VI SA/Wa 496/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi T. z siedzibą w L. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Pzredsiębiorca") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] wydana w przedmiocie cofnięcia Stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Pismem z dnia 15 listopada 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "Główny Inspektor"), na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728), dalej: "u.t.d.", wezwał Spółkę do przedstawienia w oznaczonym terminie wskazanych informacji i dokumentów, tj. oświadczenia osoby zarządzającej transportem, kserokopii certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, informacji z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51; w wersji uwzględniającej zmiany wynikające z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15.07.2020r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym, [...]), dalej: "rozporządzenie (WE) nr 1071/2009", i oświadczenia o niekaralności osoby zarządzającej transportem, informacji z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i oświadczenia o niekaralności wszystkich osób wchodzących w skład organu zarządzającego osoby prawnej, wykazu pojazdów wykorzystywanych w transporcie międzynarodowym na podstawie licencji wspólnotowej, oświadczenia dotyczącego bazy eksploatacyjnej wraz z tytułem prawnym do dysponowania wskazaną bazą eksploatacyjną oraz dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru. Pismo zostało doręczone stronie w dniu 24 listopada 2023 r. W dniu 18 grudnia 2023 r. Strona złożyła dokumenty w postaci: oświadczenia osoby zarządzającej transportem, kserokopii certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, informacji z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności i oświadczenia o niekaralności osoby zarządzającej transportem, informacji z Krajowego Rejestru Karnego i oświadczenia o niekaralności osób wchodzących w skład organu zarządzającego osoby prawnej, wykazu pojazdów ciężarowych, oświadczenia dotyczącego bazy eksploatacyjnej z umową najmu oraz polisą odpowiedzialności zawodowej przewoźnika drogowego. Pismem z dnia 16 stycznia 2024 r., na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, z uwagi na dostarczone dokumenty, organ zawiadomił Stronę, że nie spełnia wymogów określonych w art. 3 wskazanego rozporządzenia w zakresie posiadania wymaganych kompetencji zawodowych oraz dobrej reputacji, ponieważ wskazywana przez Przedsiębiorcę osoba nie może być traktowana jako zarządzający transportem, gdyż nie spełnia określonego w art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 warunku rzeczywistego i ciągłego zarządzania operacjami transportowymi. Jednocześnie organ zawiadomił Stronę, że istnieje ryzyko, iż nie spełnia wymogu w zakresie posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, informując, że na dzień sporządzenia przedmiotowego zawiadomienia adres: ul. [...], [...], zgłoszony był przez 53 przedsiębiorców jako siedziba ich firmy. Na uregulowanie sytuacji organ wyznaczył Stronie miesięczny termin. W dniu 19 lutego 2024 r. do organu wpłynęły dokumenty dotyczące bazy eksploatacyjnej oraz siedziby Strony. Pismem z dnia 22 marca 2024 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego cofnął Stronie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] numer [...]). Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 83 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 13 ust. 3, art. 3 ust. 1, art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W uzasadnieniu organ wskazał, że do dnia wydania decyzji Strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających posiadanie przez nią rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich. Zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym siedziba Przedsiębiorcy znajduje się w lokalu przy ul. [...], [...]. W oparciu o ogólnodostępne dane organ ustalił, że ww. adres został wskazany przez 11 przedsiębiorców jako adres ich siedziby. Wątpliwości organu wzbudził także zapis w umowie najmu: "Wynajmujący oddaje, a Najemca bierze w najem część pomieszczenia biurowego o powierzchni 10 m2" co – zdaniem organu – potwierdza fakt, że Przedsiębiorca nie posiada tytułu prawnego do lokalu na wyłączność, a jedynie do jego części. W tej sytuacji organ uznał, że ww. lokal nie spełnia wymogów określonych w art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła Spółka. Wskazała, że organ dokonał jedynie oględzin lokalu poprzedniej siedziby (B. ul. [...]). Nie dokonał jednak oględzin lokalu nowej siedziby, położonego w [...]. Znajduje się tam nie tylko budynek biurowy, ale i hale magazynowe. W budynku biurowym mieście się zaś wiele samodzielnych pomieszczeń. Zdaniem Strony, nowa siedziba spełnia wymogi rzeczywistej i stałej siedziby. Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. Główny Inspektor, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", w związku z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu organ odwołał się do przepisów art. 3, art. 4, art. 5 oraz art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 oraz przepisów art. 81 i art. 7 ust. 1 i 2 u.t.d., a następnie wskazał, że w jego ocenie z materiału dowodowego wynika, iż Strona nie spełniała wszystkich wymogów art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Dalej organ wyjaśnił, że w dniu udzielenia Stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego Skarżący miał siedzibę w B. przy ul. [...]. Lokal ten ma powierzchnię 15m2, a jako siedziba lokal ten wskazany jest przez 43 przewoźników. Zdaniem organu, przedmiotowy lokal nie pozwala na przechowywanie dokumentów wymienionych w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w sposób umożliwiający ich dostępność dla organów kontroli. Podczas trwania postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Strona zmieniła siedzibę. Obecnie siedziba Skarżącego mieści się w L. przy ul. [...]. Pod tym adresem mieści się siedziba 11 przedsiębiorców. Z umowy najmu zawartej przez Stronę w dniu 4 kwietnia 2023 r. wynika, że Strona wynajęła tylko część pomieszczenia biurowego o powierzchni 10 m2. W aneksie z dnia 5 kwietnia 2024 r. znalazł się zapis wskazujący na wynajęcie oddzielnego pomieszczenia biurowego. Jednak w żadnej z tych umów nie ma opisu wynajętego przez Stronę lokalu. Strona nie przedłożyła żadnego innego dowodu, który świadczyłby o posiadaniu lokalu niezbędnego do swobodnego prowadzenia działań administracyjnych i handlowych dotyczących wykonywanej przez nią działalności. Przedsiębiorca, który nie posiada takiego lokalu nie może także przechowywać i zabezpieczyć dokumentów związanych z prowadzoną działalnością w sposób uniemożliwiający dostęp do tych dokumentów osób trzecich. Zatem lokal ten, zdaniem organu, nie spełnia wymogów art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Dalej organ stwierdził, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, że Strona nie spełnia wymogów rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, bowiem nie posiada wymaganych kompetencji zawodowych i lokalu wymaganego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Nadto organ wskazał, że zmianie uległ zarząd Skarżącej. Obecnie prezesem zarządu jest A. P. Zmiana zarządu została ujawniona w dniu 23 lipca 2024 r. Jednak Strona w przedmiotowym postępowaniu nie przedłożyła żadnego dowodu wskazującego na cieszenie się dobrą reputacją przez obecny zarząd spółki, a jest to jedna z przesłanek wymaganych do posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] listopada 2024 r. wywiódł T. z siedzibą w L. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 u.t.d. oraz art. 3 ust. 1, art. 5, art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 polegające na cofnięciu Skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w sytuacji gdy Przedsiębiorca spełnia wszelkie wymogi do posiadania przedmiotowego zezwolenia, w tym również wymogi w zakresie posiadania rzeczywistej i stałej siedziby; 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, polegające na przyjęciu, że organ przy wydawaniu decyzji obowiązany jest opierać się na stanie faktycznym z chwili upływu terminu określonego w ww. przepisie w sytuacji gdy termin ten nie jest obarczony żadnymi rygorami, a jego przekroczenie nie wywołuje zmian w zakresie konieczności należytego zbadania przez organ stanu faktycznego sprawy; 3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na nienależytym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin lokalu przy ul. [...] w miejscowości L. i przyjęciu, że Skarżący nie spełnia wymogów w zakresie posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich w sytuacji, gdy Strona spełnia te wymogi. Mając na uwadze powyższe, Przedsiębiorca wniósł o uchylenie decyzji zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2024 r. oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi Strona zawarła argumenty na potwierdzenie podniesionych zarzutów. W ocenie Strony, na gruncie niniejszej sprawy Skarżący w celu wykazania posiadania lokalu, który spełnia wymogi określone w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, przedłożył umowę najmu lokalu przy ul. [...] w L., aneks do tej umowy oraz oświadczenie wynajmującego wraz z mapą poglądową. Skarżący dołożył wszelkich starań w celu wykazania posiadania rzeczywistej i stałej siedziby na terenie państwa członkowskiego. Zdaniem Strony, środkiem dowodowym niezbędnym przy tego rodzaju postępowaniu jest przeprowadzenie oględzin lokalu, czego organ zaniechał. W ocenie Skarżącego organ przyjął domniemanie, że lokal w którym mieści się siedziba nie spełnia wymogów i obciążył go negatywnymi konsekwencjami swoich zaniechań w zakresie postępowania dowodowego. Zdaniem Strony, lokal przy ul. [...] spełnia wszelkie wymogi rzeczywistej i stałej siedziby. Lokal pozwala na dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności firmy, jak również posiada odpowiedni sprzęt i urządzenia, które umożliwiają w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzenie działań administracyjnych i handlowych. Lokal jest adekwatny do charakteru i skali prowadzonej działalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a", "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.". Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Sąd może zatem uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które w tym piśmie strona skarżąca podniosła. W uchwale z dnia 26 października 2009 r. I OPS 10/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Podstawowe zadanie sądu administracyjnego polega na dokonaniu oceny działalności administracji publicznej. W sprawie niniejszej przedmiotem kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2024 r., którą cofnięto Stronie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] numer [...]). Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 83 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 13 ust. 3, art. 3 ust. 1, art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga zasadniczo zasługiwała na uwzględnienie, albowiem decyzja ta narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd obowiązany jest uwzględnić skargę na decyzję i uchylić decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zasadniczym powodem cofnięcia Stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego było przyjęcie przez organ, że Przedsiębiorca nie posiada stałej i rzeczywistej siedziby. Analiza zarówno przepisów ustawy o transporcie drogowym jak i przepisów rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wskazuje, że Przedsiębiorca, któremu udzielono zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zobowiązany jest do spełnienia warunków określonych w zezwoleniu, a także wymagań koniecznych do udzielenia tego rodzaju uprawnienia. Stosownie do art. 3 ust. 1 lit. a-d rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 "Przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich (lit. a), cieszyć się dobrą reputacją (lit. b), posiadać odpowiednią zdolność finansową (lit. c) posiadać wymagane kompetencje zawodowe (lit. d). Warunki związane z wymogami określonymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wskazują dalsze przepisy tego rozporządzenia, w tym art. 5 wskazujący na warunki związane z wymogiem posiadania siedziby oraz art. 8 wskazujący na warunki związane z wymogiem kompetencji zawodowych, a także art. 4 dotyczący zarządzającego transportem. Kolejno przepis art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 stanowi, że właściwe organy regularnie sprawdzają, czy przedsiębiorcy którym udzieliły zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, nadal spełniają wymogi określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia. W tym celu państwa członkowskie przeprowadzają kontrole, w tym, w stosownych przypadkach, kontrole na miejscu w lokalach danego przedsiębiorcy. Stosownie zaś do treści art. 13 ww. rozporządzenia "Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia już wymogów określonych w art. 3, informuje o tym przedsiębiorcę. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany, może określić jeden z następujących terminów na uregulowanie tej sytuacji przez przedsiębiorstwo: a) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy na zatrudnienie osoby, która zastąpi zarządzającego transportem, jeżeli zarządzający transportem przestał spełniać wymogi dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych, który to termin może zostać przedłużony o trzy miesiące w przypadku śmierci zarządzającego transportem lub jego niedyspozycji ze względów zdrowotnych; b) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy uregulowanie sytuacji wymaga od przedsiębiorcy wykazania, że posiada rzeczywistą i stałą siedzibę; c) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy wymóg zdolności finansowej nie został spełniony, aby wykazać, że wymóg ten jest ponownie spełniany w sposób ciągły. Stosownie zaś do ust. 3 art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 "Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3, zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.". Weryfikacja powyższych wymogów spoczywa na organie, który udzielił zezwolenia. Jak wskazano wyżej, w sprawie organ stwierdził, że Strona nie spełnia już wymogów wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Powyższe stwierdzenie należy jednak, zdaniem Sądu, w warunkach sprawy niniejsze uznać za przedwczesne. Na gruncie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 przyjąć należy, że siedziba przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego w jednym z państw członkowskich powinna mieć rzeczywisty i stały charakter. Szczegółowe warunki związane z wymogiem siedziby zostały określone w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Stosownie do art. 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a), przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim siedziby m.in.: - posiadać lokale, w których ma dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności - w formie elektronicznej lub w dowolnej innej formie - w szczególności do umów przewozowych, dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, dokumentów księgowych, akt dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na temat przydziału zleceń dla kierowców i ich delegowania, dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz do wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, w celu weryfikacji spełnienia przez przedsiębiorcę warunków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu (lit. a); - w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działania administracyjne i handlowe przy wykorzystaniu odpowiedniego sprzętu i urządzeń w lokalach, o których mowa w lit. a), znajdującym się w tym państwie członkowskim oraz w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzać przewozami z wykorzystaniem pojazdów, o których mowa w lit. g), przy użyciu odpowiedniego sprzętu technicznego znajdującego się w tym państwie członkowskim (lit. f). A zatem co do zasady rację ma organ, że wskazany jako siedziba lokal przedsiębiorcy musi umożliwiać prowadzenie działań administracyjnych i handlowych w sposób rzeczywisty i ciągły wedle uznania i potrzeb danego przedsiębiorcy, w tym umożliwiać nieprzerwany dostęp do dokumentów. W toku postępowania, pismem z dnia 28 czerwca 2024 r. Skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających wymóg posiadania stałej i rzeczywistej siedziby, w tym przesłania dokumentacji fotograficznej (zdjęć, planu rozmieszczenia pomieszczeń) oraz wskazania elementów jego wyposażenia. W odpowiedzi na powyższe Strona przedstawiła dokumentację fotograficzną oraz umowę najmu z dnia 5 kwietnia 2023r. z której wynika, że przedmiotem najmu jest część pomieszczenia biurowego o pow. 10m2 znajdującego się w budynku położonym w L. przy ul. [...]. Następnie przy piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r., stanowiącym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, Strona przedłożyła aneks do umowy najmu, obowiązujący od dnia 28 sierpnia 2024 r. Z jego treści wynika, że "wynajmujący oddaje oddzielne pomieszczenie biurowe w budynku przy ul. [...]". Przedłożono także oświadczenie Wynajmującego, iż pod wskazanym adresem znajduje się wiele nieruchomości. Do oświadczenia załączono wydruk mapy z Geoportalu, na którym zaznaczono budynki znajdujące się na nieruchomości. Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy. Analiza akt sprawy nie dostarcza bowiem odpowiedzi na pytanie czy Strona uregulowała swoją sytuację i posiada stałą i rzeczywistą siedzibę w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, czy też wymogu tego już nie spełnia. Zgodzić się należy z organem, że wprawdzie Strona nie przedstawiła żadnego opisu lokalu, jednakże w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna na której widoczne jest wyposażenie lokalu. A zatem kwestia braku opisu lokalu – wskazania jego elementów, zdaniem Sądu, nie może zasadniczo przesądzać o tym, że lokal nie może stanowić stałej i rzeczywistej siedziby, zwłaszcza w sytuacji braku ustalenia czy lokal o którym mowa w umowie i aneksie do niej to ten sam lokal, czy też są to różne lokale. Jeśli zatem organ na etapie postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy miał wątpliwości co do tego czy Strona uregulowała swoją sytuację, to winien skorzystać z możliwości ich wyjaśnienia. Organ może bowiem wedle własnego uznania skorzystać m.in. z możliwości wezwania Strony do przedłożenia stosownych wyjaśnień (popartych adekwatnymi dowodami) celem wyjaśnienia rodzących się na tle zebranego materiału dowodowego niejasności, czy też przeprowadzenia oględzin. Dostrzec bowiem należy, że od początku postępowania Strona współpracowała z organem i podejmowała działania mające na celu wykazanie spełniania wymogów z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Sąd nie zgadza się z organem, że w odniesieniu do stałej i rzeczywistej siedziby termin na uregulowanie sytuacji upłynął Skarżącemu z dniem 19 lutego 2024 r., a maksymalnie – z dniem 19 lipca 2024 r. Z akt sprawy wynika, że o tym, iż lokal nr [...] przy ul. [...] w B. nie spełnia już wymogu rzeczywistej i stałej siedziby Strona dowiedziała się po raz pierwszy w dniu 2 kwietnia 2024 r., kiedy to zostało doręczone jej zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 22 marca 2024 r. (zob. str. 2-3 tego pisma). Wcześniej, tj. w piśmie z dnia 16 stycznia 2024 r. w odniesieniu do tego wymogu organ stwierdził, że istnieje ryzyko, iż przedsiębiorca nie spełnia już wymogu co do posiadania stałej i rzeczywistej siedziby. Stwierdzenie, że istnieje ryzyko, iż przedsiębiorca nie spełnia już konkretnego wymogu o którym mowa w art. 3, nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że konkretnego wymogu przedsiębiorca już nie spełnia. Z treści art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wynika, że dopiero stwierdzenie niespełnienia któregoś z wymogów o których mowa w art. 3 tego rozporządzenia pozwala organowi na wyznaczenie terminu na uregulowanie sytuacji. W sprawie niniejszej w odniesieniu do siedziby, termin ten został wyznaczony przedwcześnie. A zatem, zdaniem Sądu, maksymalny termin 6 miesięcy wynikający z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 na uregulowanie sytuacji w odniesieniu do stałej i rzeczywistej siedziby rozpoczął swój bieg najwcześniej od dnia 2 kwietnia 2024 r. Zatem podejmowane przez Stronę działania mające na celu uregulowanie swojej sytuacji w omawianym zakresie – wbrew stanowisku organu – mieściły się w maksymalnym terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Zdaniem Sądu, upływ tego terminu nie zamyka jednak organowi możliwości poczynienia pogłębionych ustaleń, w sytuacji gdy przedłożone przez Stronę dowody budzą wątpliwości organu. Natomiast w odniesieniu do wymogu o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w postaci posiadania wymaganych kompetencji zawodowych, zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia (zob. str. 11 decyzji). Brak uzasadnienia powoduje, że kwestia ta nie może zostać przez Sąd oceniona. Powyższe narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy nie wynika także, by organ czynił ustalenia w przedmiocie posiadania dobrej reputacji przez przedsiębiorcę transportowego po zmianach w zarządzenia ujawnionych 23 lipca 2024 r. (zob. str. 12 decyzji). Z powyższych przyczyn Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, w ocenie Sądu, po powrocie sprawy na etap wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ winien uzupełnić postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie, rozpatrzeć sprawę w jej całokształcie, a podjętą decyzję uzasadnić w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił decyzję zaskarżoną. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. z 2023 poz. 1964). Zasądzona kwota obejmuje: wynagrodzenie reprezentującego Stronę pełnomocnika (480 zł), uiszczony wpis od skargi (200 zł) oraz zwrot kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).