VI SA/Wa 512/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. K. (dalej też jako skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika: adwokata L. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego. Skarżący wniósł zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż K. na podstawie art. 100 Kodeksu wyborczego ma ściśle określoną długość działania. Zgodnie z przywołanym przepisem można stwierdzić z dużą dozą prawdopodobieństwa, że w terminie 60 dni od daty przyjęcia przez Państwową Komisję Wyborczą sprawozdania finansowego K., jego byt wygaśnie. Jest to niezależne od K.i wynika bezpośrednio z przepisów prawa. K. nie ma możliwości przedłużenia okresu swojej działalności wbrew ustawie. W ocenie skarżącego istnieje zatem uzasadnione ryzyko, że postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz ewentualne postępowanie odwoławcze, nie zostanie w tym czasie ukończone, a tym samym niemożliwe będzie odzyskanie kwoty zapłaconej w wyniku wydania rażąco niesłusznej decyzji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Dodatkowo za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przemawia ranga zarzutów oraz fakt, iż obejmują one zarzut stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Argumentacja takiego wniosku musi być przy tym odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje miedzy brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (p. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05, niepubl.; z 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, niepubl.; z 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04; z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04). Skarżący winien zatem przedstawić konkretne zdarzenia, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce przede wszystkim w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Skarżący w niniejszej sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody opiera na ograniczonym czasowo funkcjonowaniu komitetu wyborczego i związanym z tym prawdopodobieństwem trudności odzyskania kwoty pieniężnej uiszczonej tytułem kary. Tymczasem art. 61 § 3 ppsa, ustanawiający normę kompetencyjną dla sądu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego akt administracyjnego, wskazuje na znaczną szkodę związaną z wykonaniem tego aktu, a nie z możliwością jego późniejszego uchylenia i powstaniem konieczności zwrotu uiszczonej kary pieniężnej. Domniemywanie powstania znacznej szkody nie na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, tylko ze względu na prawdopodobieństwo jej uchylenia na skutek wyroku sądu stanowi wykroczenie ponad przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zaprezentowane przez skarżącego rozumienie analizowanej instytucji prawnej prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego poszerzenia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, nie znajdującego potwierdzenia zarówno w wykładni językowej jak i pozajęzykowej art. 61 § 3 ppsa (podobnie między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postanowieniu z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 929/11). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest natomiast zamknięty (p. postanowienie NSA z 13.8.2009 r., I OZ 779/09, lex nr 552417). Podkreślenia wymaga ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż istotnie zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112, ze zm.), zw. dalej kodeksem wyborczym, komitet wyborczy, z zastrzeżeniem ulega rozwiązaniu z mocy prawa po upływie 60 dni od dnia: 1) przyjęcia sprawozdania finansowego komitetu wyborczego przez właściwy organ wyborczy albo 2) bezskutecznego upływu terminu do wniesienia skargi albo odwołania, o których mowa w art. 145 § 1 i 5, albo 3) wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 145 § 2 albo 5, uwzględniającego skargę albo odwołanie na postanowienie właściwego organu wyborczego w przedmiocie odrzucenia sprawozdania. Przy czym komitet wyborczy, któremu przysługuje prawo do dotacji podmiotowej, ulega rozwiązaniu z mocy prawa po upływie 6 miesięcy od dnia otrzymania dotacji. Jeżeli wniesiono protest przeciwko ważności wyborów, ważności wyborów w okręgu wyborczym lub ważności wyboru określonej osoby, komitet wyborczy, który zarejestrował listy kandydatów lub kandydata, nie ulega rozwiązaniu przed uprawomocnieniem się orzeczenia sądu. Należy jednakże mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 130 § 1 kodeksu wyborczego odpowiedzialność za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego ponosi pełnomocnik finansowy. Z kolei w przypadku, gdy z majątku pełnomocnika finansowego nie można pokryć roszczeń wobec komitetu wyborczego, odpowiedzialność za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego partii politycznej ponosi partia polityczna, która utworzyła komitet wyborczy (art. 130 § 3 Kodeksu wyborczego). Tym samym, akcentowane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, rozwiązanie z mocy prawa komitetu wyborczego, nie rodzi konsekwencji polegającej na bezprzedmiotowości późniejszego rozliczenia zobowiązań pieniężnych związanych z funkcjonowaniem samego komitetu wyborczego. Istnieją bowiem podmioty, wprost wskazane w kodeksie wyborczym, przejmujące te zobowiązania. Podkreślić również należy, że dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostaje kolejny zarzut skarżącego odnoszący się do wydania decyzji z naruszeniem prawa. Powyższy zarzut i wywody zawarte w skardze nie stanowią bowiem ustawowych przesłanek, w oparciu o które dokonuje się oceny zasadności wniosku o zastosowanie tymczasowej ochrony, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Te i inne okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Zatem skoro w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił istnienia ustawowych przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, to wniosek ten należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.