VI SA/Wa 499/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej spółce – G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 160 złotych (słownie: sto sześćdziesiąt złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z [...] września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1699/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. Spółki z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary, a także zasądził zwrot uiszczonego wpisu od skargi. Sąd I instancji stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja organu została doręczona upoważnionemu pracownikowi skarżącej spółki [...] kwietnia 2015 r., to trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął 20 maja 2015 r. Oznacza to, że złożona przez skarżącą w dniu 22 maja 2015 r. skarga wniesiona została z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Wobec tego należało odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej k.p.a.) i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na błędnym uznaniu, że prawidłowe doręczenie stronie decyzji zaskarżonej skargą nastąpiło 20 kwietnia 2015 r. i w konsekwencji bezpodstawnym odrzuceniu skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Skarżona decyzja nie została bowiem doręczona stronie w sposób prawidłowy, gdyż odebrała ją osoba odebrana niebędąca pracownikiem strony i nieupoważniona do odbierania korespondencji adresowanej do spółki. Przesyłka zawierająca decyzję została przekazana prezesowi Zarządu Spółki 4 dni po jej odebraniu z informacją, że została odebrana 22, a nie 20 kwietnia 2015 r. Wobec powyższego spółka wniosła o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: oświadczenia K. P., umowy o pracę zawartej pomiędzy D. Z. a K. P., oświadczenia M. B. i wiadomości e-mail wysłanej przez prezesa zarządu spółki do pełnomocnika na okoliczność, że K. P., niebędąca pracownikiem spółki, odebrała przesyłkę zawierającą decyzję, chociaż nie była do tego upoważniona. Następnie przekazała prezesowi zarządu, który w dacie odebrania przez nią decyzji był chory, błędną datę odebrania decyzji. W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona, ponieważ została odebrana przez osobę nieupoważnioną do tego. W wyniku nieprawidłowej kontroli sposobu doręczenia korespondencji Sad I instancji wydał błędne rozstrzygnięcie, zamykając przy tym stronie możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 roku uchylił zaskarżone postanowienie, uznając, że zażalenie zawiera uzasadnione argumenty. NSA podkreślił, że stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Aby jednak móc mówić o biegu terminu do wniesienia skargi, należy ustalić, że decyzja organu II instancji została stronie prawidłowo doręczona. Stosownie do art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie. Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism (art. 45 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie pojawiły się wątpliwości, czy decyzja została prawidłowo, a więc i skutecznie, doręczona spółce. Kwestionowane jest bowiem, czy została odebrana przez pracownika spółki, który był upoważniony do odbioru korespondencji. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przed jednoznacznym ustaleniem, czy decyzja została odebrana przez osobę upoważnioną, było przedwczesne. NSA zaznaczył, że Sąd I instancji, badając terminowość złożenia skargi, powinien więc dokonać kontroli doręczenia, tj. stwierdzić, czy decyzja została odebrana przez uprawnionego pracownika spółki i na tej podstawie stwierdzić, czy należało odrzucić ten środek odwoławczy czy nie. Mając na uwadze powyższe wytyczne ujęte przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Urzędu Pocztowego [...] do udzielenia w terminie 7 dni informacji, czy pani K. P. była osobą upoważnioną na podstawie pełnomocnictwa pocztowego do odbioru korespondencji w imieniu G. Spółka z o.o. w S. na dzień 20 kwietnia 2015 roku. W tym dniu bowiem odebrała ona decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] skierowaną do G. Spółka z o.o. w S. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Pocztowego [...] M. S. wyjaśniła, że pani K. P. nie jest osobą upoważnioną, na podstawie pełnomocnictwa pocztowego, do odbioru korespondencji w imieniu G. Spółka z o.o. w S. Wskazała, że pani K. P. jest pracownikiem sekretariatu w firmie J. W zaistniałej sytuacji, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem wymogu art. 45 k.p.a. W myśl cyt. przepisu jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Zatem pismo uważa się za doręczone jednostce organizacyjnej wymienionej w art. 45 w dacie potwierdzenia przez osobę upoważnioną do odbioru pisma (J. Borkowski (w:) Komentarz do k.p.a., 1996, s. 268). Kluczowym więc dla uznania prawidłowości doręczenia decyzji skarżącej spółce jest spełnienie wymogu statuowanego w art. 45 k.p.a., czyli doręczenie pisma w jej lokalu do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism. W świetle wyjaśnień strony skarżącej oraz uzyskanych przez Sąd informacji wynika bezspornie, że takie doręczenie nie miało w niniejszej sprawie miejsca. Osoba, która korespondencję odebrała, nie była ani pracownikiem spółki, ani osobą uprawnioną do odbioru w jej imieniu korespondencji. Doręczenie to nie ma więc żadnego znaczenia procesowego i jest bezskuteczne. Oznacza to, że zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną indywidualną sprawę. Skoro z doręczeniem tym nie można wiązać żadnych skutków prawnych, jakie ustawodawca wiąże z doręczeniem, to nie można mówić, że spowodowało ono rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi. W świetle brzmienia art. 45 k.p.a. nie ma przy tym znaczenia fakt, że osoba nieuprawniona do odbioru korespondencji w imieniu skarżącej, w okresie późniejszym przekazała przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję osobie uprawnionej do reprezentowania skarżącej. Dla skuteczności doręczenia przewidzianego w tym przepisie nie ma znaczenia dalszy tryb obrotu korespondencji po jej odbiorze przez osobę uprawnioną a więc przykładowo okoliczność faktycznego przekazania przesyłki organowi powołanemu do działania w imieniu jednostki organizacyjnej (p. Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex). Oznacza to, że za datę doręczenia zaskarżonej decyzji nie można w żadnej mierze przyjąć daty, w której pani K. P. przekazała ją Prezesowi Zarządu skarżącej spółki – panu K. Z., czy też daty, o której mylnie poinformowała go o odbiorze przez nią przesyłki. Na marginesie zauważyć należy, że skarżąca w piśmie z dnia 6 listopada 2015 roku wprost wskazała, że jej zamiarem było wniesienie zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z 2 września 2015 r. odrzucające skargę a nie wnioskowanie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Nie wywodzi więc skutków prawnych z samego faktu informacji przekazanej przez panią K. P. Prezesowi Zarządu skarżącej spółki. Reasumując, dopiero prawidłowe doręczenie przez organ ww. decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] kwietnia 2015 r. otworzy skarżącej spółce drogę do skutecznego jej zaskarżenia. W konsekwencji nie można przyjąć, by termin przewidziany dla wniesienia skargi rozpoczął swój bieg, gdyż nie nastąpiło doręczenie zaskarżonej decyzji. Zatem skargę wniesioną w dniu 22 maja 2015 r. uznać należy za przedwczesną, a więc za niedopuszczalną, co z kolei stanowi podstawę do odrzucenia skargi określoną w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.