VI SA/Wa 52/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania w decyzji omyłki pisarskiej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej – V. sp. z o.o. z siedzibą w K., kwotę 200 (słownie: dwieście tysięcy) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca – V. sp. z o.o. z siedzibą w K., reprezentowana przez radcę prawnego, nadała bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej "organ", "GIF"). Postanowienie będące przedmiotem skargi jest ostateczne, wobec czego skarżącej przysługiwało prawo złożenia od niego – w terminie 30 dni, za pośrednictwem organu, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. O takim trybie zaskarżenia skarżąca została prawidłowo pouczona przez organ w skarżonym postanowieniu. Jak wynika z akt administracyjnych (zwrotnego potwierdzenia odbioru) zaskarżone postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącej 30 listopada 2017 r. Rzeczona na wstępie skarga została nadana bezpośrednio na adres Sądu dnia 22 grudnia 2017 r. (k. 12 akt). W związku z powyższym Sąd skargę wpisał do dziennika korespondencji ogólnej pod VI DK 23/17 (k. 16 akt) i dnia 3 stycznia 2018 r. przekazał ją - w myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a.", według właściwości do GIF. GIF po przekazaniu skargi wraz z aktami administracyjnymi do Sądu, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd ustalił, że zaskarżone postanowienie pełnomocnikowi skarżącej doręczono skutecznie 30 listopada 2017 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie jego zaskarżenia. Ostatnim dniem terminu dla skutecznego wniesienia w tej sprawie skargi, za pośrednictwem organu, był zatem 2 stycznia 2018 r. Sąd badając tryb i terminowość wniesienia skargi ustalił, że pełnomocnik skarżącej złożył ją bezpośrednio do Sądu, tym samym czyniąc to z uchybieniem trybu. Powyższe spowodowało, że Sąd zmuszony był przekazać skargę według właściwości do organu, co nastąpiło 3 stycznia 2018 r. (data nadania skargi przez Sąd na adres organu). Zatem ów dzień – 3 stycznia 2018 r., Sąd przyjął za dzień prawidłowego wniesienia skargi. Mając powyższe ustalenia na uwadze Sąd stwierdza, że przekazanie skargi według właściwości dnia 3 stycznia 2018 r., podczas gdy ostatnim dniem terminu do jej skutecznego wniesienia był 2 stycznia 2018 r., spowodowało, że skarga ta została wniesiona z uchybieniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu, co skutkuje jej odrzuceniem. Sąd zauważa przy tym, że w sprawie nie zgłoszono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd, postanowił jak w pkt 1 sentencji. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.