejnym etapie. Wskazuje na to systematyka przepisów art. 98 ust 1-3 Pt tj. umieszczenie ich w jednej jednostce redakcyjnej- w tym samym artykule. Tak więc aby zachować zgodność z wymogami określonymi w art. 98 ust 1-3 Pt należy również zachować spójność ustaleń i rozstrzygnięć w sprawach dotyczących ustalenia udziału w dopłacie tj. 1) decyzji o dopłacie 2) decyzji wskaźnikowej, 3) decyzji indywidulanych, w tym zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji. Tak więc wbrew twierdzeniom strony skarżącej ustalenie w decyzji wskaźnikowej przychodu jaki osiągnęła skarżąca w 2006 roku jest wiążące przy wydawaniu decyzji ustalającej kwotę udziału strony w Dopłacie 2006 r. Należy zgodzić się z poglądem organu, że w przypadku przyjęcia innej wysokości przychodów z działalności telekomunikacyjnej za 2006 r., chociażby dla jednego przedsiębiorcy zobowiązanego, niż ta określona w decyzji wskaźnikowej, doszłoby do naruszenia wymogów określonych w art. 98 ust 2 Pt, ponieważ wtedy jednolity wskaźnik procentowy udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty za 2006 r. określony w decyzji wskaźnikowej stałby się nieprawidłowy. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność z Konstytucją przepisów odnoszących się do postępowań dotyczących dopłaty do usługi powszechnej (w szczególności art. 97-99 Pt). W myśl art. 178 ust 1 Konstytucji sąd obowiązany jest stosować Konstytucję i ustawy. Tylko w przypadku wątpliwości konstytucyjnych sąd powinien skorzystać z przysługujących mu kompetencji do zadania pytania prawnego w trybie art. 193 Konstytucji. Takich wątpliwości sąd orzekający w niniejszej sprawie nie powziął. Zdaniem sądu uznać należy, że brak jest podstaw do przyjęcia za racjonalną tezy, jakoby jedynie przedsiębiorcy z tego samego segmentu rynkowego, do którego odnosi się usługa, za którą przyznana została dopłata byli zobowiązani do udziału w pokryciu kosztów jej świadczenia. Należy zauważyć, że istotą instytucji usługi powszechnej jest świadczenie usług, których świadczenie jest społecznie doniosłe, a których świadczenie na warunkach rynkowych jest nieopłacalne. Mając na uwadze powyższe Prezes UKE prawidłowo uznał, że kosztami usługi powszechnej nie mogą być obciążeni wyłącznie ci przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy działają na rynku tej usługi gdyż takie działanie naruszałoby nie tylko dyspozycję przepisu art. 98 ust 1 Pt, ale również regulacje unijne przewidziane w pkt 23 preambuły DUP i art. 13 ust 3 tej dyrektywy. Analogiczny pogląd reprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 13 kwietnia 2016 roku, sygn. akt VI SA/Wa 4267/14, z którym skład orzekający w niniejszej sprawie w całości się zgadza. Skarżąca również wskazała, że przepisy Pt nie przewidują instytucji przedawnienia zobowiązań związanych z dopłatą do usługi powszechnej, co stanowi o naruszeniu konstytucyjnej zasady bezpieczeństwa prawnego wynikającej z art. 2 Konstytucji. Sąd nie zgadza się z powyższym twierdzeniem, gdyż decyzję o wprowadzeniu do systemu prawa przedawnienia zobowiązań mieści się w szerokim marginesie swobody regulacyjnej ustawodawcy, co potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2011 roku w sprawie sygn. akt P 26/10. Powoływany przez skarżącą w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P 41/10 nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem wyrok ten dotyczy obowiązku podatkowego, natomiast obowiązek udziału w dopłacie nie jest obowiązkiem podatkowym, wyrok dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w odniesieniu do osób fizycznych, natomiast obowiązek udziału w dopłacie jest związany z prowadzeniem działalności telekomunikacyjnej. Poza tym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego potrzebę przedawnienia wywodzi się wprawdzie z zasady bezpieczeństwa prawnego ale w powiązaniu z potrzebą ochrony ludności i praw obywateli oraz z aksjologią konstytucyjną opartą na fundamencie przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka (art. 30 Konstytucji). W tym stanie rzeczy uznając zarzuty skargi za niezasadne zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania sąd na mocy art. 151 p. p. s. a orzekł o oddaleniu skargi.