VI SA/Wa 52/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska –Przewłoka Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] października 2005r. o nałożeniu na pana R. M. kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. [...] o pow. 3 m2 w dniu [...] lipca 2005r. i wymierzeniu z tego tytułu kary pieniężnej w wysokości 42 zł. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa i 40 ust. 1 ust. 12, ust.13 oraz art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 204 z 2004r., poz. 2086) oraz Uchwały nr XLVII/1191/2005 Rady m.Warszawy z dnia 17 marca 2005r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st.Warszawy.(Dz.Urz.woj. mazowieckiego z 2004, nr 148). Jako podstawę faktyczną wskazał wyniki kontroli terenu w pasie drogi powiatowej ulicy [...] w rej. [...] w dniu [...] lipca 2005r., przeprowadzonej przez Zarząd Dróg Miejskich w W., w wyniku której stwierdzono funkcjonowanie stoiska handlowego pana R. M. w pasie drogi o pow. 3 m2. Strona w dniu [...] sierpnia 2005r. zapoznała się z aktami nie wnosząc żadnych uwag. Decyzją z [...] października 2005r. Zarząd Dróg Miejskich nałożył z tytułu zajęcia pasa drogowego karę pieniężną w wysokości 42 zł. W odwołaniu od tej decyzji pan R. M. twierdził, że prowadzi sprzedaż obwoźną w ściśle określonych miejscach na podstawie opłaty targowej, którą uiścił 20 lipca 2005r., a uchwała m.st. Warszawy nr XXIV/436/04 pozwala na sprzedaż obwoźną owoców w okresie od [...] maja do [...] października danego roku. Jego zdaniem zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nie dotyczy sprzedaży obwoźnej, ponieważ art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych jej nie wymienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich powołując się na zasadę wynikającą z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wskazywało, że każde zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. Powołało enumeratywnie wyliczone w ust. 2 sytuacje, których dotyczy zezwolenie, w tym zapis pkt 4 dotyczący zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Opłatę targową natomiast pobiera się niezależnie od opłaty za zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 15 ust. 1, 2 i ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.02.9.84 ze zm.) za handel zarówno na targowiskach jak i chodnikach przy ulicach i nie wyłącza ona obowiązku uzyskania zezwolenia i nie jest tożsama z uzyskaniem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pan R. M. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji wywodząc podobnie jak w odwołaniu, że uiszczenie opłaty targowej za sprzedaż owoców na pow. 3 m2 w dniu [...] lipca 2005r. oznaczała, ze nie prowadził jej bez zezwolenia, jako że sama opłata targowa była takim zezwoleniem. Zarzucił zaskarżonej decyzji SKO dowolną ocenę prawną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ prawa nie naruszył. Skarżący nie kwestionował prawidłowości wyliczenia nałożonej kary, a zasadę jego odpowiedzialności. Organ prawidłowo wskazał, iż materialnoprawną podstawą odpowiedzialności administracyjnej Strony są przepisy prawa podane w zaskarżonej decyzji: 40 ust. 1 ust. 12, ust.13 oraz art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 204 z 2004r., poz. 2086) oraz Uchwały nr XLVII/1191/2005 Rady m.Warszawy z dnia 17 marca 2005r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st.Warszawy.(Dz.Urz.woj. mazowieckiego z 2004, nr 148). Drogi publiczne mogą być wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, polegającym na ruchu lub postoju pojazdów i ruchu pieszych. Wynika to z art. 4 ustawy o ruchu drogowym, gdzie użyte w ustawie określenie w pkt 1 odnośnie pasa drogowego oznacza - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Nie ulega wątpliwości, że urządzeniem tym nie było stoisko handlowe skarżącego, zatem zgodnie z art. 40 ust. 1 zajęcie nim pasa drogowego wymagało zezwolenia. Wbrew twierdzeniom Skarżącego pobranie opłaty targowej nie oznaczało posiadania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Przepisy regulujące zasady pobierania opłaty targowej wyraźnie to przewidują, bowiem z art. 15 ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.02.9.84 ze zm.) Ustawodawca wyraźnie zaznaczył, iż opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych. Także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1993.12.09 III ARN 66/93, OSNC 1994/6/139 stwierdził, że według art. 40 ust. 1 cyt. ustawy, wykorzystanie pasa drogowego w celach innych niż transportowe wymaga zezwolenia właściwego organu drogowego. W ocenie tego Sądu, określenie w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych funkcji dróg publicznych i skutków prawnych w razie naruszenia przepisów tej ustawy - nie wyłącza możliwości pobierania opłaty targowej z tytułu handlu prowadzonego przy chodniku (to jest "we wszelkim miejscu") na podstawie art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa ta nie wyłącza i nie uzależnia pobrania opłaty targowej od tego, czy działalność handlowa prowadzona była w pasie drogi publicznej, zajętym za zgodą lub zezwoleniem zarządu drogi. Na podstawie art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie jest wyłączony obowiązek uiszczenia opłaty targowej za prowadzenie działalności handlowej na chodniku, niezależnie od ewentualnej odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60). Z kolei z treści art. 15 ust. 2 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jednoznacznie wynika, że targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych itp., także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. Powyższe względy oznaczają, że zajęcie pasa drogowego na działalność handlową w postaci postawienia na nim stoiska handlowego z owocami wymagało zezwolenia zarządcy drogi i pobrania opłaty ustalonej w oparciu o art. 40 ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych stanowiących, że opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierza on, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. ( ust.8). W związku z powyższym, zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego w dacie jej wydania prawa i skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).