VI SA/Wa 5/24

Dnia 5 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 października 2023 r. nr BP.574.28.2023.1284.BTM.475099 w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 25 października 2023 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także jako: organ lub GITD) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 21 września 2023 r. zawieszającą T. J. (dalej także jako skarżący) zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...]udzielone w dniu 11 czerwca 2014 r. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia 22 maja 2023 r. GITD orzekł o utracie przez skarżącego dobrej reputacji, jako proporcjonalnej reakcji za nałożone sankcje administracyjne. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia 11 lipca 2023 r. organ utrzymał w całości zaskarżoną decyzję w mocy i z tym dniem decyzja ta stała się ostateczna. Podstawą uznania, że skarżący utracił dobrą reputację, była decyzja o nałożeniu sankcji za najpoważniejsze naruszenie, o którym mowa w grupie 2 pod nr 1 w załączniku nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającego załącznik III do Dyrektywy 2006/22WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L74 z 19.03.2016, str. 8 dalej jako rozporządzenie 2016/403) tj. "instalacja i korzystanie z niehomologowanego tachografu" w związku z naruszeniem stwierdzonym w wyniku kontroli drogowej w Czechach, która odbyła się 18 października 2022 r. Z treści komunikatu ERRU wynika, że grzywna za przedmiotowe naruszenie została wyegzekwowana 26 października 2022 r. Decyzją z dnia 21 września 2023 r. GITD działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 6 pkt 2 oraz art. 7e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej jako: u.t.d.) oraz art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, ze zm., dalej jako rozporządzenie nr 1071/2009), zawiesił skarżącemu do dnia 26 października 2023 r., zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze 002176, udzielone dnia 11 czerwca 2014 r. Skarżący od tej decyzji złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 25 października 2023 r. organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji GITD przytoczył znajdujące w sprawie przepisy. Wskazał, że konsekwencją utraty przez przewoźnika drogowego dobrej reputacji jest zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Organ wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że skarżący utracił dobrą reputację. Utratę dobrej reputacji przez skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził w decyzji z dnia 22 maja 2023 r., która na skutek utrzymania jej w mocy przez GITD stała się ostateczna w dniu 11 sierpnia 2023 r. Podstawą utraty dobrej reputacji, a w konsekwencji wydania ww. decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez skarżącego, była decyzja o nałożeniu sankcji za najpoważniejsze naruszenie, o którym mowa w grupie 2 pod nr 1 w załączniku nr I do rozporządzenia nr [...]. Grzywna za przedmiotowe naruszenie została wyegzekwowana 26 października 2022 r. W opisanej sytuacji organ, który udzielił stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zgodnie z art. 7d ust. 6 u.t.d. zawiesza przedsiębiorcy wymienione zezwolenie. Organ wyjaśnił, że wobec skarżącego możliwe będzie zastosowanie środka rehabilitacyjnego określonego w art. 7e pkt 4 u.t.d. W myśl tego przepisu nałożoną na stronę karę administracyjną uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej, którą tę karę nałożono. W przypadku ww. decyzji o nałożeniu sankcji rok od wykonania tej decyzji upłynie w dniu 26 października 2023 r. Uznanie nałożonej kary administracyjnej za niebyłą ma analogiczny charakter jak zatarcie skazania i jest jednym ze środków rehabilitacyjnych. Zastosowanie tego środka rehabilitacyjnego umożliwi przedsiębiorcy odzyskanie dobrej reputacji. Organ zaznaczył jednocześnie, że złożenie skargi na decyzję o utracie dobrej reputacji do sądu administracyjnego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Od decyzji w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego skargę do sądu administracyjnego złożył T.J. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 7d ust. 1 pkt 2 lit a u.t.d. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r., art. 4 pkt 22 lit. d, art. 5 ust. 1 art. 7 ust. 2 art. 7d ust. 6, art. 7e u.t.d., art. 3 ust 1 i art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, poprzez ich niewłaściwe w stosunku do strony zastosowanie, wyrażające się w całkowitym pominięciu przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika tego, że na podstawie art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d., wszczyna się postępowanie administracyjne w zakresie spełnienia wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, tylko wtedy, jeżeli wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych (...), jeżeli zostało ono zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, i jedynie wtedy, gdy częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 wymaga dopiero oceny dobrej reputacji, podczas gdy w niniejszej sprawie mowa jest o jednym naruszeniu i braku jakichkolwiek przeciwnych dowodów w tym zakresie, albowiem innych naruszeń w działalności skarżącego nie ma - czego z kolei organ, mimo powoływania się w decyzji z dnia 11 lipca 2023 r. na powyższe unormowanie art. 7d ust. 1 pkt 2 lit a u.t.d. w ogóle nie zbadał i nie wyjaśnił, zaś decyzja ta, pozostaje nieprawomocna w rozumieniu art. 269 k.p.a., albowiem jej zgodność z prawem jest dopiero oceniana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek wniesienia przez skarżącego skargi; 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 7d ust. 4 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r., art. 4 pkt 22 lit. d, art. 5 ust. 1 art. 7 ust. 2 art. 7d ust. 6, art 7e u.t.d., art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE] nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r., wyrażające się z jednej strony w błędnym, w okolicznościach dokonywanych przez organ ustaleń faktycznych i ocen, stosowaniu unormowania przepisu art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d., polegającym na wadliwym przyjmowaniu w istocie, że podstawą do zastosowania najdotkliwszej sankcji w postaci "stwierdzenia utraty dobrej reputacji" przez przedsiębiorcę transportowego pozostaje samo już tylko "wydanie wykonalnej decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do powyższej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem l do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie", podczas gdy jest to dopiero jedynie przesłanka do wszczęcia - na zasadzie art. 7d ust. 1 u.t.d. - i przeprowadzenia "w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończonego postępowania administracyjnego obejmującego w odpowiednich wypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa", zaś stwierdzanie utraty dobrej reputacji w rozumieniu przepisów prawa krajowego i wspólnotowego dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy przeanalizowane i dogłębnie ocenione w szczególności zostaną okoliczności stypizowane w art. 7d ust. 4 ustawy (a których przykładowo z punktu widzenia istotnego art. 7d ust. 4 pkt 1 w/w ustawy organ w ogóle nie zbadał); 3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 7d ust. 4 pkt 1-4 u.t.d. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art 127 § 3 k.p.a., art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r., art. 4 pkt 22 lit. d, art. 5 ust. 1 art. 7 ust. 2 art. 7d ust. 6, art. 7e u.t.d., art 3 ust. 1 i art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 polegające na ich błędnym zastosowaniu i niewłaściwej interpretacji, a wyrażające się w tym, że organ - mimo możliwości zgromadzenia i przeprowadzenia niezbędnych dowodów, w tym również z urzędu, w tym uzyskania niezbędnych wyjaśnień, przesłuchania strony czy też przeprowadzenia przewidzianej przepisami rozporządzenia nr 1071/2009 kontroli - poczynił ustalenia faktyczne oparte w istocie na domysłach, czy też domniemaniach, prowadzących do wypaczenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej, i z naruszeniem ustawowego nakazu dokonywania ocen, tj. obowiązku brania pod rozwagę przy ocenie dobrej reputacji tego, czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych, zaniechał w tym zakresie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania; 4. naruszenie prawa materialnego tj. art. 7d ust. 5 u.t.d., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r., art. 4 pkt 22 lit. d, art. 5 ust. 1 art. 7 ust. 2 art. 7d ust. 6, art. 7e u.t.d., art 3 ust. 1 i art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i wydaniu najdotkliwszego dla strony rozstrzygnięcia w postaci stwierdzenia przez organ utraty dobrej reputacji przez skarżącego a w konsekwencji zawieszenia stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, mimo że wydanie takich decyzji wymaga zgłębionej i popartej dowodami oceny tego, czy sankcja taka będzie stanowiła "proporcjonalną reakcję na popełnione naruszenia" - a więc reakcję nie tylko odpowiednią, ale przede wszystkim stosowną w świetle ustalonych "popełnionych naruszeń" a więc kilku, a nie zaś jednego naruszenia, podczas gdy organ żadnych innych naruszeń nie ustalił (i ustalić nie mógł, bo ich nie ma); 5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 oraz w zw. z art. 7d ust. 4 u.t.d., polegające na ich wadliwym zastosowaniu i całkowitym pominięciu tego, że warunek dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 (a w konsekwencji podejmowania decyzji o zawieszaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego) nie może być stosowany w oderwaniu od unormowania art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, zgodnie z którym państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełnić, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia, a w konsekwencji, wymóg ten musi być oceniany przez pryzmat kryteriów stypizowanych w przepisach art. 7d ust. 4 i art. 7d ust. 5 u.t.d., czego w niniejszej sprawie - z przyczyn wskazywanych powyżej -organ z naruszeniem prawa nie uczynił, dokonując nieprawidłowych stwierdzeń i ocen; 6. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust 1 rozporządzenia nr 1071/2009 polegające na jego niezastosowaniu i wadliwym w okolicznościach niniejszej sprawy rozumieniu - w szczególności w powiązaniu z przepisami krajowymi - okoliczności przemawiających za stwierdzeniem dobrej reputacji (a w konsekwencji zawieszania wykonywania zawodu przewoźnika drogowego) zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego, która aktualizuje się wtedy, gdy nie podważają jej poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w enumeratywnie wymienionym w nim dziedzinach - a czego również organ w okolicznościach niniejszej sprawy, dotyczącej skarżącego, w ogóle nie brał pod rozwagę; 7. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009, wyrażające się w jego niewłaściwym zastosowaniu, albowiem zgodnie z powyższym unormowaniem, jeżeli zarządzający transportem albo przedsiębiorca transportowy zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na nich "sankcje" (nie zaś jedną sankcję) za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych, wymienionych w załączniku IV, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób, należycie zakończone postępowanie administracyjne, obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa, podczas gdy w postępowaniu GITD, w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji, a następnie w przedmiocie zawieszenia wykonywania zawodu przewoźnika drogowego ani nie przeprowadzono wymaganego przepisami rozporządzenia postępowania "w odpowiedni sposób", ani nie przeprowadzono - mając na uwadze wszelkie naczelne zasady postępowania administracyjnego - postępowania "należycie zakończonego", ani też nie przeprowadzono żadnej, jakiejkolwiek kontroli, w tym nie przeprowadzono żadnych dowodów, w tym takich, które organ z łatwością z urzędu mógł przeprowadzić; 8. naruszenie prawa materialnego, tj. unormowań załącznika nr IV do rozporządzenia nr 1071/2009, polegające na całkowicie błędnym rozumieniu unormowań w/w załącznika, w którym wprost mowa jest o: "braku tachografu lub ogranicznika prędkości lub o korzystaniu z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy w urządzeniach rejestrujących lub ograniczniku prędkości, lub o fałszowaniu wykresów lub danych pobranych z tachografu łub karty kierowcy", a które to okoliczności w niniejszej sprawie nie występują, zaś w postępowaniu prowadzonym w stosunku do skarżącego w ogóle nie zostały wyjaśnione, co z kolei doprowadziło do automatycznego wydania decyzji w przedmiocie zawieszenia wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, która podlegać winna uchyleniu, celem ustalenia prawdziwego stanu rzeczy i poszanowania zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.); 9. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 6 i art. 7 k.p.a., wyrażające się w dokonywaniu przez organ wadliwych, sprzecznych z prawem ustaleń faktycznych, skutkujące poczynieniem szeregu błędnych stwierdzeń i ocen, jak choćby tego, że strona miałaby się hipotetycznie dopuścić jakichś innych, niż jedno naruszenie potwierdzone kontrolą drogową w Czechach w dniu 18 października 2022 r., podczas gdy nie ma żadnych dowodów na jakiekolwiek inne naruszenia, których na gruncie postępowania administracyjnego i w świetle sankcji mających wynikać z wydanego przez organ, dalece wadliwego i całkowicie niesprawiedliwego rozstrzygnięcia, nie można domniemywać, co z kolei wobec wadliwości decyzji GITD z dnia 11 lipca 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia utraty przez przewoźnika drogowego dobrej reputacji, nie pozwalało na zawieszenie wykonywania zawodu przewoźnika drogowego; 10. naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, która w procedowaniu organu w niniejszej sprawie wyraża się i w tym, iż z jednej strony organ, związany miałby być danymi w postaci jednego naruszenia, odnotowanego w Krajowym Rejestrze Przedsiębiorców Transportu Drogowego, z drugiej zaś strony - wszczynając z urzędu postępowanie administracyjne i nie przeprowadzając w nim niemal żadnych dowodów, w tym również zaniechując przeprowadzenia przewidywanej przepisami art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009 "kontroli" w lokalach danego przedsiębiorstwa - miałby mieć możliwość arbitralnego stwierdzania utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę (a następnie wydawania zaskarżonej decyzji, w tym na zasadzie przyjmowania niedopuszczalnego domniemania istnienia jakichś innych naruszeń, których nie ma, co z kolei równość wobec prawa oraz gwarancje praw człowieka i obywatela czyni na gruncie takiego zapatrywania w niniejszej sprawie całkowicie iluzorycznymi, a nadto ewidentnie prowadzi na gruncie wydawanej z rażącym naruszeniem prawa decyzji do pogwałcenia zasady prawdy obiektywnej, zasady praworządności oraz słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie mówiąc już o naruszeniu w postępowaniu organu w niniejszej sprawie zasady legalności działania administracji publicznej (art. 6 k.p.a.); 11. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 i § 2 k.p.a., wyrażające się w utrzymaniu w mocy i nieuchyleniu decyzji GITD z dnia 21 września 2023 r., zawieszającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, mimo że obowiązkiem organu było jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2493 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji bądź postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja GITD w przedmiocie zawieszenia zezwolenia udzielonego skarżącemu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 7d ust. 6 u.t.d. zgodnie z którym w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d., wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony, a organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.t.d., zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e ustawy. Stosownie do art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego zostały określone w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Jednym z tych warunków jest określony w art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia wymóg cieszenia się przez przewoźnika dobrą reputacją. Przewoźnik traci dobrą reputację, jeżeli zostanie na niego nałożona sankcja administracyjna za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia 2016/403. Podkreślić należy, że stwierdzenie utraty dobrej reputacji następuję w odrębnym postępowaniu administracyjnym niż zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, czy nałożenie na przewoźnika kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W świetle powołanego wyżej art. 7d ust. 6 u.t.d. przesłanką wydania decyzji o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest uprzednie wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez danego przewoźnika drogowego. Odzyskanie dobrej reputacji, warunkującej posiadanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jest możliwe dopiero po zastosowaniu środka rehabilitacyjnego przewidzianego w przepisach krajowych (art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009). W myśl art. 7e pkt 6 u.t.d., przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, należy rozumieć sytuację, w której nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia nr 2016/403 staną się niebyłe, zgodnie z art. 94b u.t.d., czyli po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Z powołanych przepisów wynika zatem zakres postępowania dowodowego w sprawie dotyczącej zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego na podstawie art. 7d ust. 6 u.t.d. Po pierwsze organ zobowiązany jest do ustalenia czy została wydana decyzja stwierdzająca utratę przez stronę dobrej reputacji (art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d.) i czy ta decyzja ma walor decyzji ostatecznej. Po drugie czy doszło do zastosowania środka rehabilitacyjnego w odniesieniu do sankcji administracyjnych, które stanowiły podstawę stwierdzenia utraty dobrej reputacji. Po trzecie zaś daty wykonalności decyzji o nałożeniu kary. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że organ prawidłowo ustalił, iż GITD ostateczną decyzją z dnia 11 lipca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 22 maja 2023 r. stwierdzającą utratę przez skarżącego dobrej reputacji. Stąd też wszczęcie przez organ w dniu 17 sierpnia 2023 r. postępowania w przedmiocie zawieszenia wydanego skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego było uzasadnione. Sąd zwraca uwagę, że przepisy u.t.d. i prawa unijnego nie pozostawiają organowi luzu decyzyjnego w przedmiocie zawieszenia zezwolenia w przypadku potwierdzenia ostateczną decyzją, że przedsiębiorca utracił dobrą reputację. Artykuł 7d ust. 6 u.t.d ma charakter normy związanej, co powoduje, że organ, w sytuacji ziszczenia się dyspozycji w nim opisanej, zobligowany jest do zastosowania sankcji zawieszenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2503/20). Organ prawidłowo określił również datę, do której nastąpiło zawieszenie skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z treści komunikatu ERRU (powiadomienie o naruszeniu) wynika, że grzywna za stwierdzone naruszenie została wyegzekwowana w dniu 26 października 2022 r. Nałożoną na skarżącego karę administracyjną uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej, którą tę karę nałożono. W przypadku ww. decyzji o nałożeniu sankcji rok od wykonania tej decyzji upłynął w dniu 26 października 2023 r. W konsekwencji zastosowanie środka rehabilitacyjnego wobec naruszenia, które doprowadziło do utraty dobrej reputacji, nastąpiło w dniu 26 października 2023 r. tj. po upływie roku od dnia wykonania decyzji o nałożeniu sankcji za te naruszenia (art. 7e pkt 4 w zw. z art. 94b u.t.d.). Sąd zwraca uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wydanie decyzji o zawieszeniu zezwolenia uzależniona jest od stwierdzenia utraty dobrej reputacji przewoźnika ostateczną, a nie prawomocną decyzją. Stąd też złożenie skargi do sądu administracyjnego nie oznacza, że postępowanie o zawieszenie nie może zostać wszczęte aż do prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, ani też nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania. Toczące się postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji, nie stanowi zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przyjęcie, że zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego kontroli decyzji w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji stanowi kwestię prejudycjalną w postępowaniu dotyczącym zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w istocie prowadziłoby do niewykonalności art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 (który nakazuje właściwemu organowi zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których mowa w ust. 1 tego artykułu w razie stwierdzenia niespełnienia choćby jednego z wymogów z art. 3, a zatem m.in. wymogu cieszenia się dobrą reputacją) oraz do zaprzeczenia celom rozporządzenia nr 1071/2009 wynikającym z jego motywu 21 w którym wskazano, że Państwa członkowskie powinny przewidzieć sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3358/23). Na marginesie Sąd wskazuje, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2024 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt VI SA/Wa 5272/23 oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty przez skarżącego dobrej reputacji. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, organ nie naruszył art. 7d ust. 6 w zw. z art. 7e pkt 6 oraz art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 oraz art. 94b u.t.d. Prawidłowe jest bowiem stanowisko organu, że ostateczna decyzja o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez skarżącą, obligowała do wszczęcia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie zawieszenia skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, która to decyzja została wydana, zgodnie z art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d., przed upływem terminu do uznania kary pieniężnej za niebyłą. Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego, obszernie przedstawionych w skardze, Sąd stwierdza, że większość z nich w istocie dotyczy kwestii związanych z przesłankami utraty przez skarżącego dobrej reputacji bądź zasadności nałożenia na niego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, a nie postępowania w przedmiocie zawieszenia wykonywania zawodu przewoźnika, a tego dotyczyła zaskarżona decyzja. W niniejszym postępowaniu organ nie miał obowiązku i nie mógł rozważać i oceniać czy były podstawy do stwierdzenia utraty przez skarżącego dobrej reputacji, czy utrata dobrej reputacji stanowiła proporcjonalną reakcję na popełnione przez niego naruszenia, bądź czy jedno naruszenie o charakterze najpoważniejszym mogło stanowić podstawę stwierdzenia utraty dobrej reputacji. Nie mógł również oceniać czy skarżący tego naruszenia się dopuścił. W rozpoznawanej sprawie nie było potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność wskazanych wyżej zdarzeń. Organ nie był uprawniony do oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie o stwierdzenie utraty przez skarżącego dobrej reputacji, która została zakończona ostateczną decyzją GITD z dnia 11 lipca 2023 r. Stąd też zarzuty naruszenia art. 7d ust. 1-4 i ust. 5, jak też innych przepisów dotyczących kwestii związanych ze spełnianiem wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego należało uznać za całkowicie chybione. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że przedmiotem postępowania administracyjnego, które poprzedziło wydanie zaskarżonej decyzji nie było stwierdzenie, że skarżący utracił dobrą reputację lub że dobra reputacja skarżącego pozostaje nienaruszona. Ocena w tym zakresie została przez GITD wyrażona w innym postępowaniu i nie podlegała ponownemu rozważaniu w niniejszym postępowaniu, dotyczącym zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył również przepisów postępowania. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił stan faktyczny istotny z punktu widzenia możliwości zastosowania art. 7d ust. 6 u.t.d. Organ stosownie do art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przez pryzmat którego, zgodnie z art. 80 k.p.a., dokonał oceny okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś przesłanki rozstrzygnięcia zostały należycie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która zawiera zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak również przytoczenie przepisów prawa wraz z ich wyjaśnieniem, stanowiących podstawę jej wydania. Jak wskazano wyżej organ nie miał obowiązku w niniejszym postępowaniu ponownie oceniać przesłanek utraty przez skarżącego dobrej reputacji i zgromadzić na tę okoliczność stosowne dowody. Słusznie organ ograniczył swoje postępowanie wyłącznie do kwestii istotnych z perspektywy przepisów prawa materialnego regulujących zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.