VI SA/Wa 520/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi A. Ś. z Kancelarii Adwokackiej [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu: kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złote, w tym: kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty, kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem 22% podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] w dniu [...] czerwca 2005 r. orzekł o stopniu niepełnosprawności T. W.. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez zainteresowanego – T. W. od ww. orzeczenia, Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] orzeczeniem z opatrzonym datą [...] stycznia 2006 r. uchylił w całości zaskarżone orzeczenie i orzekł co do istoty sprawy. Orzeczenie zostało wydane na posiedzeniu w dniu [..] stycznia 2007 r. z udziałem T. W., w aktach znajduje się protokół z tego posiedzenia. Od powyższego orzeczenia przysługiwało odwołanie do Sądu Rejonowego [...]. Z przesłanych Sądowi akt administracyjnych wynika, iż T. W., dalej zwany skarżącym, skorzystał z tego uprawnienia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy do wskazanego wyżej Sądu Rejonowego [...]. W tym samym dniu, tj. w dniu [...] kwietnia 2007 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...]postanowieniem nr [...], na podstawie art. 113 § 1 i 3 k.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu [...] stycznia 2007 r. polegającą na błędnym wpisaniu: - daty wydania zaskarżonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wskazując, iż zamiast [...] powinno być: [...], - numeru sprawy wskazując, iż zamiast [...] powinno być: [...], - daty wpływu odwołania od orzeczenia PZON wskazując, iż zamiast: [...] powinno być:[...] - wskazania w pkt 5 dot. konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne wskazując, iż zamiast: "nie dotyczy" powinno być: "wg zaleceń lekarza prowadzącego". Skarżący – T. W. pismem z dnia [...] maja 2007 r. złożył zażalenie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, w którym zarzucił, iż w sposób krzywdzący dla niego Wojewódzki Zespół opóźniał wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w jego sprawie oraz celowo dopuścił do zaginięcia przedłożonych przez niego dokumentów lekarskich. Pismo z dnia [...] maja 2007 r. nie zawierało podpisu skarżącego, uzupełnienie podpisem nastąpiło pismem, które wpłynęło do organu [...] stycznia 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej, jego rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powołał się na przepis art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie data wydania orzeczenia, numer sprawy, data wpływu odwołania od orzeczenia wydanego w I instancji oraz treść wskazania punktu 5 dotyczącego konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne mogą być zakwalifikowane jako oczywiste omyłki nie mające wpływu na wynik rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił, iż oczywistość omyłki można było stwierdzić porównując tekst orzeczenia z tekstem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. W. powtarzając zarzuty z zażalenia o krzywdzącym charakterze postanowienia, celowym opóźnianiu wydawania orzeczeń i sprostowań oraz podnosząc, iż za te działania nikt nie został ukarany. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w obu postanowieniach. Odnosząc się do zarzutu celowego opóźnienia wydania orzeczeń i sprostowań stwierdził, iż zarzuty nie odnoszą się do zaskarżonego postanowienia. Wyjaśnił, co było powodem długiego okresu postępowania związanego z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności wskazując m. in. na duże nagromadzenie spraw, niestawianie się strony na posiedzenie składu orzekającego, przebywanie skarżącego w jednostce penitencjarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowi art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jak wynika z treści powyższego przepisu, organ ma kompetencje do sprostowania określonego aktu wyłącznie w razie zaistnienia jednej z przesłanek enumeratywnie w nim wymienionych. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż błąd pisarski oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a błąd rachunkowy - omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia. Inne oczywiste omyłki są to omyłki co do swej istoty stojące na równi z błędami pisarskimi, a zatem omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Ponadto sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zapadłego w danej sprawie rozstrzygnięcia. Nie jest więc dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 roku sygn. akt II SA 863/00 LEX nr 75522, wyrok NSA z dnia 24 września 1999 roku sygn. akt IV SA 1184/97 LEX nr 47897 oraz wyrok NSA z dnia 1 lipca 1999 roku sygn. akt IV SA 1067/97 LEX nr 47889). W niniejszej sprawie Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] dokonał sprostowania oczywistej omyłki zawartej we własnym orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2007 r. o ustaleniu stopniu niepełnosprawności, polegającej na błędnym określeniu daty wydania orzeczenia, numeru sprawy, daty wpływu odwołania od orzeczenia wydanego w I instancji oraz treści wskazania punktu 5 dotyczącego konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne. Zdaniem Sądu, zakwalifikowanie przez organy powyższych nieprawidłowości zawartych w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności skarżącego wydanym przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] w dniu [...] stycznia 2007 r. do oczywistych omyłek jest w pełni uzasadnione. Należy bowiem podkreślić, iż przedmiotem decyzji (orzeczenia), której sprostowanie dotyczyło, było orzeczenie o stopniu niepełnosprawności skarżącego. Orzeczenie zapadło na posiedzeniu składu Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] z którego sporządzono protokół. W protokole prawidłowo wskazano: datę, w której wydano orzeczenie, nr sprawy oraz wskazanie dotyczące konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne wg zaleceń lekarza. Data wpływu odwołania od orzeczenia wynika zaś z prezentaty umieszczonej na odwołaniu. Tym samym skierowanie sprostowania wyłącznie do błędnego określenia daty wydania orzeczenia, numeru sprawy, daty wpływu odwołania od orzeczenia wydanego w I instancji oraz treści wskazania punktu 5 dotyczącego konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne tego orzeczenia nie miało żadnego wpływu na wynik postępowania zakończonego decyzją. Sprostowanie decyzji, polegające na poprawnym wpisaniu powyższych zapisów decyzji, które w żadnym stopniu nie powodują zmiany treści rozstrzygnięcia dokonanego tą decyzją, jest nie tylko dopuszczalne, ale i pożądane. Zarzuty odnośnie zaginięcia dokumentów nie były przedmiotem zaskarżonego postanowienia i nie mogły być rozpoznawane w niniejszej sprawie przez sąd administracyjny, zaś zarzuty merytoryczne wobec orzeczenia o ustaleniu stopnia niepełnosprawności rozpatrzy Sąd Rejonowy, do którego trafiło odwołanie od tego orzeczenia. W aktach administracyjnych znajduje się postanowienie tego Sądu z dnia 11 czerwca 2007 r. (sygn. akt [...]) o zawieszeniu postępowania z powodu braku aktualnego adresu zamieszkania skarżącego. Nie stwierdzając zatem w rozpoznawanej sprawie naruszenia prawa ani materialnego, ani formalnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.