VI SA/Wa 506/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę w całości W dniu [...] marca 2014 r. w miejscowości R. nad S. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki V. o nr rej. [...] wraz z trzyosiową przyczepą marki V. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan R.W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci wapna zapakowanego w worki umieszczone na paletach na trasie K. – P. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy B.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. (dalej "strona" lub "skarżący"). Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany zespół pojazdów poruszając się po drodze krajowej nr [...] przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia żadnych innych parametrów, które pozostawały w dopuszczalnej normie. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk pojedynczej osi napędowej 11,65 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) - przekroczenie o 3,65 t (przekroczenie o 45,6%). W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej . Strona odwołała się od powyższej decyzji, żądającej jej uchylenia oraz przeprowadzenie dowodów z załączonych do odwołania dokumentów. Decyzji I instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 80 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego z pominięciem słusznego interesu obywatela oraz niewłaściwej ocenie materiału dowodowego, wskutek czego doszło do niesłusznego nałożenia kary pieniężnej, zamiast na podmiot dokonujący załadunku towaru. Strona podniosła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 4 Prd poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji kiedy zaprezentowane przez stronę dowody wskazują na to, iż nie miała ona możliwości ustalenia, czy doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na osi. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 d, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., dalej "Prd"), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, dalej "udp"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. Organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 Prd jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w dniu [...] marca 2014 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec B.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. Decyzja organu I instancji została również wydana wobec ww. podmiotu. Tymczasem w dniu kontroli ustalono, iż podmiotem faktycznie wykonującym przewóz jest B.K prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. Skarżący w toku postępowania wyjaśniającego składał również wyjaśnienia - wskazując swoje imię i nazwisko, w aktach sprawy znajduje się również wypis z CEiDG potwierdzający dane skarżącego. Omyłka organu I instancji w określeniu strony niniejszego postępowania stanowi oczywistą omyłkę stosownie do art. 113 Kpa. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 Prd. Zauważył, że obowiązki które związane były z przejazdem wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i są tożsame dla wszystkich uczestników związanych z wykonywanym przejazdem. Obowiązki te określają sposobu przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związane z nimi parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia, dopuszczalne naciski osi przewidzianych dla danej drogi. Zdaniem organu odwoławczego wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a także wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 Kpa. Zawiera bowiem oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych nałożył zgodnie z przepisami prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przez organ administracyjny prawa materialnego tj. art. 140aa ust. 4 pkt. 1 lit. a i b Prd, polegającą na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, kiedy zaprezentowane przez strony dowody w toku postępowania wskazują, iż skarżący dochował w istniejącej sytuacji należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a., polegające na: a) niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego poprzez zaniechanie sprawdzenia w drodze opinii biegłego czy pomiar ciężaru nacisku na jedną z osi pojazdu w wysokości 11,95 t był miarodajny w sytuacji kiedy użyte do tego wagi posiadały ograniczenie maksymalnego ich obciążenia do 10 000 kg, b) dokonaniu przez organ administracji publicznej oceny całokształtu materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy i w następstwie tego błędne ustalenie, iż strona w toku postępowania ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów  wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia, podczas gdy w rzeczywistości w swoim piśmie z dnia 22 kwietnia 2014 roku złożyła dokładne wyjaśnienie w tej sprawie oraz przedstawiła organowi prowadzącemu postępowanie stosowne dokumenty na tę okoliczność, a ponadto na etapie odwołania od decyzji organu I instancji (po otrzymaniu materiałów z postępowania) uzupełniła swoje odwołanie pismem z dnia 24 lipca 2014 roku zawierającym wniosek o przeprowadzenie dowodu dla jednoznacznego ustalenia czy dokonany pomiar można uznać za wiarygodny, c) niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji przyczyn z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wniosków zgłoszonych przez stronę, zwłaszcza zaś wniosku o ustalenie ewentualnej niedokładności w pomiarach z powodu ograniczenia obciążenia maksymalnego wag. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastosowaniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Sąd zauważa, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 udp po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). Droga krajowa nr [...] na odcinku [...], została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Stosownie do ust. 3 art. 41 udp drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone ww. rozporządzeniu), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W przedmiotowej sprawie w dniu 27 marca 2014 r. o godz. 10:20 w miejscowości R. nad S., droga krajowa nr [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki V. o nr rej. [...] wraz z trzyosiową przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował R.W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci wapna zapakowanego w worki umieszczone na paletach na trasie K.-P. w imieniu i na rzecz skarżącego. W trakcie dokonanego pomiaru dopuszczalnych nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi napędowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] o 3,65t. Zgodnie z wynikiem ważenia wskazana wartość nacisku na osi napędowej wyniosła 11,95 t, natomiast po odjęciu 2% tolerancji od wskazań wagi stwierdzono, iż nacisk osi napędowej wynosi 11,65 t. Oznacza to, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej o 3,65 t względem dopuszczalnych 8 t, tj. przekroczenie o 45,6%. Sąd pragnie podkreślić, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a Prd, zgodnie z którym pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1, 2 i 3 Prd. Zalicza się do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 Prd). Stosownie do art. 140ab ust. 2 Prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 Prd ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 Prd wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III -VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści 140aa ust. 3 pkt 1 prd karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Stosownie do art. 140ab ust. 2 Prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Sąd stwierdza, że w ustalonym stanie faktycznym organ prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do Prd jest wydawane na przejazd pojazdu po trasie określonej w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. Sąd pragnie wyjaśnić, że kontrolowany pojazd został zważony przy pomocy wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych: [...] i [...], które legitymowała się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. Miejsce przeprowadzenia pomiaru zostało zatwierdzone protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2013 r. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Ze świadectw legalizacji ponownej przedmiotowych wag SAW 10C/II wynika, że odpowiadały one przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 stycznia 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152) określającym wymagania, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowy zakres sprawdzeń wykonywanych podczas kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych Rozporządzenie to określa wymagania w stosunku do wag o klasie dokładności od I do IIII. Użycie w sprawie wag III klasy dokładności nie miało więc żadnego wpływu na wymiar nałożonej na skarżącego kary. Wymagania w stosunku do wag o klasie dokładności od I do IIII są także przedmiotem zapatrywania dyrektywy nr 90/384/EWG (obecnie zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych), wdrożonej do systemu prawa polskiego rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23). Przepisy art. 1 ust. 2 lit. a pkt 2 i art. 3 dyrektywy nr 90/384/EWG przewidują, że dokonano w jej regulacji rozróżnienia dwóch kategorii wykorzystania wag, w tym dla określania masy dla obliczenia m.in. kary lub podobnych typów opłat, przy czym wagi używane do tych akurat zastosowań muszą spełniać zasadnicze wymogi wymienione w załączniku I. W załączniku I w wymogach metrologicznych określono klasy dokładności wag od I do IIII. Jednocześnie w ww. dyrektywie brak jest stwierdzenia, że wagami o klasie dokładności IIII nie można dokonywać pomiaru masy całkowitej i nacisków na osie. Przepisy dopuszczają wagi o klasie dokładności IIII do ważeń wykorzystywanych dla ustalenia masy do obliczania kary (art. 1 ust. 2 lt. a pkt 2 w zw. z załącznikiem I "wymogi metrologiczne" lp. 2.1). Podobnie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. stanowi, że przepisy tego rozporządzenia stosuje się do wag nieautomatycznych służących do określania masy będącej podstawą obliczania (...) kar (...) lub podobnych typów opłat. Również obecnie obowiązująca dyrektywa 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych, której normy aktualnie stosuje się do wszystkich wag nieautomatycznych, w art. 1 ust. 2 lit. a pkt (ii) wyraźnie określa wykorzystanie wag nieautomatycznych do określania m.in. masy do obliczania kary. W związku z powyższym organ odwoławczy słusznie uznał, że wagi o klasie dokładności IIII, czyli takie jak użyte przez organ kontrolny, mogą służyć do ustalenia masy całkowitej pojazdu (DMC) oraz nacisków na osie pojazdu. Oznacza to, że w trakcie kontroli ważenia dokonano za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, na zatwierdzonym miejscu ważenia pojazdów przez przeszkolone w powyższym zakresie osoby, natomiast z czynności ważenia sporządzony został protokół opisujący dokładnie procedurę ważenia oraz wyniki. W ocenie Sądu organ odwoławczy odnosząc się do prawidłowości procedury ważenia pojazdu oraz kwestii użytych wag wypowiedział się szeroko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dowodząc zasadności stwierdzonego naruszenia w postaci wykonywania przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII (Vide: strona 11 akapit 3 do strony 12 uzasadnienia skarżonej decyzji). Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, który ponownie rozpoznając sprawę nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 Prd. Zgodnie z art. 140aa ust. 4 Prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. W ocenie Sądu strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych wypadkach były okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Do kwestii odpowiedzialności strony za powstałe naruszenie organ odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (Vide: strona 6, akapit 2 i kolejne uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia). Sąd jednocześnie zauważa, że w przedmiotowej sprawie wypełniono obowiązki wynikające z elementarnych zasad postępowania administracyjnego i działając na podstawie przepisów prawa zgromadzono w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, oceniając na podstawie całokształtu materiału dowodowego i wyjaśniając zasadność przesłanek towarzyszących podjętemu rozstrzygnięciu. Organ podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu stron. Niezasadne są więc zarzuty skarżącego odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę.