VI SA/Wa 495/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2005 r. sprawy ze skargi K. sp. j. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "K." spółka jawna karę pieniężną w wysokości 3000 zł, powołując jako podstawę prawną decyzji art. 92 ust. 1 i 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2004r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). Organ podjął ww. decyzję w związku z ustaleniem, iż w czasie przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2002r. kontroli drogowej kierujący pojazdem m-ki [...] o nr rej [...] okazał siedmiodniową kartę opłaty drogowej seria nr [...] zakupiona [...] listopada 2003r. bez wypełnionego pola numer rejestracyjny – oraz pola ważne od – godzina, ważne do- godzina i dzień. Taki stan rzeczy zdaniem organu oznacza, iż wykonywany był transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W odwołaniu od tej decyzji "K" sp. j. podnieśli, że kierowca z uwagi na nawał pracy, zapomniał wypełnić kartę w całości i wpisał tylko datę, od której rozpoczynała się ważność karty, ale opłata została dokonana. Spółka posiada tylko jeden samochód o tym tonażu i wpisanie daty zakupu dowodu oraz ważności (7 dniowy) tej opłaty pozwala ustalić, w jakim okresie dowód jest ważny. Nadto w odwołaniu stwierdzono, że tak drobne uchybienie nie powinno być tak wysoko karane. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 3, art. 92 ust. 1 powołanej ustawy, lp. 1.4.1 załącznika do tej ustawy oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu II instancji, zachodzą w sprawie przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Z protokołu kontroli i pozostałego materiału dowodowego zebranego w tej sprawie wynika bowiem, że kierowca nie okazał w chwili kontroli ważnej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Okazana karta nie miała bowiem wpisanego numeru rejestracyjnego pojazdu i godzin ważności w polu "ważne do", tj. nie została w ogóle we wskazanym miejscu wypełniona, a zatem niezgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia i jako taka nie może stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W skardze na tę decyzję K. wniosła o jej uchylenie jako naruszającej art. 2 i 217 Konstytucji RP i art. 35, 36, 57, 58, 59 k.p.a. oraz ich interes. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzję wydano po upływie 7 miesięcy od daty wszczęcia. Zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy nosi datę [...] lipca 2004r. Termin zakończenia postępowania przedłużono do [...] sierpnia 2004r., a decyzję wydano w dwa dni po przesunięciu terminu, a powiadamiając o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy nie podano na czym polegał skomplikowany charakter sprawy, kto przedłużył i na czyj wniosek. Takie postępowanie, w ocenie skarżącej, jest niezgodne z zasadami określonymi w k.p.a. Nadto skarżąca podała, że nie jest prawdą, że spółka nie uiściła opłaty za przejazd po drogach krajowych, bo tylko niekompletnie wypełniła winietkę. Uszczuplenie budżetu nie miało zatem miejsca, a winietkę uzupełniono w czasie kontroli. W ocenie skarżącej postępowanie organów jest niezgodne z Konstytucją, bo za jazdę z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty przewidziana jest kara 500 zł, a nie 3 000 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie można uznać, że karta była nieprawidłowo wypełniona, skoro nie wypełniono jej w ogóle w istotnej części i skarżąca swoim zachowaniem naruszyła przepisy o trybie wnoszenia opłat, co powodowało, że czynność ta miała tylko pozór wniesienia opłaty, a w rzeczywistości skutku takiego nie odniosła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd dokonuje zatem kontroli aktów administracyjnych z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. l34 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż jest ona bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zarzut, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa jest bowiem zarzutem nieuzasadnionym. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 3, art. 92 ust. 1 powołanej ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Przepis art. 42 ust. 1 cyt. ustawy statuuje obowiązek przedsiębiorcy uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych. Natomiast tryb wnoszenia tej opłaty określa powołane rozporządzenie wydane na podstawie art. 42 ust. 7 powołanej ustawy. W świetle § 4 rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie karty opłaty przez przedsiębiorcę i jej prawidłowe, zgodne z przepisami rozporządzenia, wypełnienie. Fakt, iż skarżąca wykupiła kartę opłaty nie może w świetle powyższego, wbrew jej przekonaniu, oznaczać, iż uiściła ona przedmiotową opłatę. Wypełnienie karty nie może przy tym nastąpić w każdym czasie. Ażeby stanowiła ona dowód uiszczenia opłaty winna być wypełniona przed rozpoczęciem przewozu. Tak bowiem stanowi przepis § 4 ust. 2 i § 5 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Tak więc i twierdzenie skarżącego, iż kartę opłaty wypełniono w czasie kontroli, tj. po stwierdzeniu jej nieważności przez kontrolującego inspektora nie może skutkować przyjęciem naruszenia przez organ powołanych, jako podstawa prawna, przepisów i jako takie pozostaje bez istotnego znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem. Istotną natomiast jest bezsporna, ustalona przez organ okoliczność, iż w czasie kontroli drogowej kontrolowany kierowca przedstawił kartę opłaty drogowej bez wpisanego numeru rejestracyjnego pojazdu, a także godzin i dnia ważności. Nie budzi zatem, w świetle powołanego rozporządzenia, wątpliwości, iż karta została wypełniona z naruszenie jego przepisów. W załączniku do powołanej ustawy rozróżniono dwa naruszenia, różnicując też wysokość kary pieniężnej za każde z nich. Lp. 1.4.1 załącznika przewiduje karę za przejazd po drogach krajowych bez uiszczenia opłaty w kwocie 3 000 zł i karę za taki przejazd z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej w kwocie 500 zł i w fakcie przyjęcia przez organ naruszenia skutkującego karą 3 000 zł skarżąca dopatruje się postępowania niezgodnego z Konstytucją RP. Stanowiska skarżącej Sąd nie podziela. Opłata jest bowiem należna za określony przejazd. Przejazd odbywa się określonym środkiem transportu. Zatem niezbędnym do stwierdzenia, czy przedstawiona do kontroli karta opłaty dotyczy tego właśnie przejazdu jest wskazanie numeru rejestracyjnego pojazdu. Brak takich danych oznacza, że nie jest możliwe przyporządkowanie karty opłaty do odbywającego się w chwili kontroli przejazdu po drogach krajowych. Tym samym więc brak wypełnienia karty w części dot. numeru rejestracyjnego jest brakiem na tyle istotnym, że nie można kwalifikować go, jako wadliwe wypełnienie karty. Taki brak oznacza, iż przedstawiono w czasie kontroli kartę opłaty dla bliżej nieokreślonego pojazdu, a ten stan rzeczy oznacza, iż wadliwość w wypełnieniu karty skutkuje przyjęciem, iż nie stanowi ona w ogóle dowodu uiszczenia opłaty drogowej na przedmiotowy przejazd po drogach krajowych. Tak też należy ocenić brak w postaci niewypełnienia karty opłaty w polu "ważne do". Zasadnie zatem organ nie naruszając wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP uznał, iż doszło do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, bo w czasie kontroli kierowca (który zgodnie z art. 87 ust. 1-3 powołanej ustawy winien mieć przy sobie dowód uiszczenia opłaty) dowodu uiszczenia tej opłaty nie przedstawił. Tym samym zaskarżona decyzja znajduje uzasadnienie także w art. 92 ust. 1 powołanej ustawy i lp. 1.4.1 załącznika do tej ustawy. Należy przy tym podnieść, iż art. 57 k.p.a., art. 58 k.p.a. i art. 59 k.p.a., których naruszenie skarżący zarzuca, są całkowicie chybione. Przepisy te odnoszą się bowiem do instytucji przywrócenia terminu i jako takie nie mają zastosowania w sprawie. Natomiast powołany w skardze art. 35 k.p.a. obliguje organ do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki – nie później niż w ciągu miesiąca w sprawie wymagającej postępowania wyjaśniającego, a w sprawie szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, zaś w postępowaniu odwoławczym w ciągu miesiąca od dnia załatwienia odwołania. W przypadku niezałatwienia sprawy w takim terminie organ, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. obowiązany jest zawiadomić strony podają przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] pismem z dnia [...] lipca 2004r. zawiadomił o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy. Podnoszony fakt, iż dokonał tej czynności po około 7 miesiącach od wszczęcia postępowania i wydał decyzję 2 dni po ustalonym w ww. zawiadomieniu terminie i w odczuciu skarżących nie wyjaśnił na czym polegał skomplikowany charakter sprawy, pozostaje bez istotnego znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ewentualne uchybienia procesowe związane z terminem rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji nie mogły mieć jednak istotnego wpływ na wynik sprawy.. W tym stanie rzeczy Sąd mając na uwadze art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.