VI SA/Wa 519/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Spółka Jawna z siedzibą w Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. Spółka Jawna z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżąca – H. Spółka Jawna z siedzibą w Z. reprezentowana przez adwokata wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazano, że pełnomocnik skarżącej nie mógł dochować ustawowego terminu z powodu choroby, która uniemożliwiła mu sporządzenie i wniesienie skargi w ustawowym terminie. Podniesiono, że pełnomocnik wniósł skargę w czasie bezpośrednio następującym po ustaniu przeszkody, która uniemożliwiła dokonanie czynności w ww. terminie. Nadto wskazano, iż trudno oczekiwać, aby pełnomocnik skarżącego układając plan pracy w ramach świadczonych przez siebie usług mógł przewidzieć, że stan jego zdrowia na tyle się pogorszy, iż uniemożliwi mu wykonywanie pracy. Do skargi dołączono zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż pełnomocnik skarżącej był niezdolny do pracy w okresie od 21 do 27 stycznia 2013 r. Zaskarżona decyzja została odebrana 27 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 art. 87 p.p.s.a stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie zaś do § 3 wspomnianego artykułu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, nadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149, por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OZ 229/12). Zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r. został doręczona pełnomocnikowi skarżącego dnia 27 grudnia 2012 r, korespondencję odebrała upoważniona osoba posiadająca stosowne pełnomocnictwo. Wobec powyższego ostatnim dniem do skutecznego wniesienia skargi za pośrednictwem organu był dzień 28 stycznia 2013 r. – trzydziestym dniem był dzień 26 stycznia 2013 r., jednakże z uwagi, iż była to sobota, skargę można było skutecznie wnieść 28 stycznia 2013 r. Powyższe wynika z zasady obliczania terminów, wyrażonej w art. 83 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 ww. artykułu terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, jednakże jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się dzień następny po dniu lub dniach wolnych od pracy (§ 2) Skarga w niniejszej sprawie została nadana 29 stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie k. 5 akt), czyli z uchybienie terminu. Analizując treść wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącej, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podnoszone przez pełnomocnika skarżącej okoliczności nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia ww. wniosku. Pełnomocnik skarżącej był niezdolny do pracy w okresie od 21 do 27 stycznia 2013 r., co oznacza, że 28 stycznia 2013 r. był zdolny do pracy i mógł w terminie wnieść skargę na decyzję Głównego Inspektora. Przedstawione zaświadczenie lekarskie, potwierdzające chorobę pełnomocnika, jest niewystarczające dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, bowiem nie musi ono wykluczać prawidłowego dokonania czynności i nadania pisma w placówce operatora pocztowego. Pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił, że rodzaj choroby uniemożliwił mu dokonanie czynności oraz że brak było możliwości skorzystania z pomocy innych osób, jak również poinformowania osoby reprezentującej skarżącą spółkę o swej chorobie, a tym samym konieczności sporządzenia i wniesienia skargi. Profesjonalny pełnomocnik jakim jest adwokat powinien zadbać o terminowe sporządzenie i nadanie przesyłki pocztowej zawierającej skargę. Sąd zauważa, ze projekt skargi został sporządzony przez apl. adw. T. S. (informacja taka widnieje w dolnym lewym roku ostatniej strony skargi), a analiza jej treści prowadzi do wniosku, że w znacznej mierze stanowi ona powielenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wobec powyższego nie sposób uznać, że choroba pełnomocnika w terminie od 21 do 27 stycznia 2013 r. jest okolicznością wskazująca na brak winy w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy należało, stosownie do art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a orzec jak na wstępie.