VI SA/Wa 499/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., powoływanej dalej jako: UoBiA) – po rozpatrzeniu odwołania T. J. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2007r. Nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji, cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. U podstaw podjętego sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, że przeciwko T. J. toczy się postępowanie o popełnienie szeregu przestępstw w tym przestępstwa przeciwko mieniu (Prokuratura Rejonowa [...] skierowała do Sądu akt oskarżenia w sprawie [...]) W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA ma charakter obligatoryjny i determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W przypadku strony zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wynika z faktu prowadzonego wobec T. J. postępowania o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. W tym stanie rzeczy organ uznał, że pozytywne opinie o stronie z miejsca zamieszkania oraz koła łowieckiego a także fakt prawidłowego przechowywania broni nie mogą mieć przesądzającego znaczenia na gruncie rozpatrywanej sprawy. Nie zgadzając się z powyższą decyzją T. J., reprezentowany w trakcie rozprawy przez radcę prawnego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji postawił organowi zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA poprzez przyjęcie, że okoliczność, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu jest wystarczająca do stwierdzenia uzasadnionej obawy, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto zarzucił naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a przez to, ze nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się, co do zebranych materiałów i dowodów w sytuacji, gdy organ odwoławczy przeprowadzał dodatkowe postępowanie dowodowe; - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczność uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; - art. 107 § 3 k.p.a poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu decyzji faktów wskazujących na uzasadnioną obawę użycia przez stronę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W uzasadnieniu skargi, T. J. dokonał m. in. wykładni przepisów art. 15 ust.1 pkt 2 oraz art. 15 ust.1 pkt 2-6 UoBiA stwierdzając w konkluzji, że z przepisów tych wynika, iż organ policji zobligowany jest cofnąć pozwolenie na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopiero w grupie tych osób nakazuje zwrócić szczególną uwagę, na osoby w stosunku do których toczy się postępowanie karne m. in. w sprawie o przestępstwo przeciwko mieniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, a procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez T. J. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ w toku kontroli sądowoadministracyjnej nie stwierdzono, aby zaskarżona decyzja cofająca stronie pozwolenie na broń palną myśliwską, została wydana z naruszeniem prawa skutkującym wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Uzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a przez to, że przed wydaniem decyzji Komendant Główny Policji nie wyznaczył stronie terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Jednakże uchybienie to nie mogło być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy, dodatkowe postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ odwoławczy polegało na uzyskaniu z Prokuratury Rejonowej [...] kopii aktu oskarżenia w sprawie [...]. Dokument ten był stronie znany z postępowania przygotowawczego prowadzonego w Prokuraturze a o postawionym skarżącemu zarzucie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu T. J. informuje organ w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji. Ponadto, jak wynika z treści postanowienia KGP z dnia [...] listopada 2007 r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, które strona otrzymała w dniu 3 grudnia 2007r. (zwrotne poświadczenie odbioru w aktach sprawy), T. J. był poinformowany, że organ wystąpił o nadesłanie ww. dokumentu. Tak więc, w zakres materiału dowodowego został włączony dowód znany stronie, a o zamiarze jego włączenia organ poinformował stronę. Należy również dodać, że swoje stanowisko, co do zasadności postawionych zarzutów w sprawie karnej T. Ja. przedstawiał w toku postępowania administracyjnego (v. pismo strony z dnia 27 sierpnia 2007 r. - k. 81 , odwołanie k. 83-86). Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że nie zapoznanie skarżącego z kopią aktu oskarżenia, dotyczącego jego osoby, przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy stanowi niewątpliwie naruszenie przez ten organ art. 10 § 1 k.p.a. jednakże w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, gdyż organy Policji zebrały materiał dowodowy zgodnie z zasadami k.p.a. oraz dokonały pełnej jego oceny, stosownie do treści art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, dokonana przez organ ocena nie jest dowolna i znajduje oparcie w przepisach prawa stanowiących podstawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom Policji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w ww. przepisach UoBiA. W ocenie Sądu, dokonana przez stronę wykładnia przepisów UoBiA nie zasługuje na uwzględnienie. W kontekście zarzutów formułowanych w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do Sądu należy zauważyć, iż postępowanie administracyjne zostało w rozpatrywanej sprawie wszczęte w dniu 9 lipca 2007 r., decyzja organu pierwszej instancji została wydana [...] września 2007 r. natomiast organu odwoławczego - w dniu [...] stycznia 2008 r. Zatem już od chwili wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie przepis art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA przewidywał, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tak więc, poczynając od 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA stwierdził, że obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie omówionej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06 (niepubl.). Reasumując: W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Skoro w toku postępowania administracyjnego ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że wobec T. J. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, organy Policji miały podstawę do zastosowania w stosunku do skarżącego przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA. W tym stanie rzeczy, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw. Należy ubocznie podnieść, że w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego potwierdził, że postępowanie karne związane z omawianym aktem oskarżenia jest nadal w toku.